Donderdag 26/05/2022

Fragiele droompop van een verdwaalde duif

Debuut van zangeres Dot Allison klinkt tegelijk tijdloos en modieus

Dot Allison

Afterglow, Heavenly import.

Merz

Merz, Epic.

Bill Frisell

The Sweetest Punch, Decca.

Violent Femmes

Viva Wisconsin, Cooking Vinyl.

Tom Robinson

Home from Home, Oyster Records.

Misschien herinnert u zich nog One Dove, het Schotse crossover-trio dat in de vroege jaren negentig, met de hulp van Andy Weatherall, een poging deed om indie-pop en house met elkaar te verzoenen. De groep verdween tussen de plooien van de tijd, maar zangeres Dot Allison vindt dat ze lang genoeg haar wonden heeft gelikt. Onlangs verleende ze al haar medewerking aan The Contino Sessions van Death in Vegas en op Afterglow zet ze nu de lijnen uit voor een veelbelovende solocarrière.

Allison, een veelzijdige multi-instrumentaliste die ook haar stem bij voorkeur als muziekinstrument gebruikt, houdt zowel van klassieke sixtiespop als van moderne dancegrooves. Dat merk je aan de mensen door wie ze zich laat omringen. Hal David, ooit de vaste schrijfpartner van Burt Bacharach, leverde bijvoorbeeld de tekst voor de aan violen verkleefde ballad 'Did I Imagine You?'. Mani van Primal Scream speelt bas op het naar triphop neigende 'Colour Me'; Kevin Shields van My Bloody Valentine martelt de snaren in het psychedelische 'Message Personnel'; BJ Cole zorgt voor golvende pedal-steel in het intimistische 'Tomorrow Never Comes' en de heren van Death in Vegas drukken hun stempel op het trance-achtige 'Morning Sun'.

Allisons zangstijl - ijl, angeliek maar niet verstoken van sensualiteit - doet afwisselend denken aan Dusty Springfield en Françoise Hardy, en past uitstekend bij de fragiele droompop van 'Alpha Female' of 'I Wanna Feel the Chill'. Maar ook als het landschap elektronischer en dubbier wordt, blijven haar liedjes, over de contradicties in en de paradoxen van de liefde, prima overeind. Tegelijk modieus en tijdloos: Beth Orton heeft er een (iets minder folky) zusje bij.

Conrad Lambert, een reislustige beatnik uit Yorkshire die onder het pseudoniem Merz opereert, wordt in Groot-Brittannië veelvuldig met Beck vergeleken. Dat is wellicht wat te veel eer, maar er zijn wel raakpunten. De man heeft aan het vele busken een verweerde stem overgehouden, combineert folk- en garagepunknummers met samples, breakbeats en scratchings, bedient zich zowel van elektronische snufjes als van strijkers en heeft, getuige het door hem gebezigde rasta-patois (in 'Lovely Daughter' bijvoorbeeld) aan humor geen gebrek. Op zijn titelloze debuut presenteert Merz zich als een tegendraadse collageartiest, maar wel een die uitstekende songs uit zijn mouw weet te schudden. Luister maar eens naar 'Forsake' (Dylan in een loungejazzje!), het met trompet en piano ingeduffelde 'Lotus', het technoslaapliedje 'Asleep' of het hoekige 'Many Weathers Apart'. Rangschikken onder: eclectisch, ambitieus en intrigerend.

De Amerikaanse gitarist Bill Frisell en Elvis Costello hebben in het verleden al vaker samengewerkt. Toch is The Sweetest Punch een uitzonderlijk project. Frisell kreeg een ruwe demo in handen van Painted from Memory en terwijl Costello en Bacharach die plaat in de studio afwerkten, begon hij er nieuwe instrumentale arrangementen voor te schrijven met het oog op een remake. Die kwam er met behulp van een droomband waarin vooral de blazers (Ron Miles, Curtis Fowlkes, Don Byron) een prominente rol kregen toebedeeld. Frisell blijft trouw aan de oorspronkelijke songstructuren, maar legt eigen accenten, gebruikt andere klankkleuren en herinterpreteert op de creatieve manier die hem eigen is. Slechts een enkele keer wordt er ook gezongen, door Cassandra Wilson of Costello zelf. Het resultaat is pop noch jazz, maar iets daartussenin: een plaat die je uitnodigt Painted from Memory eens met andere oren te beluisteren.

Lang niets meer gehoord van het eeuwige adolescentenclubje Violent Femmes: sinds Rock!!!!! uit 1995, om precies te zijn. Volgend voorjaar verschijnt van het trio een nieuwe cd en in afwachting is Viva Wisconsin een prima zoethoudertje. De plaat vormt de neerslag van een akoestische tournee en is een puike synthese van een carrière die al achttien jaar standhoudt. Een alternatieve best of, zeg maar, met onsterfelijk tienerleed als 'Gimme the Car', 'Blister in the Sun' en 'Add It Up' en de psychopatenthriller 'Country Dead Song'. De Femmes blijven opwindend en amusant.

Ook de concertopnamen op de dubbelaar Home from Home van Tom Robinson weten enig goedkeurend geknor te ontlokken. Robinson, ooit militant 'Glad to Be Gay', maar inmiddels gelukkig getrouwd en vader, heeft een bijzondere band met Vlaanderen. Dat verklaart waarom het unplugged-gedeelte van de collectie tijdens een feestje in Wetteren is opgenomen. De rest, met band, werd ingeblikt in Japan. Robinson, een polyglot die hier behalve in het Engels ook in het Frans, Duits en Italiaans zingt, koppelt in zijn songs het persoonlijke aan het politieke. Home from Home is een mooie bloemlezing uit zijn oeuvre, met nieuwe versies van 'Too Good to Be True', 'War Baby', 'Spain', 'You Tatooed Me' en '2-4-6-8 Motorway'. Ook het cd-rom-gedeelte is de moeite waard.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234