Zondag 27/11/2022

RecensiePukkelpop

Fred again.. op Pukkelpop: De tent droop van het delirium ★★★★★

Fred again.. Beeld Koen Keppens
Fred again..Beeld Koen Keppens

Fred John Philip Gibson had gewoon een uur de Dance Hall kunnen laten daveren. Pompen en verzuipen in het zweet. Maar Gibson, alias Fred again.., bediende niet alleen de Boiler-boys, maar ook de indiefans, de samplenerds, de Canvas-kijkers, en als ik het hem had gevraagd, had hij mijn belastingbrief ook nog ingevuld.

Jasper Van Loy

Snel door de feiten: Fred again.. verdiende jaren zijn eten met productiewerk in de schaduw voor lieden als Ed Sheeran voor hij twee jaar geleden de gelockdownde wereld verbaasde met een plaat vol poëtische house voor de huiskamer, gebaseerd om samples die hij overal en nergens vond. Rond een gesprek met dj The Blessed Madonna boetseerde hij ‘Marea (We've Lost Dancing)’, dat bij gebrek aan plaats voor de dansbenen dan maar recht naar het hart mikte.

Nu mochten we eindelijk weer doen waar de Dance Hall voor bedoeld is: dansen, swingen, schuren, vegen, hossen, joepen, dartelen, trappelen en dat onder de bezielde leiding van een man die amper zelf kon geloven wat hem overkwam. Met bevende handen speelde hij piano, zijn stem trilde aandoenlijk tijdens de vele bedankingen en zijn kompaan voorstelde: “This is Tony and we fucking love Tony!” Op dat moment kon je met alle lovers van Tony een Tinder beginnen.

Gibson had toen al twee dikke cartouchen verschoten door ‘Jungle’, geleend van singer-songwriter Elley Duhé, en ‘Lights Out’ met Romy van The xx in de blender te gooien en dat laatste nummer dan ook nog eens live te remixen op zijn samplerpad. Elke keer dat de man van de avond frenetiek ging rammen op dat ding, alleen en vooraan op het podium, had hij niet alleen tribale junglebeats of schaambeenporrende bassen, maar ook twintigduizend man aan zijn vingertoppen.

De Morgen op Pukkelpop

Nog meer Pukkelpop? Volg alles op onze liveblog.

In ‘Lost’ stapte Gibson van het podium af en leidde de samenzang vanaf de dranghekken. Toen voelde ik voor het eerst niet alleen het zweet in mijn schoenen klotsen, maar ook een ander lichaamsvocht in mijn ooghoek prikken. Het is ook wat, in één uur alles vieren wat twee jaar uitgesteld, afgebroken en afgelast moest worden. Niet alleen de muziek, maar ook de mensen. De beats, het bier, de vriendschappen voor een dag. De knaap met de Coca-Colapet die zijn vriend verzekerde dat het volgende nummer “fucking hard” was. Een meisje op de schouders van haar liefste, in haar ogen de vermoeide en verwachtingsvolle blik van de debuterende festivalganger. Mijmeren mocht, inkakken niet.

Misschien heb ik binnen vijf jaar spijt van deze woorden, als Fred again.. een murw betaalde headliner is waarbij je staat te geeuwen als hij weer eens naar zijn sampler gaat om een hit af te rammen. Maar festivals gaan over het nu, en nu droop de tent van het delirium.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234