Zondag 15/12/2019

Frieten in een puntzak

Weldra is er de Mei- en de Sinksenfoor, ik kijk er al naar uit. Ik ben graag op plaatsen waar er veel volk is. Dan loop ik, mensjes kijkend, met een grote zak frieten rond, want nergens smaken die zo goed als bij een foorkramer die zijn stiel kent. Een grote puntzak, geen plastic potje, geen plastic vorkje, en geen mayonaise apart, maar een grote klak recht in de zak. Frieten worden met de blote hand gegeten, de zak dicht bij je kop, de geur van gebakken ossenwit slaat in je neus. Je voelt de warmte, het krokante, de veerkracht, de grove korrels zout. Je vingers worden vettig en bij het laatste kleine frietje, dat kleintje dat altijd in het onderste puntje van de zak blijft liggen en te veel gebakken is, lik je je vingers af.

Eten met je fikken is nooit ver weg geweest, maar nu is het echt in. Fingerfood, foodtrucks, comfortfood, street food, nieuwe trendy namen voor zaken die zo oud zijn als de straten zelf. Wie een hamburger, hotdogs of spareribs met mes en vork eet, maakt zich hopeloos belachelijk. In Londen zag ik op Borough Market een gentleman met bolhoed en paraplu fish and chips uit het vuistje eten. Voedsel moet je kunnen bekijken, én voelen, én ruiken, én smaken. Mes en vork scheppen afstand, een barrière die de smaakbeleving in de weg staat.

Een paar maand terug was ik in Japan voor een demo in het kader van Toerisme Vlaanderen. Dé gelegenheid om eens bij een chic Japans eethuis topsushi te eten. Ik had reeds met stokjes geoefend, kwestie van niet uit de toon te vallen. Tot mijn grote verwondering zag ik de habitués rond mij hun vers gerolde sushi gewoon tussen duim en wijsvinger nemen en met de grootste zorg in het bordje sojasaus dopen. Daarna werd het rolletje sushi op het puntje van de tong gelegd, zodat men eerst het stukje tonijn en daarna de rest proefde.

Bij René Redzepi staat steak tartaar op het menu die je in zurkelblaadjes met de hand moet opscheppen. Dit om maar te zeggen dat met je vingers eten niet voor de boertjes is. En dan is er nog 'jé van hét' van de food experience: die schotel fingerfood in het midden. Je tafelgenoten worden zielsgenoten rond één gerecht. Veel toppers, zoals de resto's van Sergio en L.E.S.S. van Gert De Mangeleer, hebben dat al begrepen.

En ik zou het bijna vergeten: ook pralientjes zijn eigenlijk fingerfood. Néén! Schik die ballotin van een halve kilo niet mooi op een zilveren plateautje, maar laat gewoon rondgaan. De spanning tot het jouw beurt is om te kiezen en het gewicht van de lekkere chocolaatjes bereiden je smaakpapillen voor op het ultieme moment. Alhoewel de kans natuurlijk groot is dat juist dát pralientje waar je op zit te wachten, er net door je buurman uitgepikt wordt...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234