Maandag 21/09/2020

Filmblog

Franse films: heel wat rommel, maar ook een pak mooie, interessante en persoonlijke

Beeld Wouter Van Vooren

Filmjournalist Jan Temmerman blogt twaalf dagen lang over wat er leeft op Film Fest Gent, dat nog tot en met 25 oktober plaatsvindt.

'*I Confess' was de titel van een thriller van Alfred Hitchcock uit 1953, met Montgomery Clift in de hoofdrol van een priester bij wie een moordenaar zijn misdaad komt opbiechten. Tijdens het moordonderzoek raakt de priester zelf verdacht omdat de politie niet helemaal ten onrechte het gevoel krijgt dat hij veel méér weet dan hij wil vertellen. Klopt! De man voelt zich immers gebonden door het biechtgeheim.

Neen, 'I Confess' staat helemaal niet op het programma van Film Fest Gent. Dat de film hier vermeld wordt, is gewoon zo'n typisch Hitchcockiaans procedé om de kijker - in dit geval: de lezer - op het verkeerde been te zetten. Ik moet namelijk zelf een bekentenis doen: ik had tot voor kort nooit van de term 'French touch' gehoord. Now shoot me!

Franse elektronische dansmuziek

Na het zien van de film 'Eden', die dus wél op Film Fest Gent vertoond werd en later dit jaar in de bioscopen komt, ben ik veel wijzer geworden. Het is een algemene muziekterm om de Franse elektronische dansmuziek van de jaren '90 (en later) te omschrijven, zoals die toen furore maakte, o.m. met het wereldwijde succes van Daft Punk. Ja, dié naam kende ik natuurlijk. Ik heb het duo Thomas Bangalter en Guy-Manuel De Homem-Christo ooit nog geïnterviewd, toen ze in 2003 de film 'Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem' van regisseur Kazuhisa Takenouchi op het Festival van Cannes kwamen voorstellen. Blijkbaar is de term 'French touch' toen niet gevallen. Of heb ik er overheen gehoord.

Tweede bekentenis: de synopsis van 'Eden', waarin sprake is van "de boom van de Franse elektronische dansmuziek" en "de beginjaren van de illegale ravescène", was niet meteen van aard om te zeggen: "Dít wil ik in geen geval missen!". Neen, het was de naam van de Franse cineaste die mijn aandacht én interesse trok: Mia Hansen-Løve, bekend van mooie, interessante en persoonlijke films als 'Le père de mes enfants' en 'Un amour de jeunesse'. Even tussendoor: men denkt soms dat ik een grote fan ben van de Franse cinema. Niet dus. Ik hou gewoon van goede films. De Fransen produceren veel films. Daar zit heel wat rommel tussen, maar dus ook een pak mooie, interessante en persoonlijke films. Zoals 'Eden' bij voorbeeld.

Voor het scenario werkte de cineaste samen met haar broer Sven Hansen-Løve en dat is geen toeval, want het is zo'n beetje zijn verhaal dat hier verteld wordt, via het hoofdpersonage Paul (rol van Félix de Givry), een dj en promotor van de 'Cheers'-dansfuiven. De film werd in twee hoofdstukken opgesplist, namelijk 'Paradis Garage' en 'Lost in Music'. De reden is duidelijk. In het begin is het allemaal erg nieuw en opwindend, net als de coke, de seks en de buitenlandse reizen. Maar de tijden (en dus ook de muzikale trends) veranderen. En het duurt een tijdje vooraleer Paul dat zelf doorheeft. In die zin is 'Eden' dus zeker ook een coming-of-age film. Wanneer hij als dertiger aan een meisje moet uitleggen wat die muziek van hem nu eigenlijk voorstelde, is dat tegelijk pijnlijk en aandoenlijk. De terminologie die hij daarbij gebruikt, is ook toepasselijk op de sfeer van de film: "Tussen euforie en melancholie".

Running gag

Er zit ook een leuke running gag in 'Eden'. Twee jonge mannen melden zich enkele keren aan bij een dance-club. Ja, zeggen ze, hun namen staan op de gastenlijst. Neen, zegt de portier. Tot iemand hem er discreet op wijst dat dit wel degelijk de mannen achter de robotmaskers van Daft Punk zijn! Natuurlijk mogen ze binnen! Met uitgebreide verontschuldingen. Voor alle duidelijkheid: die bijrolletjes worden gespeeld door jonge acteurs, want de Daft Punk-helden zijn inmiddels zelf de kaap van de veertig voorbij. Het duo was gelukkig erg gecharmeerd van het scenario van broer en zus Hansen-Løve en dus wilden ze hun muziekrechten voor een habbekrats ter beschikking stellen van de productie. Waarna de andere garage-, house- en nu disco-muzikanten en producers dan maar hetzelfde deden.

Een totaal andere, maar ook interessante Franse film is de politiethriller 'La prochaine fois je viserai le coeur' van regisseur Cédric Anger. Op het einde van de jaren '70 wordt het Franse departement Oise opgeschrikt door een seriemoordenaar, die het vooral op liftende meisjes gemunt had. De politie weet niet waar eerst te zoeken. De kijker hoeft niet te zoeken. We komen meteen te weten dat de gestoorde dader zélf een politieman is. En als dusdanig dan ook 'meewerkt' aan de zoektocht naar de moordzuchtige maniak. De titel van deze hallucinante thriller verwijst naar een onheilspellend citaat van de moordenaar (broeierige vertolking van Guillaume Canet) in een brief aan de politie. Klinkt vergezocht? Het verhaal is nochtans gebaseerd op waargebeurde feiten. De Fransen hebben daar een mooie boutade voor: 'La réalité dépasse la fiction'.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234