Vrijdag 17/01/2020

Freddie Mercury

Er is een tijd geweest dat ik van bekeringsijver overliep. Ik wilde voor elkeen het beste, mijn enthousiasme vroeg erom met een zo groot mogelijk aantal mensen te worden gedeeld. Die houding brak mij uiteraard zuur op. Ik leende boeken uit die ik in het beste geval maanden of jaren later pas terugkreeg, onder stof bedolven en ongelezen. In diezelfde periode liet ik mensen die bij mij over de vloer kwamen, steevast kennismaken met de muziek van Queen. Niet met 'We Will Rock You' of 'I Want to Break Free', nummers die iedereen - vaak willens nillens - meefluiten kan, maar met meer obscure en vooral veel glanzendere parels als 'The Millionaire Waltz' of 'Brighton Rock'. Met mijn beide wijsvingers omhoog zat ik mijn bezoekers in de ogen te kijken, wachtend op de vonk der overgave die daar elk moment, zoals ik meende, in verschijnen zou, maar die tot mijn spijt en frustratie telkens weer achterwege bleef, hoe luid ik de cd's in kwestie ook speelde. Toch hield ik vol, ik zette door. Ik had nu eenmaal een missie.

Mijn deurbel raakte in onbruik. Het werd stil om me heen.

Mijn talloze bestbedoelde pogingen ten spijt, denk ik niet dat er zich ooit iemand door mijn toedoen een Queen-cd heeft aangeschaft. Zelfs de homo's in mijn vriendenkring beginnen te kirren van walging zodra ik het woord 'Queen' in de mond neem. Het enige eerbiedwaardige wat Freddie Mercury ooit heeft gedaan, zo lijkt het wel, is tenondergaan aan aids. Het was dan ook geen toeval dat Canvas Freddie Mercury, an untold story uitzond aan de vooravond van Wereldaidsdag.

De documentaire, zo werd ons ter opwarming meegedeeld, zou onder meer reveleren wat het verband was tussen Mercury's befaamde snor en zijn opmerkelijke gebit, waarvan de zanger immers - blijkbaar koste wat het kost - de aandacht wenste af te leiden. Snor noch tanden echter kwamen in de film aan bod, laat staan de link ertussen. Zouden mensen die niet voor Canvas werken de documentaire wél hebben bekeken? Hou u niet in, en hoop gerust met me mee.

Het allermooiste aan Freddie Mercury, an untold story was het contrast tussen de vooropgezette bedoeling ervan en het uiteindelijke resultaat. De bedoeling leek duidelijk en paste volmaakt in de huidige tijdsgeest, die dicteert dat het verschil tussen een boerenlul en een wereldster al met al verwaarloosbaar klein is: we zijn allen mensen, en roem is geen gevolg van een bijzonder talent, maar louter van ambitie of zelfs stom toeval. De portretmakers focusten bijgevolg op de man, even verlegen als u en ik, achter de gemaskerde artiest: Farrokh Bulsara, geboren in Zanzibar, product van een keurige kostschool. Moeder en zus van Farrokh zagen hem zijn leven lang, o wonder, als een 'lid van de familie'. Het scheelde niet veel of iemand had de woorden uitgesproken die heden ten dage als een mantra worden herhaald, altijd en overal, namelijk dat Mercury (of om het even wie die boven de middelmaat uitstijgt) af en toe gewoon moest kakken.

Maar om de feiten, de muziek en het genie van Mercury, die flamboyante ridder van de vrolijke figuur, voor wie het naar eigen zeggen alle dagen carnaval was, kon al met al toch niemand heen, en het resultaat was dat je moest besluiten dat Farrokh Bulsara zich wel degelijk met recht en reden naar een god, Mercurius, had vernoemd. Oneindig veel meer was hij en zal hij blijven dan het beroemdste aidsslachtoffer tot nog toe.

Wie een dezer mijn deurbel aanraakt, al is het met de intentie mij een encyclopedie aan te smeren, weet wat hem te wachten staat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234