Woensdag 14/04/2021

Ganz positivo!

undefined

Terwijl de grote ijzeren vogel zoemend het zwerk boven de Atlantische Oceaan doorklieft en de weg zoekt van de nieuwe naar de oude wereld, zie ik op het minitelevisieschermpje voor mij dat we ergens in de buurt van Groenland moeten hangen.

Op de stoelenrij naast me is een voltallige familie Mechelse proletariërs neergestreken. Nadat ze eerst een uur gezeurd hebben over het te lang uitblijven van hun avondeten, de onvermijdelijke portie lauwe hondenbrokken die in het universele vliegwezen de naam 'pasta or beef' meegekregen hebben, beginnen ze nu ook te zaniken over waar het beloofde ontbijt blijft. Moeder Mechelse Koekoek drukt zelfs luidruchtig de gedachte uit dat ze "blaa zaa zaan as er een aake baa was". Ze kijkt me aan voor enige morele steun, maar ik doe of ik dood ben, een rol die mij de laatste jaren als gegoten zit.

We zijn nu bijna vier uur onderweg en de schandalige en mensonterende chaos die het check in-gebeuren bij Delta Airlines op JFK altijd weer is, wordt zoetjesaan vergeten. Ik ben weer mijn oude zelf en begin me te vervelen. Bovendien merk ik dat ik allemaal foute lectuur meegebracht heb om deze nachtelijke passage door te komen.

Het pas op 12 juni verschijnende Mijn overstap naar de CD&V: een uitdaging! (Noël Slangen) is niet meteen een pageturner en ook Acteren van a tot b van Andrea Croonenberghs lijkt niet direct een onverbiddelijke bestseller te worden. En dan zwijg ik nog over het dossier Waarom ik op 12 april 2007 per ongeluk niet op tv kwam (Rik Torfs).

Mechelen is ondertussen collectief beginnen snurken. Dus nadat ik de door de luchtvaartmaatschappij gratis bijgeleverde oordoppen in twee van mijn lichaamsopeningen ingebracht heb, ga ik maar wat in mijn notitieboekje bladeren. Ik tref er stukken van zinnen staan als 'Is Oost-Vlaams het nieuwe zwart', 'Eigen Brakel eerst' of 'Waren de goden kokosnoten?'. Maar veel koopt een mens daar niet voor, om 5 uur 's ochtends, op 10.000 meter hoogte boven een immense plas ijswater.

Ik sta mijn gedachten toe even te gaan wandelen en terwijl ik uit één ooghoek een krantenartikel waarneem waarin de comeback van Willy Courteaux wordt aangeroerd, bedenk ik dankbaar wat een heerlijke jaren zeventig ik meegemaakt heb op de oerredactie van Humo. Ik herinner me graag hoe ikzelve, de jonge opsteller die zich vooral moest bezighouden met de rubriek ketelmuziek, er een fijne vriendschap mocht ontwikkelen met de eminente Vensterman en Shakespearevertaler Courteaux.

Ik krijg zelfs een acute aanval van binnenpret wanneer ik mij de schaterlach herinner die Willy tegen de pasgeboende houten vloer van de redactielokalen aan de Livornostraat 97 te 1050 Brussel liet kletteren, toen ik hem er fijntjes op wees dat ze in The Times zijn vertalingen van Shakespeare zo goed vonden dat er ernstig over gedacht werd ze opnieuw naar het Engels om te zetten.

Een goed gevoel bekruipt mij. Het komt in de buurt van wat die Duitser antwoordde toen hij de aidskliniek verliet en iemand hem vroeg hoe hij zich voelde: ganz positivo! Waarmee ik weer naadloos uitkom bij de vraag die een jong manspersoon mij onlangs mailgewijs maar niettemin boudweg stelde: waarom ik toch altijd zo negatief ben?

Wel, jong manspersoon, laten we zeggen dat dát vooral een vorm van perceptie zal zijn. Want ik kan, op onpare data, wel eens behoorlijk uit mijn open dak gaan over de stem van Elvis, het benenwerk van RSC Anderlecht of Anne Teresa De Keersmaeker, het fijnere gepingel van Thelonious Monk, de tekeningen van Michael Borremans, de méér dan foto's van David Claerbout, de voortreffelijk gevulde puntzakken van Frituur Antoine aan het Jourdanplein te Etterbeek, en de steden Parijs, Venetië en Berlijn. Op pare dagen wil ik wel eens tranen laten bij de bijtende warmte in tekst en muziek van mensen als Loudon Wainwright III of John Prine, Warren Zevon of Nick Drake. En te luid lachen bij de superieure waanzin van Catherine Tate of de kerels van Little Britain. Stil worden bij de sheer genius waarmee Peter Brook, Samuel Beckett, Harold Pinter, Robert Zimmerman, Sophie Calle en Norman Foster kunstenaar zijn. En dan zijn er nog die eerste noten van Creams 'White Room' of die winterse wandelingen door Brooklyn, Helsinki of Turijn.

Positiever kan je niet zijn zonder radioactief verklaard te worden, vrees ik.

En omdat woorden wegvlieden in de wind wil ik mijn positieve ingesteldheid deze week ook nog hard maken via een geste: volgende maandag leg ik, om 6.30 uur precies, midden op de verkeerswisselaar van Groot-Bijgaarden, mijn ongelezen exemplaar van Serge Simonarts Off the Record plechtig neer. Wie het vindt, mag het hebben! Olé!

Marc Didden

PS: Volgende keer: de waarheid!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234