Dinsdag 17/09/2019

Geachte heer Geirnaert, beste Jonas,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals:de meest actuele reportages die u gezien moet hebben voor Election Day; Als de dijken breken, een Nederlands-Vlaamse dramareeks over een tweede watersnoodramp (NPO1) en oorlogsklassieker Saving Private Ryan (Canvas).

Dikwijls moet ik er niet zijn, maar telkens als ik in de buurt van het landelijke Wachtebeke kom, adem ik er met diepe teugen de lokale lucht in. Op de gezichten van de 'inboorlingen' is het niet direct af te lezen, maar toch moet daar meer dan waar ook in 'de Vlaanders' humor in the air hangen.

Het kan immers geen toeval zijn dat niet alleen de grote Bart De Pauw er werd geboren, maar er ook twee gevierde komieken van de nieuwe generatie het levenslicht zagen. 'Jongen van de wetenschap' Lieven Scheire plantte er de zaadjes van zijn tot dan toe onontgonnen genre van de fysica-comedy, en een paar straten verder deed ook zijn neefje verwoede pogingen om de plezantste thuis en daarbuiten uit te hangen.

Een lange, sjofele en enigszins verwaaid ogende slungel die veertien jaar geleden voor het eerst op mijn radar verscheen door in het rubriekje 'Zonder handen' van het onvolprezen Man bijt hond samen met de Wachtebeekse Einstein een teddybeer zwaar te mishandelen op het ritme van Rage Against the Machine. Een brokje baldadige kolder dat vader zaliger ei zo na een protestbrief naar de openbare omroep deed schrijven om, ik citeer, 'deze schandalige verkwisting van belastinggeld door twee onnozelaars' aan de kaak te stellen. Hij deed het net niet, maar toen hij ook nog eens vernam dat de genaamde Jonas een 'volbloed communist' was die als 'infiltrant van de vijfde colonne' de maatschappij van binnenuit probeerde te destabiliseren, was het hek helemaal van de dam en kwam je er thuis nooit meer in. Zelfs niet toen je landelijke bekendheid en schuchtere salonfähigkeit verwierf door met je animatiefilm Flatlife de juryprijs te winnen op het prestigieuze filmfestival van Cannes.

Zelf ben ik je sindsdien met groeiende nieuwsgierigheid en sympathie blijven volgen. Sterker nog: ik vertelde aan iedereen die het horen wilde dat we nog zouden opkijken van die verkreukelde rare kwiet die nooit echt uitgeslapen leek.

Profetische woorden, zo bleek, en het stemt me nog steeds droef dat vader nooit heeft mogen meemaken hoe de door hem zo verfoeide linkse rakker met absurde humor Vlaanderen veroverde zonder dat een dag later het Rode Leger voor de deur stond.

Daar zat ik aan te denken toen je in het populairste tv-spelletje ter wereld moeiteloos doorstootte naar de zaligmakende finaleweek. Een verrassend scherp verstand in een beduidend minder scherp lichaam. Brede parate kennis, handig gecamoufleerd achter een underdog-façade van ontwapenende onwetendheid en kwajongensachtige kwinkslag. Ik vloekte als trouwe supporter wel even toen je tactisch blunderend - "Ik denk niet dat ik heel slim gespeeld heb" - door Tomas De Soete uit het spel werd geknikkerd. Maar je komt, gelukkig, terug en bij dezen gun ik je nu al van harte de titel van Slimste Mens. Als het even kan na een bloedstollende finale tegen ontluikende diva, Babe van Boechout en quiztornado Olga Leyers.

Toch moet ik bekennen dat het even geduurd heeft voor ik je als meer dan een vluchtig anarchistisch curiosum beschouwde dat - wellicht uit voorzichtigheid - slechts mondjesmaat op de kijkers werd losgelaten. Destijds samen met Scheire, Jelle De Beule en de olijke 'chalarmeerder' Koen De Poorter ontdekt door de immer alerte talentscouts van Woestijnvis. Stuk voor stuk van ruwe diamanten geslepen tot de Neveneffecten: wellicht het grappigste kwartet dat ooit deze contreien heeft geteisterd. Onder het motto 'één voor allen, allen voor één' goed voor baanbrekende pareltjes als de hilarische 'Zoektocht naar de bron van de E40', 'Kalfje Willy' en het schromelijk onderschatte Willy's en Marjetten waarin jij op weergaloze wijze gestalte gaf aan de ontwapenend onnozele prijskampoprichter Marcel.

Als de dag van gisteren herinner ik me hoe jullie genadeloos met de voeten speelden van Mathieu van Mobistar en op even slimme als ludieke wijze paal en perk stelden aan de belspelletjesfraude. Vier brutale musketiers die aan de lopende band heilige huisjes sloopten tot ze besloten elk huns weegs te gaan.

Omdat het geheel toen groter leek dan de som der delen, zou een mens bijna vergeten dat je eigenlijk al lang een 'grote jongen' was. Een veelzijdig getalenteerde zonderling die tussen alle Neveneffecten-activiteiten door zijn bijdrage leverde aan klassiekers als het Het geslacht De Pauw en Quiz Me Quick, mee de toon zette van De ideale wereld en ook nog eens Kabouter Wesley tot leven wekte. Een rijk gevuld palmares voor een 34-jarige met lak aan gangbare vestimentaire en andere tv-normen. Maar wel eentje die me harder deed lachen dan de meeste van zijn 'normale' collega's samen.

Mijn respect is dan ook groot voor de koppige einzelgänger die zowel voor als achter de schermen zijn eigen weg blijft volgen omdat hij het vertikt platgetreden paden te bewandelen. Een bizar, maar onweerstaanbaar mediaverschijnsel dat niet onder één noemer te vatten is omdat hij constant lijkt te balanceren op de dunne grens tussen gek en geniaal.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Onlangs liep ik je tegen het lange lijf bij Annie en Marc van 'mijn' plaatselijke boerenbond waar je als gemotiveerde groene jongen advies kwam vragen om op ecologisch verantwoorde wijze de tanende kastanjebomen in je tuin te redden. Je was nog een prille twintiger toen ik er getuige van was hoe je in de Minard charmant lispelend, in korte broek en helblauw 'marcelleke' de Neveneffecten ook in Gent op de kaart zette met de theatershow Zinloos geweldig. Veel herinner ik me er niet meer van, behalve dat ik net als de rest van de zaal in een deuk lag door het volstrekt van de pot gerukte sprookje over een arme oude man die Anita heette.

Nog steeds lach ik me wekelijks een kriek met 'Het gat van de wereld' waarin je je in Humo samen met onder anderen Guy Mortier en Jeroom ongeremd en genadeloos vrolijk mag maken met het grotesk uitvergroten van de kleine kantjes van het mensdom.

Al kijk ik, samen met velen, natuurlijk vooral uit naar je magnum opus. De intussen bijzonder langverwachte fictiereeks De dag, die je samen met vriendin Julie Mahieu al een paar jaar zit uit te broeden. Een op 24-leest geschoeid werkstuk dat in realtime het verhaal over een gijzeling in een bank vertelt maar dat naar verluidt constant afgeremd wordt door je stilaan beruchte perfectiedrang die al meerdere leden van de crew tot wanhoop dreef. Ik vraag je dan ook met aandrang om - op straffe van een welgemikte djoef op uw muile - eindelijk je ei te leggen en je geesteskind los te laten zodat ook wij ervan kunnen genieten.

Verder wens ik je nog veel succes en eeuwige roem toe in De slimste mens en blijf ik stiekem hopen op een 'ideale wereld' waarin naast de succesvolle ontplooiing van ieders individuele talenten af en toe ook plaatsgemaakt wordt voor enige wonderlijke Neveneffecten.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234