Vrijdag 15/01/2021

Review

Gabriel Rios: Uit de hand gelopen knuffelsessie

Beeld harry heuts

"Een apotheose van twee jaar hard werk in België": zo zag Gabriel Rios - of: Gabrrriel Rrrios, zoals-ie het zelf zegt - zijn Werchter-passage. Even juist: een uit de hand gelopen knuffelsessie.

"I'll kiss your mouth / And swallow you whole": de meute meisjes die zich ver vooraan tegen het podium verzameld hadden, zagen er een belofte in. Dat Gabriel Rios zich op zijn laatste plaat, de singlesverzameling 'This Marauder's Midnight', van zijn naaktste kant liet zien vonden zij in het geheel niet erg. Nu, om eerlijk te zijn: wij ook niet. Door 's mans vroegere latinopop waaide al eens een niet onaangename Caribische bries, maar de nieuwe Rios heeft betere songs.

Overlopen wij even: 'City Song', een nummer waarvan wij nooit verwacht hadden dat een Werchter-afsluiter 'm zou spelen - traag, met blazers en strijkers op de achtergrond en stilte als hoofdinstrument. Zo waren er nog: Rios was nooit verlegen om een pauze te laten vallen, om zijn gitaar even los te laten, om het hele tentgebeuren in wat op dat punt een verlaten uithoek van het universum was, gewoon even te laten zíjn. In 'Madstone' was zelfs een strijker er te veel aan, dus werd-ie achterwege gelaten. 'Burning Son' deed handjeklap en 'Broad Daylight' was de groepstherapie na de één-op-éénsessie.

Vervelend: 'Song No. 7' was het achtste nummer dat gespeeld werd. Tot daar de kritiek. 'Gold' kon iedereen meezingen - niemand die naar Muse wou - en u weet al dat dat een mooi nummer is: moeten we alleen nog even kwijt dat we "wayward and skinny" een heel mooi brokje tekst vinden. 'Work Song' was het puurst van al; het enige nummer, ook, waarin een coupletje 'Absolution' binnensijpelde. Tijdens 'Swing Low' - gebaseerd op een oude spiritual die ook Johnny Cash heeft gezongen - eiste vier dagen festival hun tol: verschillende meisjes vielen in zwijm, maar of dat nu door dronkenschap dan wel alcoholvergiftiging was, weet alleen de EHBO-crew.

Ook de ballsy moves werkten: solo en akoestisch Jimi Hendrix' 'Voodoo Child' coveren, bijvoorbeeld. Of het op één na laatste nummer volledig in het Spaans afwerken: de paar eierstokken die nog niet gesprongen waren, konden het daar ook niet langer trekken. Speciaal ook: de manier waarop Rios soms z'n gitaar bespeelt - niet als een instrument maar als een zangpartner. Zwijmelen maakte de hoofdbezigheid uit, maar saai was dat niet: wie ooit heeft gezegd dat je op akoestische gitaarmuziek niet kan dansen met een meisje in je nek was een leugenaar en een lafaard.

Hoofddoel was: u één voor één vastpakken, iets liefs zeggen en u met een dekentje op weg sturen, de normaliteit en - zucht, slik, gruwel - de maandag in. Bovenal: iets niet-tastbaars meegeven dat u misschien wel helpt om de weken door te komen die het moeilijkst door te komen zijn. Doel bereikt.

Beeld harry heuts
Beeld harry heuts
Beeld harry heuts
Beeld harry heuts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234