Dinsdag 15/10/2019

Geachte heer De Kerpel, Beste Freddy,

et doet altijd pijn te moeten vaststellen dat zelfs helden over een houdbaarheidsdatum beschikken. De een gaat al wat langer mee dan de ander, maar vroeg of laat komt het moment van de waarheid en blijken ook levende legendes slechts gewone stervelingen. Vaak door hun eigen schuld, want in plaats van zich tevreden te stellen met een status als geklasseerd monument laten ze zich bijna allemaal verleiden tot de ontluisterende wedstrijd te veel. De nederlaag die nooit bij winnaars past en het aureool van onaantastbaarheid ineens veel minder doet stralen dan het in onze bijgekleurde verbeelding hoort te doen.

Precies daarom schrijf ik je, Freddy. Na je trieste afgang in Expeditie Robinson wil ik je waarschuwen. Hou alsjeblieft de herinnering aan een groot en fier kampioen levend en stop ermee je te laten opvoeren als een curiosum dat stilaan het eigen imago ondergraaft. Zelfs jij blijft geen twintig meer en voor je het beseft, beland je in de categorie der krampachtig aan vergane glorie vasthoudende karikaturen die, zoals Dirk Tieleman of Eddy Wally, enkel nog medelijden en leedvermaak opwekken. Leer eindelijk eens 'neen' te zeggen tegen televisiespelletjes die je uitmelken als goedkope bron van volksvermaak en amper aandacht hebben voor een glorieus verleden. Doe een trouwe fan een plezier. Laat de overlevering rustig haar werk doen en maak van een raskampioen geen zielige meeloper.

"Dat komt nooit goed", wist ik meteen toen een paar maanden geleden bekend raakte dat je naar de Filippijnen zou afreizen om er samen met een stelletje jongelui onnozele spelletjes te gaan spelen. Stuk voor stuk 'beroemdheden' van het zevende knoopsgat, dringend op zoek naar wat aandacht. Ik zag je als een oude leeuw eenzaam en vertwijfeld over het strand banjeren en kreeg warempel medelijden met de mannetjesputter van 63 die, hoe dienstbaar hij zich jacht-en visvangstgewijs ook opstelde, nooit echt deel mocht uitmaken van de groep. Mijn hart bloedde toen je werd weggestemd. Al was er ook opluchting dat je de kelk niet tot de bodem hoefde te ledigen. Ik zag de bui trouwens al een tijdje hangen. Je ging hopeloos de mist in bij proeven die je vroeger met groot overwicht zou hebben gewonnen en je werd door de kapiteins niet meer als eerste gekozen.

Ik merkte twijfel in je ogen. Zou er dan toch sleet zitten op het oude lijf? Ze namen je niet 'serieus' meer, Freddy. Vooral de 'Hollanders' kregen het op de heupen van een overactieve bejaarde die bij het krieken van de dag al in de bomen hing ter versteviging van buikspieren, bi- en triceps. Terwijl zij nog op hun kokosmatjes lagen te stinken, was jij al volop bezig met het dagelijkse onderhoud van je kathedraal van een lichaam. Je weigerde je in te laten met gekonkel, complotten en intriges. Altijd meer een doener dan een denker geweest.

Steeds strijdend met open vizier en even eerlijk met de mond - "die Deborah Ostrega doet me denken aan een twenty dollar hooker" - als destijds met de vuisten. Maar wat me nog het meest stoorde was het gebrek aan respect. Achter je rug werd met je gelachen, Freddy . Je zag die 'watjes' en 'strekenwijven' gewoon denken "wat doet die ouwe hier op 'ons' eiland". Het siert je dat je de eer aan jezelf hebt gehouden en het vertikte om in een smerige grot in de vleermuizenstront te gaan zitten. Achteraf bekeken was je er misschien beter helemaal weggebleven. Dan was de mythe nu nog intact en had iedereen tegen eender welke winnaar gezegd: "Als Freddy De Kerpel had meegedaan, dan speelden jullie allemaal voor de tweede plaats".

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Slim ventje uit Wetteren. Ooit begonnen als drummer bij het groepje met de toepasselijke naam The Beaters en uitgegroeid tot nationale bokslegende. Toen ook mijn lijf nog jong en pezig was, liepen we vaak met een omvangrijke groep rond de Gentse Watersportbaan. De roeiers en de kanovaarders waren veel te snel, maar in de achtergrond knokten jij en ik vaak om een ereplaats. Jij won altijd en toen dat één keertje dreigde te mislukken, kreeg ik in volle eindsprint een elleboogstoot - "niet expres maat" - die me bijna in het ruime sop deed belanden. Vol bewondering zagen we hoe je door onmenselijke trainingen betonnen spieren en granieten vuisten kweekte. Geen onbehouwen houthakker als Jean-Pierre Coopman maar een verfijnd en mondig pugilist. Golden boy met trekjes van Jean-Paul Belmondo die zich, zoals het een echte superster betaamt, liet omringen door adembenemende exotische schoonheden. We supporterden allemaal voor de kampioen halfzwaar die als enige Belg ooit de top 10 van de wereld haalde en de teleurstelling was immens toen je voor de Europese titel verloor tegen de bonkige Italiaan Adinolfi. Toch was je voor ons de winnaar, want 'Freddy De Kerpel wint zelfs als hij verliest'.

Sindsdien ben ik je wat uit het oog verloren. Van je fitnessvrienden vernam ik dat je pendelde tussen België en tweede vaderland Brazilië en zag met genoegen dat je steeds vaker op het scherm verscheen. Van charismatische vuistvechter tot gewaardeerd mediafiguur.

Nog steeds moet ik tranen lachen als ik terugdenk aan die aflevering van Fear Factor waarin je zonder het te beseffen een tand verloor bij het verorberen van een varkensoor. Je knipperde - "ik dacht dat het een beentje was" - niet eens met je ogen en at gewoon door. Zo had ik je het liefste, Freddy. Als goudeerlijk, zelfbewust maar wat naïef krachthonk. Ik zag je eervol verliezen in Stanley's Route en Eeuwige roem en in wegwerpprogramma's als Hole in the Wall - waar je de muur gewoon sloopte - en Zot van Vlaanderen. Ik genoot ervan hoe je - "om te tonen dat boksers geen idioten zijn" - geleerde mensen als Eva Brems, Walter Zinzen en Kathleen Cools de baas bleef in De slimste mens en zag je onlangs nog bijna de finale halen in De pappenheimers. Daar zag ik na het Robinson-debacle weer even 'the eye of the tiger' blinken.

Misschien moet je het daar wel bij houden. Het is mooi geweest. Je hoeft niets meer te bewijzen. We weten allemaal dat je ooit de sterkste was. Blijf de man die niet 'pompt' maar 'de aarde naar beneden duwt' en laat je niet langer belachelijk maken door snotneuzen die niet eens verdienen met jou in dezelfde ring te staan. Show je afgetrainde lijf op het strand van Ipanema. Gebruik je ervaring om de politie van Rio de Janeiro 'the noble art of self defense' bij te brengen en spaar de energie voor je dertig jaar jongere Fernanda. Het grapje wil dat je geen uurwerk nodig hebt en zelf wel bepaalt hoe laat het is. Misschien wordt het stilaan tijd, Freddy.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234