Maandag 27/06/2022
null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Guido Everaert

Freelance zou een keuze moeten zijn, geen laatste redmiddel voor mensen die geen plaats krijgen

Guido Everaert is blogger en columnist.

Guido Everaert

Er is een tijd geweest dat ik zowat elke gerechtsdeurwaarder uit mijn streek op mijn speeddial had. Barre tijden. Donkere tijden ook, soms letterlijk. Scheiding, beginnen met echt zelfstandig werk, een onstabiele klantenportefeuille, onzekere opdrachten, veel te veel kosten. Een situatie die niet of erg moeilijk opgelost geraakt. Je moet keihard en structureel beslissen en afstand nemen. Samen met voornoemde heren en dames gerechtsdeurwaarders, heb ik Marie Kondo, de Japanse opruimspecialist, eigenlijk tien jaar geleden toegepast.

Guido Everaert. Beeld Karin De Bruyn
Guido Everaert.Beeld Karin De Bruyn

Designmeubelen zijn mooi, maar soms moet je er gewoon afstand van doen, en beseffen dat een tafel vooral betekenis krijgt door de mensen met wie je er rond zit, eerder dan door de prijs die je er voor betaald hebt. Systematisch met minder leren leven. Met datgene wat je gelukkig maakt. En ja, hier zit ironie in! "I fucked up, big time" wanneer het ook maar mogelijk was. Ik had het ook liever anders gezien... soms.

Ik heb echter ook ontzettend veel geluk gehad. Vrienden rond je, mensen die een helpende hand reiken. Zakelijke relaties die je werk toesteken (dat ik dan soms ook nog eens vakkundig verklootte, omdat ik er met mijn kop niet bij was), mensen die in je (blijven) geloven.

Je mag de geluksfactor niet onderschatten, je hebt die nodig, maar voor het overige is het vooral ook een kwestie van nuchterheid. En van het accepteren van de diverse schoppen in de genitaliën die vrienden je goedbedoeld meegeven.

Als Sarah van Liefferinge in een overigens voortreffelijk opiniestuk pleit voor échte vakbonden die de échte problemen van deze tijd zouden kunnen aanpakken, dan kan ik haar daar alleen maar in bijtreden.

En passant maakt ze echter ook gewag van een nieuwe klasse, het precariaat (de onzekeren). Hoe mooi en origineel ik dat ook vind, ik hoef het niet. Ik hoef niet nog een ander stempeltje op mijn rug, en ik wil eigenlijk ook niet dat er betutteling, helpende maatregelen en wat nog meer komt om 'mij te helpen'. Ik heb gekozen voor een statuut. Ik heb gekozen voor een oplossing, en het helpt niet als dat soort keuzes halfslachtig gemaakt wordt. En op ieder moment kunnen terug gedraaid worden.

Dat wij als kleine, prutsende, freelancers in de marge niet over een onderhandelingspositie beschikken, is niet waar. Het gaat nog steeds over de kwaliteit van het werk. Ondernemers en bedrijven zijn op zoek naar kostenvoordelen, alleszins, maar ze zijn ook verstandig genoeg om te weten dat ze moeten betalen voor kwaliteit. Dat daar marktcorrecties in voorkomen is normaal. Ik heb altijd als vuistregel genomen dat mijn prijszetting juist is, wegens marktconform. Als er niet meer verkocht wordt aan die prijs, dan is dat misschien omdat het product, de dienst niet deugt. Of niet meer aangepast is aan de tijd.

Dat is een signaal, en dat moet je leren lezen. Ik pas mijn prijzen alleen aan als er grote volumes aangekocht worden, of als ik een klant echt graag mag en het prettig werken is voor deze of gene. Voor het overige vind ik mezelf quasi voortdurend opnieuw uit, in wat ik doe.

Het kwetsbare van vele zelfstandigen en would-be zelfstandigen is veeleer gelegen in het feit dat ze niet met die overtuiging op de markt komen (ook daar treed ik Sarah bij). Uitgespuwd door een systeem dat werknemers boven de vijftig te duur en onproductief vindt en onvoldoende ervaring vindt bij afgestudeerden. Die mensen komen op de markt - godzijdank doen ze dat nog - met een alternatief, dat voor hen altijd tweede keuze zal zijn.

Als ze geluk hebben overleven ze, als ze pech hebben doorlopen ze alle hellecirkels die het kafkaiaanse samenspel van administraties en organisaties heeft bedacht.

We moeten ervoor zorgen dat mensen die keuze niet maken. Zelfstandige, freelancer, start-up, flexwerker, noem het hoe je wil. Het moet een keuze blijven die ingegeven wordt door het zien en willen instappen in mogelijkheid om levenskwaliteit te verbeteren, en iets extra aan te bieden. Niet iets dat je doet omdat je uit barre noodzaak niet weet van welk hout pijlen maken. Want dat is helaas een initiatief dat gedoemd is om te mislukken. Laat dat één van de speerpunten zijn van die nieuwe vakbond, eerder dan extra beschermingsregeltjes. Van betutteling word je niet beter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234