Woensdag 26/02/2020

Geachte heer Dhondt, beste Sean,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals: een invasie van oorlogsfilms en -docu's naar aanleiding van de D-day-herdenking (CAZ, Q2), eten in de allerduurste restaurants ter wereld in Telefacts (VTM) en een kijkje achter de schermen van een realityshow in UnREAL (NPO3).

Weinig schermgezichten hebben me zo doen twijfelen als jij. Doorgaans heb ik meteen een (voor)oordeel klaar en probeer ik koppig vast te houden aan wat ik als mijn grote gelijk beschouw. Bij jou lukte dat niet omdat ik er maar niet uit geraakte of ik je nu een verdienstelijke presentator dan wel een enerverende aansteller moest vinden. Hoewel ik lang naar de tweede optie neigde, blijkt de sympathiebarometer al een tijdje op zonnig te staan en begon ik warempel enige genegenheid te voelen voor een jongeman die ik destijds schamper als een (te) luid zoemende en storende eendagsvlieg bestempelde.

Dat kwam vooral omdat ik je lang voor een vluchtige tv-passant hield. De zoveelste inwisselbare posterboy van wie de blote bast ooit de kamer van mijn dochter sierde tot hij - bakvissen houden er nu eenmaal bizarre voorkeuren op na - plaats moest ruimen voor een hevig zwetende Justin Bieber. Verder liepen we elkaar onder het motto 'leven en laten leven' zelden voor de voeten en waren we hoogstens verre kennissen die nooit verder kwamen dan een beleefde doch afwezige groet. Als aankomende mannelijke bejaarde behoorde ik immers niet tot je jonge vrouwelijke doelpubliek en telkens als ik je toevallig op muziekzenders TMF en Jim tegen het lijf liep, maakte ik dat ik er zo snel mogelijk weer weg kwam.

Ik voelde dan ook geen enkele behoefte om je beter te leren kennen. Tot ik jaren geleden uit hoofde van mijn ambt verplicht werd om Sean Late Night te consumeren, je talkshow op Jim die zo'n pijn deed aan mijn ogen dat ik - er zijn nu eenmaal grenzen - zelfs weigerde om er een stukje over te schrijven. Ik herinner me nog vaag hoe je voor een op commando applaudisserend publiek dwergacteur Chris Willemsen als een freak te kijk zette, van bewondering bijna in katzwijm viel bij een debiel praatje met de bekakte bimbo Paris Hilton en Manou Kersting een tong draaide. Verschrikkelijke televisie waarbij ik me blauw ergerde aan een opzichtig versierde en zelfingenomen poseur wiens ego naar mijn bescheiden mening vele malen zijn talent oversteeg. 'Gespeeld en verloren', wist ik bij het aanschouwen van een luid kakelend piepkuiken dat zich behalve Gods grootste geschenk aan de mensheid ook een kruising van Jay Leno, Conan O'Brien en David Letterman waande. "Die paljas met een uil op zijn borst zien we nooit meer terug", liet ik mijn toenmalige chef weten in de overtuiging dat je carrière al voorbij zou zijn nog voor ze goed en wel begonnen was. Nergens wordt immers het principe 'ander en beter' zo meedogenloos gehanteerd als in de hyperconcurrentiële tv-wereld.

Het was mijn zoveelste monumentale inschattingsfout. De gedoodverfde eendagsvlieg bleek de zeldzame uitzondering op de regel, vertikte het om als zijn soortgenoten geruisloos van het grote schouwtoneel te verdwijnen en begon steeds luider te zoemen. Zo kwam ik ook op zenders die wél op mijn klandizie konden rekenen oog in oog te staan met een overvloedig getatoeëerde - "Mijn lijf is een dagboek" - druktemaker.

Omdat niemand graag zijn ongelijk toegeeft, bleef ik een tijdje in de boosheid volharden. Tot mijn verloofde zich achteloos "Die Sean Dhondt heeft toch wel iets" liet ontvallen toen je het weer niet droog hield tijdens The Voice Kids.

Sindsdien ben ik met andere ogen je opvallende parcours beginnen te volgen en stelde vast dat ik - de wonderen zijn de wereld niet uit - zelf een fan dreigde te worden. Zover zijn we nog lang niet, maar sta me toe je bij dezen oprecht te feliciteren met de hoge vlucht die je carrière genomen heeft. Via sidekickklusjes in The Ultimate Dance Battle en The Voice van Vlaanderen langzaam maar zeker opgeklommen tot een vaste waarde die om de haverklap in programma's opduikt die om een 'beau van dienst' verlegen zitten. Uitgegroeid tot een van de testosteron-uithangborden van de Medialaan en in die hoedanigheid uitverkoren om zelfs vanop 'de pot' op ludieke wijze het digitale aanbod van de familiezender te promoten.

Geen geringe prestatie voor een woeste punkrocker uit Sint-Niklaas die als jongetje door zijn ouders meegetroond werd naar de festivals, met zijn eerste spaarcentjes een drumstel kocht en zijn apothekersstudies opgaf om aan het Rotterdamse Conservatorium zijn muzikale - "Mijn eerste en grootste liefde" - roeping te volgen. Na een screentest bij TMF toevallig in de media verdwaald, om er na jaren moeilijk zoeken eindelijk het juiste pad te vinden. Ik zag hoe je stelselmatig je ruige rock-'n-rollimago afbouwde en inruilde voor dat van de - "diep vanbinnen ben ik een softie" - beminnelijke kindervriend in The Voice Kids en meelevende reisbegeleider in Peking Express. Traag maar gestaag gepolijst tot een aaibare allemansvriend. Een slimme en hardwerkende tv-arbeider die braaf doet wat zijn bazen hem opdragen en waarop niemand en dus ook ik niet (meer) kwaad kan zijn.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen je nog een onbekende stoere rocker speelde, heb ik je ooit in de Brusselse Ancienne Belgique bezig gezien met Nailpin zaliger. Een bandje van dertien in een dozijn vond ik, dat vooral opviel door de totale overgave van de frontman die er, toen ook al niet gehinderd door enige zelfkennis of bescheidenheid, luidop van droomde om na Vlaanderen ook het volledige buitenland plat te spelen. Dat is er vooralsnog niet helemaal uitgekomen, maar dat je intussen veel succesvoller bent op het scherm dan op het podium zal die pil wel wat vergulden.

Ach, een vurige supporter zal ik wellicht nooit worden, Sean. Maar je hebt meer dan fans genoeg en ik gun je oprecht al het succes dat je nu om mij nog niet geheel duidelijke redenen te beurt valt. Niet omdat ik je nu plots een fantastische presentator vind, maar omdat ik je leerde appreciëren als een toffe gast die altijd zijn stinkende best doet en met wie ik met plezier aan de toog een eind zou kunnen weglullen.

Ik wens je dan ook nog veel fijne programma's toe die ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid lang niet allemaal zal zien. Al zal ik je vanaf deze week wel met interesse volgen in At the Festivals, waarin je samen met je ex An Lemmens op weiden overal te lande de festivalkoorts gaat opmeten. Blijf zolang het duurt ijverig het ijzer smeden terwijl het heet is en als een blits gepimpte bolide door medialand razen. Laat me vooral weten wanneer je met je nieuwste muzikale project Manoeuvres in de buurt bent. Ik kom zeker kijken. Al is het maar om achteraf samen een paar pinten te drinken.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234