Zondag 05/07/2020

Geachte heer Van Samang, Beste Stan,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een tv-figuur en tipt dé programma's van de week, onder meer: nieuwe politieseries, een optreden van Bill Hicks, de doorleefde docu Pervert Park en een portie muziekgeschiedenis.

Dat ik de aanhoudende smeekbedes om "eindelijk eens wat aan 'de Stan' te doen" de voorbije maanden koppig bleef negeren, is me zuur opgebroken. Er werd me verregaande wereldvreemdheid verweten en sommigen durfden me zelfs van discriminatie ten opzichte van het populaire genre te beschuldigen. Ik antwoordde telkens dat deze rubriek niet aan verzoeknummers doet, maar de waarheid was minder principieel. Ik had en heb immers weinig of niets met het door de brede volksgunst gedragen goudhaantje dat ik op den duur vaker zag dan mijn eigen vrouw. Pas toen ik je zesvoudig in cadeauverpakking onder de kerstboom zag liggen en er, nog voor je werd uitgepakt, bij jong en oud spontaan een greatest hits-concert losbrak, besefte ik dat vluchten niet meer kon en er ook voor mij niets anders op zat dan nederig te knielen voor de kale koning van 2015.

Nooit heb ik me zo in iemand vergist als in jou, Stan. Alsof ik ziende blind was, bleef je voor mij een verdienstelijke 'mediameeloper'. Geen topper, maar een doordeweekse BV die ik net te weinig talent en star quality toedichtte om de middelmaat te ontstijgen. In een vlaag van verstandsverbijstering en/of wishful thinking heb ik je zelfs meermaals een opdringerige eendagsvlieg genoemd die vanzelf wel zou ophouden met zoemen. Maar je zoemt nog steeds. Oorverdovender dan ooit en je zette daarmee deze dolende stukjesschrijver ongenadig op zijn plaats.

Toch kan ik best met mijn grote ongelijk leven. Geen mens, wellicht ook jij niet, had kunnen bevroeden dat een acterende backbencher die al jaren onopvallend achteraan in de stoet marcheerde, zich plots als een veelzijdig mediafenomeen en de zingende chouchou van Vlaanderen zou ontpoppen. Met maar liefst zes nummers tegelijk in de Ultratop en overal goed voor staande ovaties in lang op voorhand uitverkochte zalen. Een plots overal opduikend schermgezicht dat in zoveel programma's hetzelfde mocht komen vertellen dat het kijkers die zoals ik geen fan zijn, behoorlijk op de zenuwen begon te werken.

Nog steeds kan ik niet zeggen dat ik je spectaculaire opmars helemaal begrijp. Al heb ik hem wel met stijgende verbazing gevolgd. Een onwaarschijnlijk showbizzsprookje geschreven door een volksjongen uit Wijgmaal die als het spreekwoordelijke lelijke eendje net zo lang rond bleef dobberen tot hij in een zwaan zou veranderen. Dat het je gelukt is, verdient grenzeloos respect en maakt me oprecht blij. De wonderen zijn de wereld niet uit en als ik het iemand gun om onstuitbaar voortgestuwd te worden in de vaart der volkeren, dan is het wel een sympathiek straatvechtertje als jij.

Als aspirant-acteur ooit roemloos gebuisd op de Studio Herman Teirlinck, maar, zoals elke aanhouder die wil winnen, niet van plan zijn droom van een diploma te laten afhangen. Lang voor het grote succes bijklussend als arbeider om uiteindelijk artistiek opgevangen te worden in het bordkartonnen kuststadje Wittekerke. Vaag herinner ik me hoe je er, toen nog met haar, aan de slag kon als Kevin De Kesel: de voor galg en rad opgroeiende broer van een pastoor met een grondige afkeer voor het celibaat. Dikwijls kwam ik er niet, maar toch genoeg om te zien hoe je de karakterrol van probleempuber inruilde voor die van een met een buitenmaats libido gezegende politieagent van wie niet zozeer het acteerwerk dan wel de stomende bedscène met een danseresje van Spring me is bijgebleven.

Later zag ik hoe je als computerflik Steve in Vermist en als wijnboer Rob Vandenbergh in Zuidflank doorgroeide tot een acteur die ongeacht het personage steeds hardnekkig zichzelf bleef spelen. Dat je ook muzikale aspiraties koesterde, ontdekte ik in Steracteur sterartiest. Een merkwaardige liedjeskermis waarin wankele BV-stemmen zich voor het goede doel ongestraft aan vals gekrijs en polonaises mochten bezondigen. Dat jij als enige in de maat bleef en dus glansrijk won, was ik eigenlijk vergeten, al weet ik wel nog dat je destijds hoog genoeg op de populariteitsladder stond om als posterboy voor de Kom op tegen Kanker-campagne 'Laat wat zien' uit de kleren te gaan. Dat je door vrouwelijk Vlaanderen ten nadele van andere bekende blote beaus als Peter Van de Veire, Marc Van Eeghem, Tom Coninx en Bart Peeters tot de verleidelijkste stud werd uitgeroepen, was een teken aan de wand. Wie de vrouwen heeft, heeft de macht, en toen al had ik kunnen weten dat je ooit als een raket het ondoorgrondelijke showbizzheelal zou worden ingeschoten om daar alles wat je tegenkwam, in goud en platina te veranderen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Enkele jaren geleden zag ik je het beste van jezelf geven op het Marktrock-podium en was ik er achteraf getuige van hoe je in de cafés op de Leuvense Oude Markt even enthousiast als luid je stem voor volgende opdrachten smeerde. Je leek me een toffe gast met wie ik in onverdachte tijden graag in de pinten was gevlogen. Een gemiste kans, besef ik nu. Je kale kop is intussen zo bekend dat een simpel cafébezoek voor een volksheld als jij een ware kamikazeoperatie is geworden waarbij de tol van de roem telkens cash zal worden betaald. En dat allemaal dankzij een onschuldig muziekprogrammaatje waarin artiesten van allerlei pluimage in een Spaanse villa samengedreven werden om elkanders oeuvre van een persoonlijke toets te voorzien. Zelf vond ik het een nogal kleffe bedoening, omdat bij de eerste tonen van elk lied als op commando collectief in tranen diende te worden uitgebarsten.

Maar laat dat vooral de pret niet drukken, Stan. Jij won met deze muzikale versie van Komen eten de megajackpot en werd met het repertoire van anderen eindelijk de fonkelende ster die je nu in alle toonaarden bezingt. Een even simpel als geniaal concept dat net zo lang stand zal houden tot er iemand merkt dat de bejubelde nieuwe keizer van het Vlaamse lied eigenlijk niet veel kleren aanheeft. Het verbaasde me dan ook niet dat je het met je 'boerenverstand' ei zo na tot 'De slimste mens ter wereld' schopte. Ook dat had ik je gegund. Al was het maar omwille van je opmerkelijke visie - "Honger is de beste saus. Als je dringend moet, wacht dan een kwartiertje. Zo heb je veel meer 'geniet' van je grote boodschap" - op de menselijke stoelgang.

Moge je nog lang 'geniet' hebben van je status als volkse Vlaamse superster, al hoop ik je dit jaar - trop is te veel - niet meer zo vaak tegen het lijf te lopen. Laten we goede, maar vooral verre vrienden blijven. En dat wordt niet makkelijk, omdat onder de kerstboom ook voor mij een Van Samang-cadeautje lag. Bij leven en welzijn zie ik je op 26 februari in de Gentse Capitole en ik beloof plechtig uit volle borst mee te zingen als we achteraf samen alsnog die gemiste Leuvense pinten soldaat maken. Misschien tot dan, Stan.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234