Dinsdag 01/12/2020

Reportage

Flying Horseman in deSingel: rode oortjes en verzengende grooves

Frontman Bert Dockx voelt zich best in zijn sas in deSingel: 'Je kunt je ideeën rustig uitwerken of laten sudderen'.Beeld Anton Coene

Flying Horseman schreef een collectie nieuwe nummers voor een speciale voorstelling in deSingel in Antwerpen. Een prima gelegenheid voor de artists in residence om er zich binnenstebuiten te keren. We woonden een repetitie bij.

"Aan welk nummer doet dit jou denken?" Bert Dockx omklemt zijn gitaarhals en trekt de wenkbrauwen op. "Shhhttttt!", sust Loesje Maieu gespeeld nijdig. "Dat moet je niet aan een journalist vragen. Nu gaat die er niet naast kunnen luisteren." Zou Maieu het geweten van Flying Horseman zijn? Tijdens de repetitie in deSingel, op een verdomd koude vrijdagochtend in februari, toont ze zich de sereniteit zelve in een groep die heeft leren slalommen tussen haar verschillen en onenigheden. De Antwerpse band dankt zijn unieke, grillige sound aan de creatieve botsingen tussen de verschillende leden. Het is die frictie die in het verleden geïnspireerde platen als Twist en Wild Eyes voedde.

Sinds de opnames van de laatste plaat, het bewierookte Night Is Long, heeft Flying Horseman een balans gevonden tussen efficiënt componeren en de emotioneel-artistieke uitbarstingen die de vroegste albums tekenden.

"Vroeger waren er veel meer zinloze discussies", zegt bassist Mattias Cré minzaam. "In de begindagen dacht ik weleens: tussen wat voor mensen zit ik hier in godsnaam?" (lacht)

Verhakkelde funk

'State Trooper' van Bruce Springsteen is de song waar frontman Dockx op doelt. "De melodie lijkt er wat op", zegt hij. Misschien, maar het weerbarstige gitaarnummer dat zich in Antwerpen stuiptrekkend ontvouwt, doet in de eerste plaats heel erg 'Flying Horseman' aan. De groep zoekt naarstig musicerend haar weg op een verhakkelde funkgroove van topdrummer Alfredo Bravo, die pronkt met tegendraadse ritmes. Kers op de taart is Loesje Maieus spookachtige sirenenzang.

Het is een van de fonkelnieuwe nummers die Flying Horseman in deSingel maakte voor een speciale voorstelling en een tournee. De band kreeg carte blanche van het Antwerpse kunstencentrum en besloot een nagelnieuwe plaat bij elkaar te schrijven. Sinds begin januari ploegen en zwoegen de vliegende ruiters er doorheen sound- en akkoordenschema's. "Het grote verschil met reguliere plaatopnames is dat ik er andere dingen tussendoor kan doen", zegt Dockx. "Een stuk tekst schrijven, bijvoorbeeld, of eens luisteren naar een van de opnames. Je kunt je ideeën rustig uitwerken of laten sudderen. Of we jammen nog wat verder en daaruit vloeien misschien andere ideeën."

Koffie en valse noten

De band trakteert me op nog een van de elf nieuwe songs: een fraai, rigide postrockritme slingert zijn weg door de studio. Elektronicaman Milan Warmoeskerken laat er een Yazoo-achtige synth doortrippelen. Dockx geselt zijn gitaar en gaat helemaal in overdrive. We moeten heel even aan het vroegste werk van Scott Walker denken, alleen laten de groepsleden het potentiële sixtiessmaakje verdampen door het ritme uit te benen en het almaar meer hypnotiserend te herhalen. Als de song ontspoort in noise, discussiëren de groepsleden over hoe lang zo'n nummer eigenlijk mag zijn. Wanneer is de trance van zo'n song optimaal? Wanneer wordt het saai? We luisteren er met rode oortjes naar.

Martha Maieu, zus van Loesje, wandelt de studio binnen met een al even fris ogend ochtendsmoeltje als de andere groepsleden. "Ik ben dat niet meer gewoon, vroeg opstaan", zucht ze en ze gaat op zoek naar koffie.

Vijf minuten later laat ze scheefgebogen noten uit haar keyboard omhoog dwarrelen. Een fascinerend wrang toefje je ne sais quoi in een feeëriek liedje met twinkelende elektronica en een elegante slidegitaarsolo. Ook Bert Dockx vindt haar bijdrage iets hebben. "Da's goed, dat dissonante riffje", zegt hij. "Je bedoelt al die fóúte noten", zegt ze met een onbeholpen grijns. Aan zelfrelativering geen gebrek bij Flying Horseman.

Antifascistisch

Een nummer dat 'Groove' als werktitel kreeg, doet behoorlijk verzengend aan. Ry Cooder verteerd door het vagevuur, zoiets. We durven niet zeggen dat we er ook iets van Dire Straits in horen. Hoe dan ook, hier huist de blues die Flying Horseman altijd zo ingenieus onder de poriën van zijn songs verstopt. Halverwege klieft Dockx' neurotische gitaar door de melodieën en klapt de song helemaal open, tot een drammerige, Sonic Youth-achtige finale naar adem doet happen.

"Stilistisch zijn er geen barrières", verklaart Dockx de eclectische spirit achteraf. "Ik kan niet functioneren binnen een strak, vooraf uitgestippeld kader."

Rest dan nog de prangende vraag: waarover gaat het nieuwe werk überhaupt? "Het is een spanning tussen het persoonlijke en het maatschappelijke", aldus Dockx. "Zo is er een nummer dat in eerste instantie ging over verlaten worden door een potentiële geliefde maar voor ik het besefte, was ik een antifascistische protestsong aan het schrijven. Ik vind die dubbelzinnigheid wel tof."

Dat belooft.

Première op 24/2 in deSingel, Antwerpen. Daarna ook te zien in Brussel, Gent, Diksmuide en Genk. desingel.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234