Dinsdag 25/02/2020

Geachte heer Wauters, Beste Stef,

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

In deze dramatische dagen van terreur valt het niet mee om vrolijke stukjes te schrijven. Sinds de afschuwelijke gebeurtenissen in Zaventem en Brussel lijken de meeste door mij zo gekoesterde schermgezichten plots te banaal voor woorden en annuleerde ik verlamd door machteloze woede bijna al mijn professionele tv-afspraken. Even geen zin meer in Temptation Island, Komen eten, Blind getrouwd en andere al dan niet goedbedoelde onzin. De langverwachte openbaring van de tot Kaat omgebouwde Franky in Thuis liet me Siberisch koud en zelfs een vriend van jaren als Ben Crabbé werkte op mijn zenuwen. Het is immers niet het moment voor flauwe grappen, badinerende lichtvoetigheid en misschien zelfs ook niet voor een brief.

Toch moet, hoe moeilijk ook, het leven onverbiddelijk verder. Al is het maar uit respect voor en medeleven met al die onschuldige slachtoffers en hun verweesde families. De blinde barbarij zal ons niet knechten en dus proberen we, hopelijk tous ensemble, de rug te rechten in de overtuiging dat angst en moedeloosheid de slechtste raadgevers zijn.

Daarom toch een brief. Niet zoals gepland aan de nieuwe blonde god van de sportredactie Ruben Van Gucht, het grijzende sekssymbool Kürt Rogiers of de alomtegenwoordige Nathalie Meskens, maar aan jou, Stef.

Want de verschrikkelijke actualiteit volgde ik natuurlijk wél. Gebiologeerd zapte ik urenlang van de openbare omroep naar VTM en bleef daar tot mijn verbazing veel vaker hangen dan verwacht. Als trouwe fan van de grote Dany Verstraeten en de tijdloze klasse van Birgit Van Mol keek ik natuurlijk wel soms naar Het Nieuws. Sporadisch en vooral uit sympathie, want in tijden van crisis viel ik toch automatisch terug op de berichtgeving van 'Het Huis van Vertrouwen', die volgens een belegen overlevering zo veel meer degelijkheid en ernst uitstraalde.

De voorbije weken heb ik ontdekt dat daar weinig of niets van klopt. Sterker nog. Voor ik er erg in had, wandelde ik vaker over de Media- dan over de zo vertrouwde Reyerslaan. Waarmee ik geen kwaad woord wil zeggen over Martine, Lieven, Wim, Hanne, Goedele en Annelies. Stuk voor stuk cracks in hun vak die op mijn onversneden bewondering mogen blijven rekenen.

Maar verandering van spijs doet nu eenmaal eten en de oeverloze tristesse van het onderwerp ten spijt voelde ik me meteen thuis in een trendy nieuwsrestaurant waar misschien minder streng met de etiquette wordt omgesprongen, maar waar het geserveerde voedsel vers en smakelijk is.

Mijn televisioneel overspel heeft dan ook niets met hen maar alles met jou te maken, Stef. Behoorlijk onder de indruk als ik was van de manier waarop je onvermoeibaar de ene na de andere marathonuitzending voor je rekening nam, autoritair debatten modereerde en als een generaal van vele oorlogen de troepen bleef aansturen. Een gemotiveerd legertje van vooral jonge, vrouwelijke frontsoldaten die, microfoon in de hand, overal waar het brandde opdoken en die zich niet door regen, wind, uitlopende mascara en rondvliegende kogels uit het lood lieten slaan. Alomtegenwoordig en zo snel op de bal dat ze de openbare omroep bij momenten helemaal zoek speelden in een reeks onwezenlijke concerten van blind geweld en onnoemelijk leed. Vlot en professioneel gedirigeerd door een gedreven nieuwsanker met de onweerstaanbare drang om te informeren en de aangeboren flair om , excusez le mot, te entertainen. Zacht en vriendelijk als het kon, hard en kritisch als het moest en dwingend genoeg om zelfs veeleisende kijkers als ik voor hem te doen kiezen.

Bij deze wil ik dan ook niet enkel jou, maar de hele ploeg oprecht feliciteren met het geleverde werk. Grote klasse en het ultieme bewijs dat het VTM-nieuws al lang veel meer te bieden heeft dan een bloemlezing van Vlaamse huis-tuin-en-keuken-faits-divers.

Ook ik heb destijds luid meegehuild met de wolven en me meermaals schamper uitgelaten over jullie 'lossere' aanpak, die pakweg de prijs van de tomaten belangrijk leek te vinden dan de grote wereldproblemen. Perceptie die zoals zo vaak realiteit dreigde te worden. Het was immers bon ton om gemakshalve te blijven hangen in een ver verleden dat allang een volwassen toekomst heeft gekregen.

Toch ben ik niet altijd een fan van je geweest. Wel integendeel. Toen je destijds op de VRT-sportredactie aanspoelde, vond ik je niet veel meer dan de zoveelste mooie jongen die per se met zijn kop op het scherm wilde komen. Een streberig en zelfingenomen patsertje dat snel verkaste naar Supersport om twee jaar later terug te keren als nieuwslezer ter vervanger van Dirk Sterkcx.

Je boezemde me toen weinig vertrouwen in. Te veel golden boy. Te jong. Te glad. Te opportunistisch. Ik vond het dan ook niet erg dat je door de commerciële concurrentie werd weggekaapt om, tot grote ergernis van de VRT-bonzen, met een koffer vol 'bedrijfsinformatie' bij VTM mee de nieuwsdienst op poten te zetten.

En daar ben je met verve in gelukt. Proficiat! Tot mijn verbazing constateerde ik dat het snotjong van weleer zich ontpopte tot een gerespecteerd, professioneel, geloofwaardig en populair nieuwsgezicht dat voor niemand nog moet onderdoen.

Ik heb me lang in jou vergist, Stef. Oprecht sorry daarvoor, want wie er op zo'n overtuigende wijze in slaagt om mijn hardnekkige perceptie om te draaien, verdient enkel bewondering en respect.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit wisselden we op de Boekenbeurs enkele onbetekenende beleefdheidswoorden en als verdwaalde Buffalo-supporter was ik er enkele maanden geleden getuige van hoe je geroutineerd en als geboren presentator de nieuwjaarsreceptie van Club Brugge in goede banen leidde.

Uit een helaas lang vervlogen tijdperk herinner ik me zelfs nog enkele stukjes die je destijds voor het studentenblad Veto pleegde. Ze doen me terugdenken aan ex-collega P. die ooit met jou in Leuven studeerde en me talloze pikante details over je - ik wik mijn woorden - nogal losbollige jeugdjaren toevertrouwde. Het spreekt voor zich dat ik hier de kroon niet zal ontbloten, al doet het me wel plezier dat je zelfs als naar de vijftig sporende tv-coryfee nog steeds een deeltje van die studentikoze levensvisie blijft koesteren.

Jij zult immers nooit een in het vak verzuurde journalistieke robot worden, maar altijd de kwajongen blijven die zowel in ernst als in humor lichtjes buiten de lijntjes durft te kleuren. Ik moest lachen toen je weervrouw Jill Peeters met pretlichtjes in de ogen een "bommetje" noemde, zag hoe je gelukkig als een kind in een snoepwinkel poseerde met een selfie van Shakira en voelde enig leedvermaak toen je voor één keer met je mond vol tanden zat nadat sportcollega Maarten Breckx polste of je "belangstelling koesterde voor naakte mannenlijven".

Maar ik onthoud toch vooral de menselijke manier waarop je mij in onmenselijke tijden zo goed en volledig mogelijk probeerde te informeren. Prima bezig, Stef. Doe vooral zo verder en hoewel ik - oude liefde roest nooit - voor altijd 'getrouwd' blijf met het Het Journaal beloof ik voortaan regelmatig(er) aan te lopen bij de verrassend veelzijdige maîtresse die Het Nieuws is geworden.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234