Woensdag 23/10/2019

Geachte mevrouw Beck, beste Annelies,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals: de terugkeer van Mijn pop-uprestaurant, deze keer alleen vanuit Antwerpen en Kortrijk (VTM), seizoen 6 van het bloedstollend spannende Homeland (NPO3), en nieuwe avonturen van Tom Waes in Reizen Waes (Eén).

In deze onzekere tijden van aanslagen, Trump, het Gentse (im)mobiliteitsplan en andere rampspoed heeft een mens meer dan ooit behoefte aan deugdelijke informatie en duiding. Zelf doe ik daarvoor sinds jaar en dag beroep op de openbare omroep. Het oude Huis van Vertrouwen waar een onkreukbaar journalistenheir paraat staat om over de waan van de dag te berichten en die vanuit zo veel mogelijk invalshoeken te kaderen. De nieuwsjongens en -meisjes van de Reyerslaan zijn in de loop der jaren trouwe huisvrienden geworden. Bakens van zekerheid die, zelfs als herauten van slechte tijdingen, te allen tijde binnen mogen zonder bellen. Zo vanzelfsprekend dat ze amper nog opvallen en daardoor zelden de erkenning krijgen die ze verdienen.

We hebben dan ook niet met doorsnee schermgezichten of flamboyante 'boekskes-BV's' te maken, maar met welopgevoede en charmante mensen in wier gezelschap elke kijker zich automatisch op z'n gemak voelt. Constant gegijzeld door een doorgaans sombere actualiteit, kunnen ze zich frivoliteiten noch spontaan schatergelach veroorloven omdat ze in alle omstandigheden over hun (geloof)waardigheid moeten waken. Ze komen altijd stipt op tijd en sloven zich uit om ons in Het journaal, Terzake en De afspraak een vaak onbegrijpelijke wereld toch iets beter te doen begrijpen. Het zijn geen grootverdieners die zichzelf aan de meest biedende mogen verkopen, maar idealistische journalistieke ambtenaren, bereid om voor een 'gewone' pree vol overgave hun job te doen. Dat schept een bijna intieme vertrouwensband en ze kunnen dan ook stuk voor stuk op mijn respect rekenen.

Al heb ik toch een speciaal boontje voor jou, Annelies. Telkens als je op het scherm verschijnt, klopt mijn hart vol verwachting en voel ik een platonische aantrekkingskracht voor een licht mysterieus 'meisje van de buren' uit Aalst dat naar verluidt ooit postbode wilde worden om 's middags na haar ronde zo veel mogelijk boeken te kunnen lezen. Hoewel ik je graag iedere dag aan mijn brievenbus had opgewacht, verheugt het me dat het anders is gelopen. Afgestudeerd als licentiate geschiedenis en van de UGent naar de prestigieuze London University verhuisd om die als master in Brazilian Studies te verlaten. Stapelverliefd geworden op het land van samba, voetbal, hagelwitte stranden en sloppenwijken na een jaar als uitwisselingsstudente van amper 17.

Ik herinner me dat ik bewonderend floot toen je als VRT-correspondente in een fijne reportagereeks over je tweede vaderland je gesprekspartners in vloeiend Portugees en de kijkers in vlekkeloos Nederlands te woord stond. Je was toen allang niet meer het meisje dat haar eerste schuchtere mediastapjes zette in Van kattekwaad tot erger en Het jeugdjournaal. Gestaag geëvolueerd tot een zelfbewuste journaliste met pit en een ondeugend jongenskopje die elke stoelendans bij de VRT overleefde omdat ze zowel op radio als op tv indruk maakte. Intussen een strijdster - veterane klinkt zo denigrerend - van vele oorlogen. Zeventien jaar geleden begonnen bij Terzake, regelmatig de kritische stem van De ochtend en Vandaag en zelfs even opgetrommeld als vervangster van Frieda Van Wijck in De zevende dag om het publiek en de constant indommelende Alain Coninx wakker te houden.

Het doet me dan ook veel genoegen dat je, net als de onvergelijkbare Martine Tanghe en de immer bloed ruikende Kathleen 'kalasjnikov' Cools, uitgegroeid bent tot een grande dame van de nieuwsdienst. Ook jij bent geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en dus allerminst een cadeau voor gladde gasten die aan je tafel om de hete brij proberen te draaien. Zo kreeg ik bijna medelijden met Karel De Gucht, die in de veronderstelling verkeerde dat hij bij jou even 'zijn' waarheid mocht komen vertellen over zijn conflict met de belastingen. Hoewel zijn lichaamstaal uitstraalde dat hij bij zijn pleidooi pro domo geen tegenspraak duldde, liet jij je niet van de wijs brengen. Je vroeg koppig door tot hij boos en geïrriteerd uit zijn rol viel en zichzelf - "Maar mevrouw, wilt u mij niet begrijpen, misschien?"- helemaal klem reed. Duidelijke antwoorden kwamen er natuurlijk niet, maar je mimiek verried dat je weinig of geen geloof hechtte aan zijn gespeelde openhartigheid en zo woordeloos de kijker het advies gaf hetzelfde te doen.

Ze zijn bang voor jou, Annelies. Soms kan ik het angstzweet bijna ruiken bij de dames en heren die bij jou op gesprek komen omdat ze beseffen dat in de Terzake-studio jij en niemand anders de broek draagt.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Drie jaar geleden hebben we oog in oog gestaan op de Boekenbeurs, waar jij met zwier mijn exemplaar van Over het Kanaal signeerde. Een nog wat onwennige aankomende schrijfster. Net bevallen van een debuutroman gebaseerd op het wedervaren in Glasgow van je overgrootvader tijdens WO I. Gelezen heb ik hem nog steeds niet, moet ik met het schaamrood op de kaken bekennen, maar ik heb hem toch maar mooi gekocht. Uit sympathie voor een verre en dierbare vriendin van jaren die boeken verslindt als waren het Braziliaanse salgados.

Tot twee keer toe luisterde ik hoe je vol vuur je favoriete literatuur verdedigde in Uitgelezen en ontdekte naast een journalistieke no-nonsensemadam ook een literaire autoriteit die in de jury van De Gouden Uil mocht zetelen en die volgens mensen die het kunnen weten kans maakt om het ook als auteur ver te schoppen.

Ooit vertrouwde een van je intussen ex-bazen me toe dat, ik citeer, "Annelies niet de gemakkelijkste is om mee te werken. Ze heeft altijd een uitgesproken eigen mening en houdt daar zo koppig aan vast dat je op den duur om de lieve vrede toegeeft." Niets van aantrekken. Jaknikkers zijn er meer dan genoeg en het medialandschap heeft nood aan mondig personeel dat zonder omwegen 'ter zake' durft te komen. Klinkt het niet, dan botst het maar.

Met de hand op het hart beloof ik zo snel mogelijk je boek te lezen, je volgende te kopen en je per direct te laten weten wat ik ervan vind. In afwachting wens ik je nog een spraakmakende voortzetting van je carrière toe. Als het even kan afgewisseld met een paar bestsellers en zonnige Braziliaanse trips. Blijf nog lang de strijdbare en onverzettelijke pasionaria die, wat mij betreft, gerust mag worden uitgespeeld als het gezicht van een voldragen talkshow. Annelies & gasten bijvoorbeeld, of Een goed gesprek met Beck. Succes gegarandeerd, want altijd boeiend om naar te luisteren en leuk om naar te kijken.

Met hartelijke groeten, je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234