Zaterdag 08/08/2020

Geachte heer De Leijer, beste Sven,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals: een nieuwe reeks nostalgische voetbalverhalen in De kleedkamer (Canvas), Django Unchained, misschien wel de meest gewelddadige film van Quentin Tarantino (Q2), en de mogelijke redding van het eilandje Tuvalu in Reizen Waes (Een)

Ooit verraste ik enkele fijne mediacollega's met de boude stelling dat ik in jou een beloftevolle nieuwkomer zag van wie we nog veel zouden horen en zien. Hoongelach. 'Met die klunzige kabouter wordt het nooit wat', was mijn deel en door sommigen werd zelfs openlijk aan mijn geestelijke gezondheid getwijfeld. Je kwam pas kijken, en geen mens die geloofde dat het onderdeurtje dat op donderdag De laatste show met het rubriekje 'Goed gezien' opleukte, het ooit tot een populaire tv-persoonlijkheid zou schoppen. Veel te hoog gegrepen voor een klein, gebrild en te vroeg door zijn haar gegroeid ventje. Voorbestemd, zo leek het, om zich achter de schermen nuttig te maken als de enthousiaste applausmeester die het klapvee moest opwarmen voor de komst van de grote jongens. Een eerbare stiel, maar niet bepaald een professie waarmee eeuwige roem en/of een dikke bankrekening kan worden vergaard.

Tot iemand op het idee kwam om je als eigenzinnige mediawatcher een gezicht te geven en Vlaanderen kennismaakte met een koddig kereltje dat vanwege zijn hoog teddybeergehalte door dames van middelbare leeftijd meteen liefkozend 'ons Svenneke' werd genoemd. Je sleet ontelbare uren thuis voor de buis om vervolgens je televisionele kennis in vijf minuten met de kijkers te delen. Aanvankelijk niet meer dan een leuke en tijdelijke gimmick. Aanstekelijk gebracht door een in medialand verloren gelopen boyscout, die volgens de ongelovigen snel weer achter de coulissen zou verdwijnen omdat hij totaal niet beantwoordde aan de standaardvereisten voor aankomende tv-vedetten.

Maar de aanhouder wint en wie niet sterk is moet slim zijn. Ik merkte hoe je van de nood een deugd maakte door je Calimero-imago van 'zij zijn groot en ik is klein' te cultiveren tot een unique selling proposition. Zelf heb ik geen moment aan je getwijfeld, omdat ik meteen sympathie voelde voor de wat schlemielige underdog met pientere oogjes en blozende kop die sneller sprak dan zijn schaduw. Een ruwe diamant die vast van plan was zich te laten slijpen tot hij met humor en vriendelijke satire zijn brood kon verdienen. Daar zat ik aan te denken toen ik je samen met Otto-Jan Ham en de bevallige Frances Lefebure bezig zag als animator van een roedel naar liefde hunkerende bejaarden (m/v) die hoog in de Zwitserse bergen de ingedommelde vlinders in hun oude buiken opnieuw probeerden te activeren.

Niet dat ik Hotel Römantiek zo briljant vind. Er zit te weinig vaart in en de verhalen van de oudjes worden te vaak onderbroken door een presentatietrio dat liever zelf de hoofdrol speelt. Maar laat dat vooral de pret niet drukken. Belangrijker is dat jij er nog steeds bent. Allang geen vluchtige eendagsvlieg meer, maar een hardnekkig blijvertje dat met zijn talent de twijfelaars van weleer lik op stuk gaf door zich als naïeve antivedette naar een plaatsje onder de mediazon te knokken. Tot spijt van wie het benijdt uitgegroeid tot Vlaanderens beroemdste en met voorsprong plezantste sidekick. Een slimme hofnar die als de zot al lachend de waarheid zegt en wiens simpele verschijning bij iedereen een spontane glimlach losweekt.

Niet slecht voor een studentje in alles en nog wat dat liever dan in de ouderlijke supermarkt te werken voor een onzeker mediabestaan durfde te kiezen. Op voorspraak van collega-grapjas Rob Vanoudenhoven toegetreden tot de selecte Woestijnvis-broederschap, en daar geduldig gekneed tot een schermgezicht met hoge aaibaarheidsfactor en scherpe tong. Lang geleden even in een piepklein bijrolletje te bewonderen in het legendarische Geslacht De Pauw. Pas later ontdekte ik dat jij het anonieme figurantje was dat een hilarische BV-opleiding volgde bij 'Laboratoire De Pauw' en toen nog niet kon beseffen dat hij er zelf eentje zou worden.

Want dat ben je intussen, Sven. Niet langer een nuttige paljas, maar een vaste waarde die als de betrouwbare meesterknecht niet enkel zijn kopmannen uit de wind kan zetten, maar stilaan in staat is om ook zelf een koers te winnen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Je zult het niet meer weten, maar op Marktrock hebben we op een memorabele zomerdag ooit samen aan de toog gestaan na een spetterende show van het bizarre dj-collectief Discosluts waarbij jij onder de artiestennaam Il Bop bezweet en vol bezieling plaatjes draaide. Je was toen al een van de attracties van het onvolprezen en nog steeds veel te weinig bekeken De ideale wereld, waarin je met onuitgegeven onderzoekjournalistiek een totaal ander en amusant licht op de waan van de dag probeerde te werpen. Snel gepromoveerd tot 'chef politiek' en vertrouwenspersoon van doorgaans hermetisch gesloten premiers, kamervoorzitters, minister-presidenten en andere verkozenen des volks.

Soms zag ik ze denken: 'Staat die pipo daar nu wéér!', maar er zijn weinig Wetstraatwatchers die zoals jij ongestraft en met wederzijdse toestemming met de voeten mogen rammelen van notabelen als Jan Peumans, Kris Peeters, Maggie De Block en Charles Michel. Ik herinner me hoe zelfs Bart De Wever tijdens lange onderhandelingen zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en bij de sympathieke 'sterreporter' zijn pakketje met verse onderbroek, versnaperingen en tandenborstel kwam afhalen. Fijne brokjes tv met als uitschieter het late kerstdiner ten huize De Leijer, waar zowat de halve Vlaamse regering over alle partijgrenzen heen smakelijk zat te gourmetten. Het lijkt onnozel, maar je moet het maar doen.

Soms keek ik naar Achter de rug. Het feest van roddels en achterklap waarin medemensen van stand zich de beledigingen van vrienden en collega's moesten laten welgevallen. Ik moet bekennen dat ik me eigenlijk vooral voor de bevallige gazelle Élodie Ouédraogo de opoffering getroostte en me behalve aan de vaak bedenkelijke toogpraat steeds vaker ergerde aan de platte manier waarop jij als kop van Jut werd gebruikt. De makkelijke schlemiel van dienst die werd uitgelachen omwille van zijn onmiskenbare nerdfactor, en het feit dat hij toch nooit aan een lief zou geraken. Laat ze maar lachen, Sven. Je speelt je rolletje perfect. Via de gespecialiseerde pers vernam ik trouwens dat je al enige tijd 'van 't straat' bent en zelfs voorzichtig van een huwelijk durft te gewagen. Proficiat daarvoor en nog eens bedankt dat je mijn hoge verwachtingen van destijds hebt ingelost.

Toch hoop ik dat je klaar bent voor de volgende stap. Het wordt tijd om een eigen programma te dragen en te bewijzen dat je meer bent dan een one trick pony. Ik zal in ieder geval met aandacht volgen hoe je me andermaal gelijk geeft. Dit keer als een volwassen variant van de kwajongen van 37 die toch stilaan rekening moet gaan houden met de beperkte houdbaarheidsdatum van zijn typetje.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234