Donderdag 07/07/2022

Familieklap

Galerist Sofie Van de Velde uit ‘Stukken van mensen’ en haar zoon Matisse: ‘Met zes samenwonen is véél hè, ook financieel’

Sofie Van de Velde en Matisse Steenbeke. Beeld Tine Schoemaker
Sofie Van de Velde en Matisse Steenbeke.Beeld Tine Schoemaker

De oudste is 50, heeft haar eigen kunstgalerie en is te zien in Stukken van mensen. De jongste werd onlangs 18, zit in zijn voor­laatste jaar handel en acht de kans groot dat hij later ook de kunstwereld ingaat. Sofie Van de Velde en Matisse Steenbeke, moeder en zoon.

Stijn De Wandeleer

Sofie

“Als ik geen kinderen had, denk ik dat ik dag en nacht zou werken. Nu werk ik nog steeds lange dagen, maar de wetenschap dat ik een gezin heb om naar terug te keren, geeft me rust. Al is het gevoel dat ik tekortschiet als moeder er wel altijd. Het werk combineren met mijn gezin, dat is mijn grootste uitdaging. Om het allemaal rond te krijgen heeft vooral mijn sociaal leven lang op een lager pitje gestaan. Dat komt nu stilaan terug, omdat de kinderen wat ouder worden.

“Mijn jongste zoon Matisse is onlangs 18 geworden, en daar was ik op de dag zelf toch even door geëmotioneerd. De voorbije jaren lijken te zijn voorbijgevlogen. Matisse is van de vier kinderen (Sofie heeft twee eigen kinderen, en twee pluskinderen met haar partner Steve Brouwers, red.) ook de stilste, diegene die het meest op zichzelf is. En plots is hij bijna twee meter groot! Het is alsof hij in stilte is opgegroeid.

“Matisse is een echte introvert, terwijl ik net heel extravert ben. Ik denk dat hij me daardoor ook wel wat verstilt, en ervoor zorgt dat ik minder snel leef. Onlangs waren we samen op reis, en toen zei hij plots: ‘Mama, stop die gsm nu eens weg.’ Vaak ben ik nog tot ’s avonds laat mailtjes aan het beantwoorden, dus dat was behoorlijk confronterend. Maar het feit dat hij introvert is, vind ik vooral heel mooi. Hij daagt mij uit, en ik daag hem uit. Als wij samen op pad zijn, durf ik bij­voorbeeld meer stiltes te laten vallen. Terwijl hij al veel beter dan vroeger zijn gevoelens ge­nuanceerd en haarfijn onder woorden kan ­brengen.

“Matisse heeft een slagzin die ik heel erg aan hem apprecieer: het maakt niet uit. Ik kan me gemakkelijk druk maken over wat er in de wereld of op het werk gebeurt, en dan zegt hij gewoon: het maakt niet uit, mama. En inderdaad, soms maakt het echt niet uit, en moet je het probleem gewoon kunnen loslaten. Af en toe ga ik daar dan tegenin: ‘Oké, maar wat maakt er dan wel uit?’ Dat is soms mijn bezorgdheid naar hem toe. Want er zijn dingen in het leven waar je je natuurlijk wél zorgen over moet maken. Ik ga in alles nogal op, terwijl Matisse heel hard in het nu leeft.

“Ik heb jaren in de sociale sector gewerkt met jongeren uit moeilijke gezinssituaties, en dat werk heeft mijn kijk op het ouderschap niet in de positieve zin veranderd, vrees ik. In die job heb ik gezien hoe kwetsbaar kinderen zijn. Misschien ben ik daardoor wel een wat beschermende moeder geworden.

“Mijn oudste zoon Henri werkt sinds kort bij mijn vader (galerist Ronny Van de Velde, red.), en ik heb zowel mijn vader als mijn zoon twee maanden lang proberen te overtuigen om dat niet te doen. Het leven als galerist is niet gemakkelijk: het is hard werken, en het is een vak met veel ups en downs. Zij hebben mijn advies naast zich neergelegd, en dat is natuurlijk hun keuze. Ik kan de situatie dan ook wel loslaten.

“Ik ben er in elk geval nooit bewust mee bezig geweest om mijn kinderen onder te dompelen in de kunstsector, maar er wordt bij ons thuis natuurlijk wel voortdurend over kunst gepraat. In de krokusvakantie zijn Matisse en ik nog op roadtrip geweest naar Den Haag, waar we een tentoonstelling van Paula Rego zijn gaan bezoeken. Er is op zulke trips altijd wel iets van kunst aan gekoppeld, maar ik ga het zeker niet dwangmatig inplannen.

“Sinds dertien jaar vormen Steve en ik met onze vier kinderen een nieuw samengesteld gezin. Plots met zijn zessen samenwonen is bij momenten hard werken geweest. Een echtscheiding zie je toch als een soort falen, en ik wilde dat het deze keer wél zou lukken. De liefde tussen Steve en mij is heel groot, en ik ben blij met hoe ons leven samen er nu uitziet, maar ik weet niet of ik iedereen zou aanraden het op deze manier aan te pakken. Met zes samenwonen is véél hè, ook financieel. Ik denk dat ik anderen eerder zou aanbevelen om allebei je eigen stek te ­behouden, en van daaruit een liefde op te bouwen.”

null Beeld Tine Schoemaker
Beeld Tine Schoemaker

Matisse

“Zelfs als mama in het buitenland op een of andere beurs is, staat ze via de telefoon nog de hele tijd in contact met ons. Ook als ik de week bij mijn papa doorbreng, belt ze me normaal gezien elke ochtend om te vragen wat mijn plannen voor die dag zijn. Tijd om haar te missen is er dus niet. Ze is, zelfs als ze aan het werk is, nog steeds heel betrokken.

“Toen ik 18 werd, heeft ze zelfs de organisatie van mijn feestje wat op zich genomen. Er waren wel wat vage plannen om ’s avonds vrienden te laten langskomen, maar zij heeft hen ’s ochtends opgebeld om te vragen: ‘Hoe zit dat nu voor vanavond?’ Ze zou het jammer voor mij vinden als die dag gewoon was voorbijgevlogen. Achteraf ben ik daar ook wel dankbaar voor: iedereen had een leuke avond gehad, en dat is waarschijnlijk ook omdat mama er die extra moeite in heeft gestoken.

“Praten over mijn gevoelens vind ik over het algemeen niet zo gemakkelijk, maar met mama lukt dat wel. Ze stelt veel vragen, en sleurt het er dus ook een beetje uit. Ik weet bijvoorbeeld nog niet helemaal wat ik later met mijn leven wil doen. Ik zit nu in mijn voorlaatste jaar handel, en hoe ik het nu zie, is de kans groot dat ik daarna ook de kunstwereld inga. Misschien ga ik wel stage lopen in de galerie van mama, al zou ze het me ook gunnen als ik dat op een andere plek wil doen.

“Voor haar hoef ik alleszins niet in de kunstwereld aan de slag. Maar ik ben natuurlijk wel opgegroeid tussen de kunst, en ik voel dus zeker een grote affiniteit met die wereld. Ik heb ook zelf lang getekend, en was daar eigenlijk best goed in. Daar ben ik nu al een tijdje mee opgehouden – enkel in de zijlijn van mijn studieboeken schets ik nog. (grijnst)

Gekke gewoontes

- Sofie over Matisse: “Als hij iets in zijn hoofd heeft, krijg je het er niet meer uit. Wil hij een blauwe trui, dan moet het een héél specifieke blauwe trui zijn.”
- Matisse over Sofie: “Mama slaakt altijd hoge kreetjes als je haar laat verschieten. Die galmen dan door het hele huis.”

“Op school heb ik het lang moeilijk gehad; niet mijn resultaten waren het probleem, maar met de leerkrachten wilde het maar niet klikken. Die zeiden: ‘Het is niet omdat je mama galeriste is, dat je moet denken dat je het allemaal al kan.’ Dat was een vooroordeel dat de hele tijd terugkwam, en daardoor ben ik uiteindelijk ook van studierichting veranderd. Sindsdien ben ik ook met het tekenen opgehouden, al zou ik er later graag weer mee beginnen.

“Ik was heel jong toen mijn ouders uit elkaar gingen, dus daar herinner ik me niet zoveel van. Maar ik kan me niet inbeelden dat ik het er ooit echt moeilijk mee heb gehad. Met mijn stiefbroer en -zus klikte het in elk geval heel snel. Ze zijn ook écht familie voor mij. Met Otis, die 22 is, ga ik zelfs af en toe uit. Zij zitten nu allemaal op kot, en ik kijk ernaar uit om dat binnenkort ook te doen. Niet omdat ik thuis iets tekortkom hoor, maar ik zou graag mijn eigen leven beginnen opbouwen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234