Zondag 15/12/2019

Geachte heer Tieleman, Beste Dirk,

“Hij zal het nooit leren! Waarom doet hij dat toch?”, vroeg ik me geschokt af toen bekend werd dat je aan een zoveelste comeback begonnen was. Geen groen blaadje maar een verdorde oude eik als gezicht van de nieuwe VT4-lente. La Esterella achterna. Voortaan spelend in dezelfde ploeg als vrolijke fransen Peter Van Asbroeck, Hans Otten, Stef Goossens en Benny Bax. Nieuwsanker naast een ex-Spring-zangeres en een bij de VRT uitgerangeerd ex-lief van Dirk Draulans. Een vreemde carrière-move voor iemand die zichzelf een pak van bijna dodelijke ernst had aangemeten. Vanzelfsprekend was er respect voor de ambitieuze senior in zijn tomeloze kruistocht tegen de vergrijzing, maar ik voelde toch vooral medelijden met een verroeste ijzervreter die weigerde te aanvaarden dat ‘zijn’ oorlog allang gestreden was. Ooit het, zelfverklaarde, boegbeeld van de vaderlandse journalistiek. Nu een in de woestijn prekende overjaarse jeune premier. Pijnlijk.

Ik begrijp niet waarom je per se met je kop op dat scherm wilt in plaats van erachter te blijven. Als ervaren coach en wijze biechtvader van een leergierige, onervaren ploeg bijvoorbeeld. Strenge schoolmeester van een klasje dat gegarandeerd aan je lippen hangt als opa vertelt. Over zijn tijd. Lang geleden. Toen het allemaal zoveel beter was. Dat zou pas een ideale uitloopbaan zijn geweest. Rustig in de luwte in plaats van als een stramme circusbeer elke dag voor een handvol verbaasde kijkers te moeten dansen. Laat die kunstjes toch aan de jongeren, Dirk. Mijn hart bloedt telkens als ik je, handjes krampachtig om de iPad, je lesje zie opdreunen. Op een zender dan nog die je vroeger ongetwijfeld minachtend snuivend wegens oppervlakkig en banaal in de ban zou hebben geslagen.

Toegegeven. Je ziet er nog patent uit voor een zeventiger. Scherp als een mes. Het resultaat van een sportieve en spartaanse levensstijl die misschien wel slank, maar precies toch niet echt gelukkig maakt. Modieus afgekleed en gekapt als een drilsergeant. Alsof je het afgestorven plan om samen met Jan Van Rompaey een seniorenzender op te richten alsnog in de praktijk wilt brengen. De oogjes priemend achter een hip brilletje en steeds met het nijdige trekje om de mond dat chronisch ongenoegen verraadt. Rebel without a cause. Immer verongelijkt en revolterend tegen de boze wereld die hem te vroeg bij het grof huisvuil zette. Maar het ‘pakt’ niet meer. Je hebt, met alle eerbied voor je schaarse grijze haren, je tijd gehad.

Niemand blijft ‘forever young’ en bij jou is de houdbaarheidsdatum lang overschreden. Je doet me denken aan de bokser die per se ‘punch drunk’ in de ring wil blijven staan en niet beseft dat hij meer als curiosum dan als trotse kampioen van weleer wordt gezien. Lens geslagen als ‘Rocky’ in een elfendertigste sequel maar te verblind door zijn verslaving aan applaus om te stoppen.

Waarom doe je dat jezelf toch aan, Dirk? Wat kan een kermiskoers toevoegen aan een met klassieke zeges gestoffeerd palmares? Gepokt en gemazeld als verslaggever in het woelige Midden Oosten. Kind aan huis in Iran en Afghanistan. Erelid van het ‘Panorama-keurkorps’. Een van de founding fathers van zowel Terzake als Koppen en, last but not least, de vertrouwde snijdende stem bij het ontwaken. Het radiomagazine Actueel was misschien wel het sterkste wat je ooit hebt gedaan. Ik heb je trouwens altijd meer een stem dan een gezicht gevonden. Op die manier viel dat verzuurde - ik kan met niet herinneren dat ik je in al die jaren ooit gemeend zien of horen lachen heb - niet zo op. De sfinx van de Reyerslaan met zijn microfoon als lethal weapon. Onkreukbare interviewer die zijn prooi nooit voor de totale overgave losliet maar ook drammerige pilaarbijter die precies altijd een slok azijn op had. “Ik heb schrik van die Tieleman”, zei een politicus me ooit. “Hij kijkt altijd zo kwaad. Alsof hij je wil opeten.” Ik herinner me nog hoe toenmalig defensieminister Leo Delcroix boos de Terzake-studio verliet tijdens een genadeloos derdegraadsverhoor en jij als tevreden grootinquisiteur een nieuwe scalp aan je gordel mocht hangen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Op de boekenbeurs wisselde je van gedachten met een Nederlandse collega over de gevaren van de oorlogsjournalistiek en ik zag je, in gedachten verzonken, even later op weg naar een signeersessie voor je boek over depressies. Ik had oprecht met je te doen toen je Keer- bergse woning tot op de grond afbrandde en heel je zorgvuldig bij elkaar ge- spaarde archief in de vlammen bleef. Heel lang heb ik, meer met respect dan sympathie, opgekeken naar de eenzame wolf die een paar maanden voor zijn verplicht pensioen zelf de deur van de VRT achter zich dicht durfde te trekken. Toen nog een man van stand die als eindredacteur aan de slag ging bij een productiehuis en daar programma’s als De weg naar Mekka met zijn expertise beter maakte.

Pas toen ik je in goudkleurig glitterpakje zag struikelen op het ijs - ik zie het Walter Zinzen, Paula Semer of Jos Ghysen niet meteen doen - begreep ik dat je nooit in de anonimiteit zou kunnen gedijen. Dat al die hoogdravende principes zelfs voor de vleesgeworden verdediger van de journalistieke deontologie rekbaar bleken. Ik lachte dan ook onbeschaamd mee met je oud-collega’s toen die zich vrolijk maakten over hun ex-baas die zich, gedreven door een onlesbare dorst naar erkenning, aanstelde als een zichzelf overschattende oudere jongere die voortaan met chronische lage rugpijn door het leven moest. Van journalistiek icoon tot meelijwekkende paljas. Eigen schuld. Dikke bult.

Ook toen viel het me op dat je weigerde te berusten in de nederlaag. Nog maar eens gefrustreerd en zinnend op revanche. Gelukkig werd het ‘maar’ het VT4-nieuws en geen kook- of seksprogramma voor bejaarden. Ach, laat het toch zo, Dirk. Blijf weg van het scherm en hou je in stilte bezig. Maak je niet langer belachelijk. Je hoeft niets meer te bewijzen. Waai eens goed uit en leer lachen. Het is lente. De zon schijnt en de vogeltjes fluiten. Maak lange tochten op je motor, schrijf nog een paar boeken en deel onbaatzuchtig kennis en levens- wijsheid met de jonge generatie. Klamp je niet langer vast aan vergane glorie, maar probeer, voor het te laat is, nog wat van je oude dag te genieten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234