Vrijdag 19/07/2019

Geachte heer Liébart, Beste Nicolas,

e gaat toch geen inkt verspelen aan die klaploper?", beten mijn dochter en haar joggende vriendinnen me toe toen ik het voornemen kenbaar maakte jou te schrijven. Mijn argument dat iedereen die met zijn of haar kop op het scherm verschijnt van rechtswege toegang heeft tot deze rubriek werd brutaal weggelachen en het scheelde niet veel of ik werd door mijn eigen vlees en bloed een onnozelaar genoemd.

Ik bespaar je de koosnaampjes die ze voor jou in voorraad hadden. Ze klonken uit jongemeisjes-monden zoveel scherper dan het doordeweekse predikaat "die blonde strandjanet uit De Pfaffs", waarmee je doorgaans wordt bejegend. Thuis kon ik al evenmin op begrip rekenen. "Die zonnebankbruine parasiet? Waar ben je mee bezig?", snibde mijn verloofde. Lesley-Ann Poppe, Pieter Loridon en Benny Bax had ze, weliswaar met gezonde tegenzin, laten passeren maar dit was toch echt een brug te ver. Ze noemde je schamper "blondie, de vleesgeworden luiheid" en dreigde met sancties die mijn huiselijke leven beduidend minder aangenaam zouden maken.

Maar je hebt geluk, Nicolas. Je krijgt je brief. Zulke karaktermoorden werken bij mij namelijk als een rode lap op een stier en doen een sluimerend Moeder Theresa-gevoel ontwaken. Immer op de bres voor de armen en verdrukten ga ik dan op zoek naar dat sprankeltje talent dat toch in ieder mens moet schuilen.

Al moet ik bekennen dat die zoektocht nog nooit zo moeilijk was. Acteurs en presentatoren kun je ophemelen of afrekenen op hun laatste rol en zelfs curiosa als Lesley-Ann weten handig en zonder gêne hun in het oog springende troeven uit te spelen. Iedereen zingt, speelt of danst zoals hij gebekt is. Van subliem tot lachwekkend, maar immer met volle overgave.

Maar bij jou vond ik niets. Tot ik me realiseerde dat je precies daarmee al ruim een decennia een dikbelegde boterham verdient in dat rare mediawereldje. Bingo! Wie kan zeggen dat hij royaal aan de kost komt door zomaar wat voor een camera rond te lummelen? Een aangeklede etalagepop met tandpastaglimlach en een van zijn schoonvader geleende familienaam. Ik begrijp nog steeds niet waar je die beroemdheid aan verdiend hebt, maar ze is er wel. Niet slecht gedaan voor een mooi, handig ventje uit Wijtschate dat zich in de gunst van de oudste der kroonprinsessen charmeerde en opklom tot paladijn in een potsierlijk Brasschaats koninkrijkje. Eigenlijk kon ik wel met je lachen, Nicolas. Zichzelf overschattende luie donder die al moe werd als hij een ander zag werken en jarenlang geld kreeg om vooral niks te doen.

Toen vtm besloot de stekker uit De Pfaffs te trekken en zo je enige inkomstenbron drooglegde, was ik vooral bezorgd om jou. De rest van de familie verloor enkel haar bijverdienste. Jij je basisinkomen.'El Sympatico' zal zich wel verder het vuur uit de sloffen lopen van de ene betaalde acte de présence naar de andere en collega-schoonbroers Sam en Dave hebben min of meer vast werk. Ook de meisjes houden zich al dan niet in stilte bezig. Lyndsey kreeg een vaste job als Pfaff-orakel, Kelly klust bij als jurylid, model en dj en de koele Debby vijlt nog steeds de nageltjes van de Beverse goegemeente bij.

Slechts bij jou lijkt het maar niet te willen lukken. Ik zag geamuseerd hoe Debby je schalks voorstelde om een sollicitatiebrief te leren schrijven. Als zijn eigen vrouw hem begint uit te lachen moet ik het niet meer doen, bedacht ik. Alhoewel. Met interesse heb ik je parcours van twaalf stielen en dertien ongelukken gevolgd. Even vertegenwoordiger. Even samen met die andere 'vrouwenmagneet' Guy Van Sande zaakvoerder van een, al snel weer ter ziele gegaan, modellenbureau. Allemaal 'even'. Tot Debby het kotsbeu was en je met haar spaarcenten een job kocht achter de toog van het Kruibeekse danscafé 'B-52'. Ik hoop dat je als cafébaas eindelijk je roeping hebt gevonden, al vrees ik dat je het nog een tijdje als schermgezicht zal proberen. Onlangs zag ik je uitgeschakeld worden in Masterchef waar chef Wout Bru met zijn mond vol tanden stond toen je ongerust informeerde naar het mysterieuze ingrediënt 'el' op de receptuur voor een sabayon. Zelfs een keukenleek als ik wist dat het om een eetlepel ging. "Die domme Nicolas toch..." Reikhalzend kijk ik uit naar je avonturen in Expeditie Robinson, waar je moet proberen te overleven met twee onderbroeken maar zonder gel en 'dag-en nachtcrèmekes'. Toch ben ik er zeker van dat je daar in de Filippijnen erg ver kan komen. Geen enkele deelnemer, zelfs oude krijger Freddy De Kerpel niet, kon in de loop der jaren zoveel reserves opbouwen als jij.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Een paar jaar geleden kwam ik je met vrouw en kroost tegen op de première van een Kabouter Plopfilm. Vanuit een modieus maatpak knikte je me automatisch en minzaam toe. Je stak je hand uit en ik kon niet anders dan ze schudden. "Hoe is 't", vroeg je zonder op een antwoord te wachten en met ogen die een nieuwe fan zochten. Lang was ik een trouwe kijker van De Pfaffs, maar op den duur had zelfs ik het wel gehad met het inhoudsloze bestaan van een familie die dankzij plat maar handig geënsceneerd kijkersvoyeurisme haar camerabekendheid wist te verzilveren. Ik was een bevoorrecht getuige van het kweekprogramma dat met Kenji, Shania, Bruce, Fay, Keano en Liam de hitparade van de voornamen grondig verstoorde. Ik leefde mee met een geblutste Jean-Marie, zag hoe mater familias Carmen plastisch werd gladgestreken en'dikke Lindsey' zich tot een mannequinmaatje probeerde te reduceren. Daartussen wandelde jij -"Ik wil iets doen wat mij ligt, maar ik weet niet wat" - als gepatenteerde windverkoper, zelfverklaard huisman en schijnzelfstandige rond. 'Bon chic bon genre'. In het Frans converserend met de kindjes, zich verplaatsend in weer een nieuwe, gekregen, stoere bak en immer gekleed naar de laatste mode. Zo druk bezig met jezelf dat je geen tijd had om te werken. Tot je uit je rol van 'sois beau et tais-toi' viel en er onder het uitdunnende blonde stro vileine denkbeelden over een nieuwe wereldorde bleken te spoken. Je mag gerust weten dat ik verschrikkelijk boos op je was toen je doppers "rottig uitschot" noemde en uithaalde naar die "al die op onze kap levende vreemdelingen met een tweede vrouw in Turkije en een derde in Marokko". Niet echt slim voor iemand die al jaren zelf obstinaat weigert een klap uit te voeren. Uiteraard had ik meteen door dat dergelijke nonsens enkel uit een braakliggend brein kon komen, maar van toen af wist ik zeker dat je niet enkel het klaplopende ettertje spéélde.

Maar het is je vergeven, Nicolas. Zalig zijn de simpelen van geest. Het was trouwens een meesterzet om toekomstige werkgevers af te schrikken met de mededeling dan je onder de 10.000 euro per maand je bed niet uit komt. Toen je schoonfamilie zich met klem van je uitspraken distantieerde vreesde ik er even voor dat je uit het paradijs zou worden geschopt. Het koelde, gelukkig voor jou, zonder blazen. Probeer voortaan wel te onthouden dat een etalagepop braaf en charmant aan het handje van zijn sponsorende madam hoort te paraderen en verder moet zwijgen dat hij zweet. Maar laten we geen oude koeien uit de gracht halen en naar de toekomst kijken. Ik zal met belangstelling je avonturen op de Filippijnen volgen en misschien kom ik, als het risico op een drugsrazzia wat is geluwd, wel eens langs in de B-52. Ik las dat je "ergens in 2011" van Debby eindelijk een eerbare vrouw wil maken. Doen, Nicolas. Voor ze zich bedenkt. Met zo'n huwelijk ben je helemaal met de voeten van het ijs en hoef je voor de rest van je dagen geen klap meer uit te voeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden