Vrijdag 19/08/2022

Bellen metFotograaf Giulio Piscitelli

Fotograaf Giulio Piscitelli vanuit Charkiv: ‘Wie niet is gevlucht, woont nu vaak in een metro of een station’

null Beeld ANP / EPA
Beeld ANP / EPA

In zwaarbevochten stad Charkiv leven achterblijvers ondergronds, in de metro, vanwege constante bombardementen. De Italiaanse freelance fotograaf Giulio Piscitelli fotografeert er voor onder meer de Volkskrant, en vertelt hoe het daar nu is.

Niels Waarlo

Je vroeg me net even te wachten met bellen omdat je naar een veiligere plek wilde. Hoe gevaarlijk is de situatie daar nu?

‘Het geluid van bombardementen kwam iets te dichtbij, dus ik moest ervandoor. Dat is nu de situatie in Charkiv.

‘Ik ben dit weekend in Saltivka geweest, die wijk is vrijwel platgebombardeerd. Dat betekent dat de frontlinie zeer dichtbij moet zijn. Dat gedeelte van de stad is vrijwel verlaten, op mensen die in de metro schuilen na.

‘In het stadscentrum, waar ik in een hotel zit, is het minder erg, al is ook dat geraakt door artillerie en bommenwerpers. Als het donker wordt, blijven we in onze kamers met de lichten uit en de gordijnen dicht, zodat we minder goed zichtbaar zijn voor vliegtuigen.

‘Het luchtalarm klonk de afgelopen dagen niet, dat heeft ook geen zin: dan zou het de hele dag aan moeten blijven staan. Vooral vrijdag waren er de hele dag zware bombardementen. Het is erg onberekenbaar waar de bommen neerkomen, dat maakt het extra gevaarlijk.’

Hoe ziet het leven van de achterblijvers in Charkiv er nu uit?

‘Voor zover ik het kan zien is een groot deel van de woningen in de hele stad leeg. Het deel van de inwoners dat nog thuis is, heeft waarschijnlijk een schuilkelder. Veel mensen die niet zijn gevlucht, wonen nu in de metro, zowel in de stations als in de wagons.

null Beeld ANP / EPA
Beeld ANP / EPA

‘De mensen die ik daar sprak, wonen er al sinds het begin van de oorlog, een maand dus. Velen hebben nergens anders om heen te gaan. Ze hopen dat ze zo snel mogelijk terug naar huis kunnen. Ik ontmoette een vrouw die vertelde dat ze niet te ver van haar huis wilde gaan. Ze gaat daar elke dag heen om te kijken of alles in orde is. Haar kat leeft nog daar.

‘Ik sprak ook een jong gezin, Alex, Anastasia en hun 5 maanden oude zoontje Artiom. Zij wonen in een metrowagon onder het stadscentrum. De mannen tussen de 18 en 60 jaar mogen het land niet uit. De ouders willen op dit moment bij elkaar blijven. Daarom heeft Alex besloten niet het leger in te gaan, en is Anastasia niet uit Oekraïne vertrokken.

‘Maandag heb ik foto’s gemaakt van een begrafenis van Oekraïense verdedigingstroepen, aan de rand van de stad. Een groep burgers die meevocht had zware verliezen geleden. Er zijn hier weinig begrafenisceremonies van burgers, mede omdat zoveel mensen zijn gevlucht dat het moeilijk is om lichamen van achterblijvers te identificeren. Die liggen veelal in het mortuarium te wachten. Soldaten zijn makkelijker te identificeren, dus de meeste begrafenissen zijn van het leger.’

Hoe is de situatie in de metrostations? Is er genoeg voedsel en elektriciteit, bijvoorbeeld?

‘Daar is een soort zelfgeorganiseerde samenleving ontstaan. Elk station heeft een eigen systeem voor de verdeling van voedsel en andere levensmiddelen. Er zijn mensen die de stations en de wagons schoonmaken.

‘Er is ook een systeem om voedsel en goederen tussen de metrostations te verplaatsen. Elke dag lopen mensen met rugzakken door de metrotunnels om de zwaar gehavende stadsdelen van extra voedsel te voorzien, zoals de wijk Saltivka. Daar in de buurt zitten de stations overvol, elders zijn ze wat rustiger en schoner.

null Beeld AP
Beeld AP

‘Er is nog elektriciteit en er komt nog voldoende voedsel de stad binnen, omdat de Russen er niet in zijn geslaagd Charkiv helemaal te omsingelen. Supermarkten zijn nog open. Ik ben ook in een ziekenhuis geweest, waar een dokter vertelde dat de situatie weliswaar moeilijk is, maar dat ze genoeg medicijnen hebben om patiënten te behandelen.’

Hoeveel hoop hebben de mensen voor de toekomst?

‘De perspectieven daarop verschillen. Ik sprak een man die hoopte op een snel vredesakkoord. Anderen geloven niet dat er snel vrede komt. Maar het deel van de inwoners dat is achtergebleven, lijkt niet van plan snel weg te gaan. Ze willen niet in een vluchtelingenkamp terechtkomen; dat kan nog erger blijken dan hun huidige situatie. Ze wonen nu in elk geval nog in de buurt van hun huis.

‘Mijn indruk is dat de mensen hier sterk zijn en dat ze klaar zijn voor zware tijden, maar het ergste kan nog komen. Ik hoop dat het niet eindigt zoals in Marioepol.’

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234