Zondag 07/03/2021

Geachte mevrouw Bischops, Beste Janine,

Ik herinner me nog haarscherp hoe ik tegen een muur van onbegrip knalde toen ik 'uit de kast kwam' en me als soapverslaafde outte. Jarenlang had ik dit geheim voor iedereen verborgen weten te houden, maar die avond werd het me ineens te veel. De wereld had zich in jouw Hof Ter Smissen net met een dodelijke messteek ontdaan van de gewetenloze Mike.

Niet meer dan het verdiende loon voor de witharige schoft: met voorsprong het verwerpelijkste sujet dat ooit zonder een '16+'-waarschuwing tijdens een familieprogramma op de kijker werd losgelaten. Hij had Lien Van de Kelder verkracht, vermoord en begraven; verkocht iedereen onbestaande Spaanse villa's en deelde op de koop toe de sponde met zijn bloedeigen dochter. Daar is een mens even niet goed van en ik moest dit schokkende nieuws aan iemand kwijt. In een warm en doorleefd pleidooi voor Thuis poneerde ik dat het toch niet altijd Canvas en/of grote kunst hoefde te zijn.

Dat werd me niet in dank afgenomen en nog steeds moet ik leven met de gevolgen van die bekentenis. Dat had ik - waar is Roos Van Acker als je ze nodig hebt? - beter omzichtiger aangepakt. Niet enkel werd mijn favoriete soap genadeloos door de cultureel correcte gehaktmolen fijngemalen, op de koop toe werden denkbeeldige vrienden en vriendinnen die mij dierbaarder waren dan sommige leden van het gezelschap ongegeneerd belachelijk gemaakt. Leedvermaak, hoongelach en onbegrip waren voortaan mijn deel. Voor eeuwig en drie dagen gebrandmerkt als 'de onnozelaar die naar soaps kijkt'. Een intellectueel lichtgewicht dat zich amper van de primaten onderscheidt en bijgevolg niets zinnigs te vertellen heeft.

Je mag gerust weten dat dit sociale isolement lang op mij heeft gewogen, Janine. Verscheurd als ik werd tussen de behoefte om normaal gevonden te worden en het knagende verlangen naar mijn dagelijkse dosis berichten uit een, vaak angstwekkend dicht bij de werkelijkheid aanleunende, schijnwereld. Tijdens die moeilijke periode ben ik je meermaals ontrouw geweest. Sterker zelfs. Om er toch maar bij te horen loochende ik het licht van de zon en verraadde laf wat me lief was.

Een dwalende ziel was ik. Een afvallige die heulde met de wolven. Alles heb ik geprobeerd om af te kicken. Eerst keek ik stiekem, later probeerde ik het met periodieke onthouding en toen ook dat niet hielp ging ik zelfs even cold turkey.

Gelukkig heb ik intussen vrede met mezelf. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben: een soapie en trots er eentje te zijn. Sinds ik mijn geaardheid publiek maakte, leerde ik talloze - een miljoen kijkers moet je verdienen, elke dag - lotgenoten kennen met wie ik vrijelijk van gedachten wissel over lief en leed van personages die bijna mensen van vlees en bloed zijn geworden. Een wonderlijk universum van dagelijks volksvermaak. Veredeld en verslavend amateurtoneel zonder pretentie. Tot leven gebracht door een bizarre verzameling van acterende beunhazen, tot cultfiguren verheven karikaturen, stage doend jong talent en rustig naar het pensioen sporende oude gloriën.

Ik zie ze allemaal graag. Daarom deze brief. Als een oprechte hommage aan de schromelijk ondergewaardeerde beroepsgroep der soapacteurs. En aan wie kan ik die beter richten dan aan jou, Janine? Een braaf chiromeisje uit Hoevenen dat acterend door het leven wou en uitgroeide tot een boven elke verdenking verheven actrice die, lang voor ze zich liet opsluiten in de rol van cafébazin Jenny, haar sporen verdiende in het serieuze theater. Een onverwoestbare tv-pionier van 71 die al een halve eeuw meedraait en, tot spijt van wie het benijdt, steeds opnieuw bewijst dat voor passie en talent geen houdbaarheidsdatum geldt.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Een eeuwigheid geleden zag ik je tijdens een schoolvoorstelling als piepjonge Bleke An in De Spaanse Brabander. Decennia later kwam ik je weer tegen als pensioengerechtigde comédienne in Het goede lijf, waarin je samen met sisters in crime An Nelissen en Mitta Van der Maat op hilarische wijze enkele geheimen van het vrouwenlichaam onthulde.

Maar ik ken je natuurlijk vooral vanop het scherm. Nu een diva op jaren, maar destijds hotter dan hot. De ongekroonde koningin van ten onrechte lang vergeten jeugdreeksen als De tijdscapsule en Midas. Onsterfelijk geworden als de zinnenprikkelende Rinda die in het legendarische Keromar aanhield met de al even kortgerokte Mike Verdrengh. Een vleesgeworden guilty pleasure wier foto lang boven mijn bed heeft gehangen als voer voor de verbeelding van een ontluikende en smachtende jongeling.

Je zult begrijpen dat zoiets een welhaast onverbrekelijke band schept en omdat oude liefde nooit roest, ben ik je altijd trouw blijven volgen. Een indrukwekkend parcours dat me van de zweverige Maanvallei helemaal tot de harde realiteit van de Zus & Zo voerde. Slechts de kelk van het onnozele Benidorm heb ik - elke vriendschap kent zijn grenzen - niet tot de bodem geledigd. Het deed immers pijn aan hart en ogen om je samen met je toenmalige echtgenoot Johny Voners bezig te zien in zo'n onnozele sitcom.

Dan veel liever Jenny Verbeeck in het door moord, brandstichting, incest, verkrachting en overspel geteisterde Thuis. Een baken van redelijkheid in een poel van verderf die concurrent Familie stilaan op een breiclub voor bejaarden doet lijken. Je houdt al achttien jaar stand, zij het niet zonder moeite, in dat Vlaamse sodom en gomorra.

Ik weet nog hoe je de verkrachter van dochter Bianca eigenhandig het hoekje om hielp, bijna zelf geveld werd door borstkanker en, ook daar, weinig geluk kende in de liefde. Eerst bedrogen door eeuwige scheefpoeper Frank Bomans en later gedumpt door de enigmatische Dr Dré. Het doet dan ook plezier te zien dat je na een lange celibataire periode weer gelukkig bent aan de zijde van 'Taxi Leo', in het echte leven je eerste man. Of hoe realiteit en fictie elkaar soms toevallig tegenkomen. Samen met talloze gelijkgestemden ga ik met frisse tegenzin een zoveelste Thuis-loze zomer tegemoet. Pas in september worden de losse eindjes aan elkaar geknoopt en zal opheldering worden verschaft over tal van hangende kwesties.

Vliegt oude schuur Marianne opnieuw in brand voor dokter Smekens? Krijgt eeuwige smeerlap Luc Bomans eindelijk de rekening gepresenteerd voor zijn talloze wandaden? Houdt kuisvrouw Nancy de doorgaans dronken kop boven water? En hoe moet het verder met het onstuimige liefdesleven van Tom, Tim, Femke, Judith, Peter, Peggy et les autres die ook dit seizoen even snel van partner wisselden als een proper mens van onderbroek?

Ik wens je nog vele leuke jaren in de Zus & Zo toe, maar toch vooral een fijne en gezonde voortzetting van je echte leven. Reis in afwachting dat je ook daar een nieuwe prins op het witte paard ontmoet vrolijk met je vriendin Lisette de wereld rond en weet dat je, welk onheil er door de scenaristen ook over je wordt uitgestort, elke dag van harte welkom blijft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234