Zondag 25/10/2020

Geachte heer Zeebroek, Beste Kamagurka,

Nu moet het er eindelijk maar eens van komen, besloot ik toen je na de kampioenstitel van KV Oostende overal als supporter nummer één werd opgevoerd. Als een kind zo blij roemde je op zo'n aanstekelijke wijze teamgeest en inzet dat ik als trouwe Buffalofan zelfs even vaandelvlucht overwoog.

Zover is het - ik wil volgend jaar echt wel méér dan degradatievoetbal zien - natuurlijk niet gekomen. Al kom ik uiteraard wel kijken wanneer je geliefde geel-rood-groen straks in 'ons' fonkelnieuwe stadion door de volgende landskampioen wordt ingemaakt. Maar dit volledig terzijde.

Wat ik zeggen wil, is dat het onbegrijpelijk is dat ik je nooit eerder heb geschreven. Want als íémand een brief verdient, dan wel jij. De controversiële allround artiest met scherpe pen en tong die als geen ander de kunst verstaat zichzelf in de belangstelling te houden. Een zowel aanbeden als verguisde cultfiguur. Bijna 35 jaar niet uit de media weg te denken als stuntende cartoonist, schilder, performer, schermgezicht, hofnar en zakenman. Zo berucht en beroemd geworden dat een simpel briefje er allang niet meer toe doet.

Maar omdat van uitstel toch onvermijdelijk afstel komt en vooral omdat ook goede wijn af en toe een krans behoeft, schrijf ik je toch. Ik zag je een paar keer bezig als de nieuwe huisvriend van VIER in De kruitfabriek maar besloot voor deze hommage toch te wachten op je nieuwe programma. Dat had ik beter niet gedaan. Ik keek nochtans reikhalzend uit naar de eigenzinnige roadmovie waarin je als taxichauffeur collega-comedians naar optredens rijdt. Zoals steeds had ik grappig verbaal vuurwerk en enige baldadige actie verwacht. Niemand kan immers, gedreven door de inspiratie van het moment, zo scherp en geestig uit de hoek komen als jij.

Maar ook dat kruit bleek nat. Je mag het me niet kwalijk nemen, maar ik heb me - vruchteloos wachtend op de eerste lach - te pletter verveeld. Waar was in hemelsnaam die immer sprankelende Kamagurka gebleven? De vrijgevochten, onvoorspelbare beeldenstormer die alles durft en zich in woord noch beeld door voorgekauwde meningen laat leiden? Tot overmaat van ramp had ik speciaal mijn dochter gevraagd om een van mijn grote helden te komen bewonderen. Zoveel sterker en spitser dan al die zelfverklaarde 'geestigaards' die momenteel in bulk op de argeloze kijker worden losgelaten. Ze vond er - "naar die flauwe zever blijf ik niet kijken" - niets aan.

For old times sake weigerde ik haar gelijk te geven, maar het deed toch een beetje pijn. Je leek wel écht een taxichauffeur die met voorspelbare small talk de oersaaie rit met Philippe Geubels enigszins draaglijk probeerde te maken. Het lukte niet. Uitzonderlijk vervoer bleek verre van uitzonderlijk. Ik zag vooral twee met zichzelf lachende mannen in een auto die de amusementswaarde van het kopen van een stenen hond, het eindeloos herhalen van dezelfde grap of het bestellen van een hamburger schromelijk hadden overschat. Een goedkoop en tam niemendalletje. Je palmares onwaardig.

Maar het is je vergeven, Kama. Mijn bewondering voor jou blijft onaangetast. Omdat ik weet dat je veel meer in je mars hebt dan dat laatste, flauwe kunstje. Zelfs de grote Eddy Merckx reed wel eens een mindere wedstrijd en met het totaal van de pot gerukte Lava, Kamiel - "en ik ga het geen twee keer zeggen" - Kafka, Bert (Vanderslagmulders) en Bobje, Cowboy Henk en het mooie Man bijt hond-rubriekje 'De grens' heb je meer dan je deel van de klassiekers gewonnen.

Je moet weten dat ik al sinds je prille begin opkijk naar die prettig gestoorde leeftijdsgenoot, die in staat is met een paar relativerende pennentrekken de pretentie en/of kneuterigheid van deze wereld aanschouwelijk en grappig voor te stellen. Enig kind uit een verfwinkel dat snel wist wat het wou en vooral niet wou. Wellicht omdat het, verslaafd aan de geur van white spirit en ammoniak, halsstarrig weigerde in de pas te lopen en bovendien gezegend bleek met het unieke talent de beelden in zijn hoofd onmiddellijk naar tekening, doek of podium te vertalen. Ooit was ik zelfs een beetje jaloers op het succes van de rebelse zot die in alle omstandigheden de waarheid durfde te zeggen, maar ik bescheurde me intussen wel met de genadeloze kolder waarmee je de deftige goegemeente op de kast kreeg.

Ook terwijl ik deze brief schrijf, ben je nadrukkelijk aanwezig. Boven dit bureau hangt immers al jaren uitvergroot en netjes ingelijst mijn favoriete cartoon. Een aantal 'belangrijke' mensen in maatpak zit middenin een belangrijke vergadering, tot er eentje opstaat met de melding: "Mijne heren. Ik moet kaka doen." Simpel en onnozel misschien, maar net als 'bovenal is de zee koude soep' zo geniaal in zijn eenvoud dat ik er telkens om moet lachen. Je maakt me, ook nu weer, goedgezind, Kama. En dat is iets wat niet velen kunnen zeggen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen je nog in Gent woonde, zag ik je af en toe met een dikke sigaar tussen de lippen rondrijden in een BMW waarvan Jan Modaal enkel kan dromen. Met dat op je gezicht gebeitelde sardonische lachje wuifde je als geboren agent provocateur zelfs even naar de verbaasde passanten. Wist ik veel dat je toen al bezig was met de uitbouw van een imperium dat zich over de hele planeet zou vertakken. Evengoed de multitaskende turbokunstenaar als de CEO van een lucratieve artistieke business met het Oost-Vlaamse Nazareth als uitvalsbasis. Een slimme zakenman. Niet vies van centen en in het bezit van zowel een zesde zintuig voor nieuwe opportuniteiten als de gave om die als iPad-artiest, mediafiguur of action painter zelf lucratief in te vullen. Samen met Marc Coucke aanstichter van een ware - 'elke dag een schilderij' - Kama-hype waarbij de amper droge doeken als zoete, en dure, broodjes de galerij uitvlogen. Niet slecht voor een schooljongen die eerst de redactie van het Franse cultblad Hara-Kiri van zijn talent wist te overtuigen en na een voorzichtige start als cartoonist bij De Zeewacht ontdekt werd door de stichter-voorzitter van een destijds onafhankelijk weekblad voor radio en televisie om daar uit te groeien tot de ongekroonde koning van de absurde humor. Een sympathieke klootzak die niet alleen een begrip, maar ook een waanzinnig verkopend exclusief merk werd.

Ondanks Uitzonderlijk vervoer neem ik nog steeds heel diep mijn hoed voor je af, Kama. Veel sterkte gewenst met KVO in eerste klasse en succes met alles wat je onderneemt. Maar je moet me wel beloven de rebelse uitzondering te blijven in plaats van de zoveelste saaie regel te worden. Dit aardse tranendal heeft immers meer dan ooit behoefte aan een groot kind van 57 dat uit principe weigert volwassen te worden. Blijf dus vooral koppig tegen de stroom inroeien. Zeker voor jou mag 'gewoon' nooit gek genoeg zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234