Vrijdag 03/07/2020

Folk > Sam Amidon in de Botanique HHH

Met een lichaamstaal die

om onderschriften smeekt

BRUSSEL l Vorig jaar nog zorgde de Amerikaanse folksinger Sam Amidon voor een aangename verrassing met zijn cd All is Well, waarop de hedendaags klassieke componist Nico Muhly obscure traditionals van fraaie nieuwe arrangementen voorzag. Woensdag bracht hij die songs in zijn eentje in de kelders van de Botanique.

Door Dirk Steenhaut

Zijn stem klonk een beetje rauw, het gevolg van een maand intensief toeren in weinig luxueuze omstandigheden. Maar dat grofkorrelige paste uitstekend bij een setlist vol getoonzette verhalen over jaloezie, overspel, moord en migratie. Sam Amidon (27), ook actief als cineast en striptekenaar, schrijft zelf geen songs, maar ontleent zijn materiaal aan de field recordings van Amerikaanse traditionals, bij elkaar gesprokkeld door musicologen als Alan Lomax en Harry Smith. Een ander deel van zijn repertoire leerde hij van zijn ouders, die al hun hele leven actief zijn in het folkmilieu.

Amidon bracht tot dusver twee platen uit: But This Chicken Proved False-hearted (2007) en het door IJslander Valgeir Sigurdsson geproducete All is Well. Op dat werkstuk werden de liedjes nog opgesmukt met strijkers en houtblazers, maar in Brussel daagde de zanger solo op en begeleidde hij zichzelf afwisselend op gitaar en banjo.

Een zekere excentriciteit is Amidon niet vreemd: hij gaat ervan uit dat een man die op een podium murder ballads staat te zingen per definitie een beetje saai is. Dus onderbreekt hij de songs met bizarre anekdotes, waagt hij zich al zingend aan push-ups, een handstand of een dansje, maakt hij een langgerekt geluid dat aan dat van een stoomfluit doet denken en zingt hij vervolgens doodgemoedereerd voort alsof er niets is gebeurd. Prettig gestoord? Welja, al was het maar omdat Sam Amidon een lichaamstaal spreekt waarbij onderschriften geen overbodige luxe zijn.

Tijdens opener 'Wild Billy Jones' klonk zijn gitaarspel nog een beetje slordig en miste hij regelmatig een akkoord, maar met even simpele als donkere liedjes als 'O Death', '1842', 'Sugar Baby' en 'Saro' wist hij het publiek ook emotioneel te raken. Zijn uitgebeende versie van Tears for Fears' 'Head over Heels' kondigde hij zonder een zweem van ironie aan als een oude folksong en even later kreeg hij de toeschouwers zelfs massaal aan het zingen tijdens zijn tongue-in-cheekuitvoering van R. Kelly's kleffe 'Relief'.

Sam Amidon manifesteerde zich in het intimistische kader van de Botanique als een geloofwaardige én amusante vertolker en bewees zo dat sommige tradities nooit verouderen.

n Excentriciteit is Amidon niet vreemd en hij doet dan ook wel eens vreemd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234