Woensdag 16/06/2021

Geachte heer Van Riet, Beste Bartel,

et is dikwijls gevaarlijk om op een eerste indruk af te gaan maar bij jou wist ik het meteen: die gaat het helemaal maken. Jeroen Meus was er ook zo eentje en, in de vrouwenafdeling, Nathalie Meskens en 'rosse voenk' Clara Cleymans. Deze keer maakte ik kennis met een ontwapenende, wat ruige nieuwkomer die me in sappig Grobbendonks en in korte broek toesprak. Toen ook mijn verloofde en haar vriendin met zichtbaar genoegen die stoere brok puur natuur monsterden leed het geen twijfel meer dat dra een nieuwe ster aan het tv-firmament zou schitteren. En of ik gelijk gekregen heb. Meer daarover later, Bartel.

Er is nog een andere, belangrijkere reden om je te schrijven. Ik wil je namelijk van harte bedanken omdat je me hebt geholpen bij de verwerking van een slepend jeugdtrauma. Je moet weten dat ik van kleins af aan een grondige afkeer voor tv-tuiniers heb ontwikkeld. Eind jaren zestig verkreeg onze familie namelijk op slinkse wijze een volkstuintje. "Voortaan hoeven we nooit meer groenten te kopen", meldde vader trots. "We keren terug naar de natuur". En dat hebben we geweten. Drie jaar lang werden we elke zaterdagochtend vanuit het warme Gentse herenhuis naar een morzel gronds in de grauwe voorstad getransporteerd om daar, onder de vettige rook van de grootstad, 'gezonde groentjes' te telen. Er lag een stinkende plas die met enige zin voor overdrijving 'de vijver' werd genoemd en er stond zelfs een huisje. Een gammele barak met een lekkend dak van golfkarton. Achteraan het perceel bevond zich een groen hok waar een plank met een gat sanitaire verlossing moest bieden. Mijn zussen raken bij de simpele herinnering nog steeds spontaan geconstipeerd.

Sinds die dag was het afgelopen met de luie weekends. Voortaan reden we af en aan met kruiwagens, werden er bomen gesnoeid, slabedden gewied en werd er al dan niet organische mest uitgestrooid. We waren dwangarbeiders van de moestuin geworden. Kindsoldaten van 'de lochting'. Niemand heeft meer afleveringen van Voor boer en tuinder doorworsteld dan ik. Oervervelende televisie met geen enkele destijds gangbare lijfstraf te vergelijken. Vele jaren later doken in kwaaie dromen nog demonen uit dat groene verleden op. Zoals de streng gelaarsde natuurpionier Tuur Tollenaere of de prehistorische tv-tuinman Eugène, wellicht de saaiste mens die ooit het scherm heeft gehaald.

Je zult begrijpen dat ik aan die periode een hardnekkige allergie overhield voor elke vorm van grondbewerking, tuinarbeid en lieden die zich geroepen voelen om deze vorm van tijdsbesteding televisioneel te propageren. Zo wenste ik de slijmerige Mark Demesmaeker meermaals de gave tot zelfcompostering toe en daalde zelfs Koen De Bouw in mijn achting sinds hij met het groene vingertje begon te wijzen. Maar er is beterschap. En dat komt door jou, Bartel.

Het klikte onmiddellijk met de wat onbehouwen regent lichamelijke opvoeding uit de Kempen die zich bijschoolde tot boomchirurg en tot zijn eigen stomme verbazing een televisievedette werd. Dit keer geen saaie, harkende groenteboer, maar een enthousiaste scoutsleider die onder de totem 'assertieve spreeuw' vrolijk kwetterend door bos, veld en tuin fladdert. Een in volle grond gekweekt 'natuurtalent' dat op het scherm plakt als destijds Joop Zoetemelk aan het wiel van de grote Eddy Merckx.

Meestal heb ik het niet zo voor allemansvrienden die bijna per decreet sympathiek gevonden moeten worden, maar bij jou smolt de argwaan snel. Ik merkte hoe je uit de passies voor natuur en avontuur een gouden succesformule wist te distilleren en uitgroeide tot onbetwiste koning van Groenland. De heerser van een wijde wereld die zelfs van het timmeren van nestkastjes of het afspuiten van tuinmeubilair boeiende televisie kan maken. A star was born.

Met zevenmijlslaarzen beklom je de BV-ladder om na luttele maanden een bekend en goed verkopend merk te worden. Proficiat. Nu wil iedereen een stukje van de sympathieke 'groenman'. Naar verluidt kan je bedrijf De Tree Musketiers de opdrachten nog amper bijhouden. Je geeft tuintips in een krant en straks ligt je eerste 'bestseller' in de winkel. Ik zag je poseren als mannequin op gummilaarzen en samen met Adriaan Van den Hoof onnozel rondspringen in smetteloos witte tutu. Het gaat ineens heel hard, Bartel. Het is je gegund. Marktwaarde dient zo snel mogelijk verzilverd te worden. Morgen kan het afgelopen zijn. Dat de kassa dus uitbundig moge rinkelen voor de Jeroen Meus van bos en tuin.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Al kreeg ik op de boekenbeurs amper een glimp van jou te zien. Als een rockster omstuwd door een ondoordringbare schare Ketnet-fans. Het jonge volkje dweept met de stoere held en voor hun moeders ben je the hottest thing sinds jaren. De nieuwe Vlaamse 'hunk'. De Facebookgroep 'Bartel Van Riet kan mij krijgen' wint dagelijks leden en toen ik laatst door de VRT-gangen dwaalde, zag ik hoe het vrouwelijke personeel na de aangekondigde passage van de sexy tuinman 'toevallig' maar massaal de bureaus verliet. Hopend wellicht op een persoonlijke wasbeurt met je zelfgemaakte 'liefdeszeep' in een door jou geprepareerd romantisch bad vol rozenblaadjes. Toch een beetje opletten, Bartel. De traditionele survivaltactieken halen doorgaans weinig uit bij vrouwen. Geef mij maar de onverwoestbare mannetjesputter die onvervaard de elementen trotseert. Zo herinner ik me nog de nobele onbekende die in 71° Noord hoog boven alle 'watjes' uittorende en slechts door hun jaloers stemgedrag van een terechte overwinning werd gehouden. Met belangstelling heb ik X-Peditie X-Treem gevolgd, waarin je als strenge bosnonkel de Vlaamse jeugd wat ballen bijbracht. Ik zag je kokhalzend - "overleven is niet altijd lekker" - kevers, rupsen en regenwormen verorberen en vervolgens Anne De Baetzeliergewijs je gevoeg doen - "lekker fris en zo zie je nog eens wat" - in de vrije natuur.

Even vreesde ik ervoor dat je carrière in de knop zou worden gebroken, toen je een zelf gevangen vis van het leven benam om als aanvulling te dienen bij een spinazie van pisbloemen. Gelukkig koelde het Gaia-stormpje zonder blazen. Zelfs een scherpslijper als Michel Van den Bosch zag in dat een dode vis nu eenmaal makkelijker weg hapt dan een nog spartelend exemplaar. Ik hoop vooral dat je tussen alle nieuwe bezigheden door nog voldoende tijd vindt om je ding te blijven doen.

Laat je niet leven, Bartel. Word geen bekakte BV, maar blijf de avontuurlijke tuinman. Maak eenzame kanotochten tussen de Scandinavische fjorden, knuffel bomen en trek je af en toe terug voor een dieet van mos en schors in een ondoordringbaar bos. Dankzij jou zijn tv-tuiniers weer een beetje vrienden geworden en dat wil ik graag zo houden. Ik begin zelfs enige genegenheid op te vatten voor mijn zo lang verwaarloosde tuin. Morgen koop ik een nestkastje en rij ik het gras af. Beloofd! Zou je me, voor je op een nieuwe expeditie vertrekt, trouwens een afdoend middel tegen mollen kunnen aanraden? Met dank bij voorbaat.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234