Donderdag 04/03/2021

Franck Avitabile

Als een dansend lint

Sinds de merkwaardige blitzcarrière van Brad Mehldau lijkt de romantiserende tendens in de jazz niet meer te stuiten. Ik heb een tijd lang gevreesd dat daar alleen maar kommer en kwel van zou komen, dat de triomf van de grote gevoelens ons zou opzadelen met een stapel virtuoze pianisten met veel sentiment in de aanbieding maar nauwelijks enige emotionele complexiteit. Die voorspelling is niet echt uitgekomen, want tot mijn aangename verrassing duikt links en rechts een aardige nieuwkomer op.

Luister bijvoorbeeld eens naar de Franse pianist Franck Avitabile. De man is duidelijk opgegroeid tussen de partituren van Brahms, Beethoven, Schumann en Schubert. Hij is klassiek geschoold en heeft de jazz pas vrij laat ontdekt via platen zoals Keith Jarretts Köln Concert. Dat is een bekend parcours: de klassieke muzikant luistert verbaasd naar wat de jazzmuzikant schildert als de partituur zwijgt. Gefascineerd heeft Avitabile zich nadien op de grote voorbeelden gestort: Bud Powell en Art Tatum, de snelste virtuozen eerst. In Frankrijk botste hij op Martial Solal, nog zo'n fabelachtige toetsenruiter. Maar te horen aan zijn tweede cd Right Time heeft hij zich niet blind gestaard op het sportieve aspect, maar wel degelijk goed geluisterd. Naast wat eigen werk speelt hij hier standards van Dave Brubeck, Dizzy Gillespie en Ray Noble. En hij houdt de spanning er in. Hij werkt een beetje in de traditie van Lennie Tristano en Bill Evans, in die zin dat hij de melodielijn graag oneindig lang uitrekt, als een dansend lint dat telkens lijkt neer te dalen maar dan plots weer opveert. Zijn sobere toucher ondersteunt dat prima. En in de ritmesectie (naast drummer Roberto Gatto) zet de beroemde bassist Niels-Henning Orsted Pedersen een van zijn gaafste prestaties van de laatste jaren neer.

Franck Avitabile, Right Time, Dreyfus Jazz/Culture Records

David Berkman

Spanning in de lucht

De New Yorkse pianist David Berkman volgt dat romantische parcours niet. Zijn cd Communication Theory is een bewuste keuze voor eigentijdse composities. Berkman distilleert en combineert erg slim. Als hij een blues neerzet (zoals in 'Blutocracy') dan weet hij daarmee tegelijk Charlie Parker, Ornette Coleman en John Coltrane te evoceren. De saxofonisten van zijn sextet (Chris Cheek, Sam Newsome en Steve Wilson) krijgen tussen de lijnen enige speelruimte, maar met mate: de krijtlijnen zijn vrij streng getekend. Toch hangt er constant spanning in de lucht en dat is een teken van uitstekende coaching. In de achtergrond borstelen drummer Brian Blade en bassist Ugonna Okegwo constructief mee om te beletten dat de verhaaltjes voortijdig stranden. Een fijne, spannende bundel.

David Berkman, Communication Theory, Palmetto/Culture Records

Didier Wijnants

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234