Zondag 06/12/2020

Video Games

Gamen met andermans veren

Game of ThronesBeeld UNKNOWN

Elke maandag signaleert Ronald Meeus wat er beweegt in de gameswereld.

De reeks is bij ons niet te zien, maar toch bracht Ubisoft vorige week een videogame rond de HBO-tv-serie Game of Thrones op de markt (voor PlayStation 3, Xbox 360 en pc). Game of Thronesbehoort echter tot het soort fictie waarvan het succes de aankooppolitiek van landelijke tv-zenders overschrijdt: gewoon op basis van de wereldwijde aandacht die de reeks krijgt op webfora en aan cafétogen kopen mensen de dvd-box of haalt men reeds uitgezonden afleveringen van de vele piraatsites op het internet. Een cultsucces, zowaar, dat ook een videogame nodig had.

De game krijgt weinig kritische bijval, maar ook dat is het lot van een licentietitel: iedereen gaat er meteen van uit dat het een bijproduct is, vooral gedreven door de wetten van de marketing. "We moeten, lang voordat we met een product komen, al kampen met dat predikaat 'goedkoop'", zegt Yves Bordeleau van Cyanide, de in het Franse Nanterre en het Canadese Montréal gevestigde studio die het Game of Thrones-spel maakte. "Dat is een situatie waarmee we gewoonweg moeten leven."

Voor een groot deel is het ook een situatie die gamemakers zelf hebben uitgelokt. Al sinds de prehistorie van de videogame, in de jaren 80, worden er games op de markt gebracht om de lancering of het aanhoudende succes van een ander entertainmentproduct (meestal een film) te ondersteunen, en de filmmaatschappij ziet dat meestal als een puur merchandisingproduct. Daardoor krijgt de studio in kwestie veel minder geld én veel minder tijd om de game af te werken dan bij een originele videogametitel. En zo worden er dus ondingen uitgebraakt. Die situatie begon pas min of meer om te keren met de game bij Peter Jacksons King Kong uit 2005, waarbij Jackson zelf ook zijn zegje kon doen over de game en er in het spel speciale effecten uit de film werden gerecycleerd. Sindsdien is de kwaliteit van licentiegames op zijn minst aan het schommelen geslagen: sommige blijven archi-slecht, andere halen toch al een zekere kwaliteitsstandaard, zoals Game of Thrones. En enkele zijn gewoon geweldig, zoals de drie jaar geleden uitgebrachte stripadaptatie Batman: Arkham Asylum, die zelfs een Britse BAFTA-award voor beste videogame in de wacht sleepte.

Het maken van een goeie licentiegame is een kunst op zich. De belangrijkste manier om het juist te doen, zo zeggen gamemakers die al meerdere van die merchandisinggames op de markt hebben gebracht, is om binnen de mate van het mogelijke los te breken van het originele materiaal. Zoals Cyanide met zijn Game of Thrones, waarvoor de studio samen met schrijver George Martin werkte aan een verhaallijn die niet in de tv-serie (maar wel in A Song of Ice and Fire, de boekenreeks waarop ze gebaseerd is) zit. Of zoals War for Cybertron, een door critici relatief bejubelde game naar de Transformers-tekenfilmreeks en -speelgoedjes. "De truc is om in de eerste plaats het originele materiaal te deconstrueren", zegt Aaron Pulkka, die bij game-uitgever Activision over licentiereeksen als Spider-Man, James Bond en Transformers gaat. "Je maakt er, ondanks het feit dat het andermans materiaal is, je eigen game van. Je verkent de grenzen van het universum dat je in handen krijgt, en probeer ze zelfs te verleggen: het beste werk krijg je door na te denken over wat er nog niet is gedaan."


Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234