Zondag 25/10/2020

Geachte heer Coninx, Beste Tom,

at heeft hij toch maar weer mooi geritseld", bedacht ik toen ik het nieuws van je overstap naar vtm vernam. Ik voelde zelfs enige bewondering toen ik je met die spreekwoordelijke zelfverzekerdheid voor de eerste keer Stadion zag presenteren. Alsof je, zoals de grote Dany Verstraeten, al eeuwig op de Medialaan woont. Natuurlijk verbaast het me niet dat precies jij als eerste op de VRT-sportredactie van truitje wisselde. Je zat al een tijdje in de etalage te blinken omdat je gruwde in het vooruitzicht van een job als simpele soldaat. De kans dat het verlies van het voetbalcontract je toekomst als schermgezicht en de daarbij horende prima-donnastatus zou hypothekeren was immers bijzonder groot. Tot overmaat van ramp werd met Maarten Vangramberen een verse 'jeune premier' in huis gehaald en dus zou het knokken worden voor dat glorieuze plaatsje in primetime.

Met deze eerste brief van het nieuwe seizoen wil ik je dan ook van harte feliciteren met de naadloze doorstart van je carrière. Slim om het ijzer te smeden terwijl het heet is en onmiddellijk 'ja' te zeggen. Je bent weer voor jaren op je gemak. Bovendien kijkt niemand er nog van op als weer een vertrouwd gezicht van het oude nest wordt geplukt. Lang geleden werd het woord omroeptrouw nog met zwierige hoofdletters geschreven en liepen diva's en divo's rond met het brandmerk van hun werkgever op het voorhoofd. "Privé-eigendom. Gelieve de goederen niet aan te raken". De overstap van ideale schoonzoon Luc Appermont naar vtm werd destijds als een daad van hoogverraad verketterd en toen Jacques Vermeire de garage van FC De Kampioenen sloot om in Vilvoorde onder de naam Verschoten en Zoon een nieuwe op te starten, was hij voor de VRT niet langer die sympathieke smoelentrekker maar een omhooggevallen schoenenverkoper met dollartekens in de ogen.

Gelukkig zijn de tijden veranderd. Het monopolie van de openbare omroep brokkelde af, het medialandschap werd breder en voortaan kon de lucratieve sport van het jobhoppen ook in televisieland enthousiast worden beoefend. Al is de stoelendans nooit zo wervelend geweest als nu. De komst van Woestijnvis verstoorde brutaal de netjes uitgetekende rangorde der waarden en de angst voor de mysterieuze indringer dwong iedereen tot een razende bewapeningswedloop. Het zijn dan ook gouden tijden voor de beroepsgroep die voor of achter de schermen de kost verdient. Kaderleden, ja zelfs hoofdredacteurs, veranderen van zender als van onderbroek en voor bekende schermgezichten wordt diep in de buidel getast. De vraag overtreft immers vele malen het aanbod en daarom krijgen simpele scharrelkippen ineens het statuut van dure goudhaantjes. Wie blijft zitten waar hij zit, is een oninteressante loser die al blij mag zijn dat hij nog werk heeft. Voor hen zit er niets anders op dan mistroostig toe te kijken hoe buiten de parade van behaagzieke pauwen die hun verenpracht met lucratieve contracten wisten te verzilveren voorbij trekt.

Je mag gerust weten dat ik altijd stiekem een beetje jaloers ben geweest op mensen zoals jij, Tom. Op lui die over de unieke gave beschikken zich steeds op de verdieping te bevinden waar de lift 'toevallig' halt houdt. Instappen en wegwezen. Dat geluk is zelden weggelegd voor werkbeesten die beroepsethiek hoog in het vaandel voeren, maar wordt gereserveerd voor gestroomlijnde 'flyers' die pas helemaal zichzelf worden als het lampje van de camera aanfloept. Gladde, mooie jongens. Gezegend met een vlotte babbel en gegoten in een strak maatpak van een bij voorkeur inheemse couturier. Ze lijken op spaarstand door hun carrière te mogen cruisen omdat ze 'plakken' op het scherm. Doorgaans zijn ze bijzonder tevreden met zichzelf en weten elk optreden te regisseren als een persoonlijk promotiespotje. Daar ben jij een meester in, Tom. Een koket en afgeborsteld heertje gemaakt om als een vorst bovenop een praalwagen minzaam naar het gewone volk te wuiven. Tijdens de vtm-sterrenparade bijvoorbeeld. Na al die missen hebben ze in Vilvoorde nu eindelijk ook hun 'Mister Belgium'.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Vroeger kwam ik je wel eens tegen bij een Italiaan in de schaduw van de VRT-toren of in het Brusselse uitgaansleven. Met afgunst keek ik naar die immer druk omringde, breedsprakerige ladies man die ervan overtuigd leek op de wereld te zijn gezet als godsgeschenk aan de vrouwen. Al zag ik je op Waregem Koerse - met enig leedvermaak moet ik toegeven - een blauwtje lopen toen je kwistig uitgedeelde briefjes met gsm-nummer in de plantenbak van de viproom werden gefrommeld en een mooi meisje tegen haar vriendin "Wat een aansteller" mompelde. Toch is mijn respect voor jou bijzonder groot.

Je moet het maar doen om van radiohulpje van Lieven Van Gils in geen tijd op te klimmen tot een gevierd tv-presentator. Je mag dan niet kunnen tippen aan de expertise van Frank Raes of aan de stilaan verontrustende voetbalpassie van Filip Joos, dankzij die kwajongensachtige flair heb je je strepen meer dan verdiend. En al zeker bij de slapelozen onder ons die, zoals ik, bedwelmd door je rustgevende stem menige nacht op de zetel hebben doorgebracht om op de dag des heren wakker te worden met Winterbeelden, Het Braambos of de eucharistieviering. Dat kalmerend effect moet in de genen zitten, want bij je vader Alain, die me tijdens De zevende dag vaak tot een onverwachte maar deugddoende siësta dwong, had ik precies hetzelfde. 'Een Coninx': doeltreffender, goedkoper en veel gezonder dan een 'Temesta'.

Op een of andere manier hou ik van je al dan niet gespeelde nonchalance. De eeuwige kwajongen die je zonder te biechten de absolutie zou geven. Al ben ik er nog steeds niet uit of ik je sympathiek moet vinden. Misschien komt dat wel omdat je me te vaak doet denken aan een net iets te blitse verkoper die me nooit ofte nimmer de veel te dure tweedehandswagen zou aansmeren waarmee ik even later toch trots de showroom uitscheur. Toch had ik oprecht met je te doen toen je met spoed door de VRT uit Peking werd teruggeroepen. Verklikt door jaloerse collega's die je verregaande luiheid en een gebrek aan professionalisme aanwreven. Terwijl je gewoon hard aan het werken was. In de tijd en met het geld van de baas weliswaar want, naar verluidt, druk bijklussend voor FM Brussel. Gelukkig luwde de storm na een fikse uitbrander snel en gleed de publieke tik op de vingers van je af als een regendruppel op een eend. Al moet je het geluk nu ook weer niet te veel tarten, Tom.

Ik wens je alle succes toe bij vtm. Geniet ervan maar probeer tussen al dat mooie vrouwvolk wel je hormonen onder controle te houden. Via de 'vakpers' vernam ik dat je enkele weken geleden op een Siciliaans strand enthousiast stond te 'smossen' met een mooie Open Vld-politica. "Hoe gaat hij dat nu weer thuis uitleggen", vroeg ik me nieuwsgierig af. Doe dat toch niet, man. Ook op dat vlak heb je niets meer te bewijzen. Ga, zoals je in 1000 zonnen de kijkers adviseerde, rustig fietsen door het mooie Pajottenland. Hoge bomen vangen nu eenmaal meer wind dan een schrale struik en als een zondagskind zoals jij van zijn voetstuk waait, dan komt de klap meestal dubbel zo hard aan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234