Zondag 31/05/2020

Fluweel bedwingt ijzer

Een evenwichtige traktatie van oud en nieuw werk maar geen 'Sweet Jane'

rock l Cowboy Junkies in BrusselHHHH

Gunter Van Assche

Eind vorige week leek de zomer even ver weg. Stofregen en een kille herfstadem verjoegen de zon in geen tijd. Het is niet ondenkbaar dat de gang van de seizoenen verstoord werd door de passage van de Cowboy Junkies op het vasteland. De sinistere schoonheid van hun repertoire doet de bladeren van de bomen vallen.

De Cowboy Junkies leveren ondertussen al bijna twee decennia de sfeervolle treurzang voor echte helden, de brave zielen die tegen beter weten in beslissen om zich in het leven toch maar uit de slag te blijven trekken. Hun songs schrijden vaak elegant voort, maar de verhalen van chanteuse Margo Timmins bieden meestal een bedrukkend zicht op drama's die zich achter de schermen ontvouwen.

Op het podium probeert de Canadese groep die sombere toonzetting enig tegenwicht te bieden. Margo doet er dan alvast zoveel mogelijk aan om het doemimago wat aan de kant te schuiven: op licht beschonken wijze brengt ze hilarische bindteksten, alsof de kop citroenthee die ze van tijd aan haar lippen zet aangelengd is met wat mescaline.

Ze zou in Brussel de enige extraverte pool in de zeskoppige livebezetting blijken. Bassist Alan Anton, het enige groepslid dat niet tot de familie Timmins behoort, is een toonbeeld van verstijfd flegma, zelfs als de anderen allemaal samen hem met een onnozele presentatie proberen te ontdooien. Grote broer Michael lijkt oogcontact met het publiek in de Ancienne Belgique liever te mijden, en overschouwt de groep in alle ernst. Hij blikt zelfs even vermanend richting Margo, wanneer ze niet meer uit een lachstuip komt nadat ze zich van tekst vergist heeft.

Het akoestische eerste deel leek in een zucht voorbij, enkel al door de heerlijke bewerking van Townes Van Zandts 'To Live Is to Fly', of 'He Will Call You Baby', een pijnlijke song uit One Soul Now, de nieuwste plaat, waar de zangeres de hele set ongegeneerd reclame voor zal blijven maken, net als voor de dvd, de cd-rom en T-shirts van Cowboy Junkies, alles met de monkelende zegen "shop, shop, shop".

Als huldegroep presteert Cowboy Junkies nog een tikkeltje beter. De coversongs tijdens het elektrische tweede gedeelte horen dan ook bij de hoogtepunten van het concert. Een bloedmooie versie van 'To Lay Me Down' van Grateful Dead passeert de revue, waarbij Margo glunderend vermeldt dat die groep erg te spreken was over hun interpretatie. Ook '32-20 Blues' van Robert Johnson leidt tot een climax: "I'm gonna shoot my pistol, I'm gonna shoot my Gatling gun", hijgt Margo met haar hypnotische stem, die zelfs bij zo'n uitspraak griezelig sensueel klonk. Haar verschijning verwarmt misschien als een zonnebad, maar haar stem slaat in als een bliksem. De Junkies hadden vooraf aangekondigd dat ze de korte versie van die song zouden spelen. De andere duurt namelijk twee uur. In de AB tikte de cover toch nog af op een kwartier, net iets te lang, maar alleen al de moeite omdat je Margo zichzelf in trance zag dansen terwijl Michael zijn gitaar brutaal met een wahwahpedaal folterde.

Het zittende publiek werd evenwichtig op oud en nieuw werk getrakteerd. Een makkie natuurlijk voor een groep met een immense back catalogue. Toch bleef je op je honger zitten, want ergens hoopte je op Lou Reeds 'Sweet Jane'. Of anders toch 'Misguided Angel' of 'My Wild Child' van hun laatste plaat. Een luxeprobleem natuurlijk.

De fluwelen streling blijft bij Cowboy Junkies steeds beter dan de ijzeren vuist, en zelfs het elektrische gedeelte toonde het handelsmerk van de groep: verstilde eenvoud, waarbij een romance met de diepste duisternis aantrekkelijk ging lijken. Had die succubus van een Margo haar hand uitgestoken, iedereen zou er trouwens spontaan uit hebben gegeten. We moeten oppassen voor deze groep.

WIE Cowboy Junkies WAAR EN WANNEER Ancienne Belgique, 3 juni

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234