Donderdag 13/08/2020

CD van de week

Flume: tout feu, tout flamme

Flume live in Le Trianon in Parijs, afgelopen maart.Beeld Redferns

De nieuwe heiland van de dansvloer is geboren. Flume is goed op weg om een parochie van miljoenen zieltjes achter zich te scharen. Met 'Skin' voorziet deze Australische beatbouncer het EDM-landschap dan ook van lang verhoopt reliëf.

Hij wordt al eens de posterboy van de future bass genoemd. Of nog: de Disclosure from Down Under. Een eclectische stuiterbal, lazen we zelfs ergens. Fans spreken Harley Streten op hun beurt gewoon aan met Flume. Dat doen ze evenwel met het grootste ontzag: zelden zagen we een piepjonge knoppendraaier zo'n euforische parochie op de been krijgen als Flume in Paleis 12, eerder dit jaar. In zijn thuisland bezit hij al langer een platinastatus, en dankzij de vooruitgestuurde single 'Never Be Like You' met zangeres Kai, lijkt wereldfaam om de hoek te loeren.

De redenen voor zijn succes is moeilijk te duiden. Flume laat zich immers niet zomaar brandmerken. Vaak lijkt het alsof Calvin Harris, Diplo en Hudson Mohawke in één sequencer huizen: de synths klinken weids en gelikt, maar met zijn krokante elektronica toont hij zich dan weer opvallend gesofisticeerd en origineel. De post-dubstepbeats durven op hun beurt al eens te manken, te sputteren of carrément in je gezicht te ontploffen.

Bizar, maar geslaagd

Flume laveert behendig langs alle hokjes, en springt onafgebroken tussen verschillend genres. En nog belangrijker: hij blijft weg van trendy gimmicks of een vastomlijnde stijl. Zo houdt een vlijmscherpe 'Wall Fuck' het midden tussen de soundtrack van een zweterige, hysterische raveparty en het voorportaal van de hel, met diepe subbassen die je testikels als pingpongballetjes naar je lies doen opveren. Even voordien legde hij het dan weer succesvol aan met radiovriendelijke r&b in 'Never Be Like You' of 'Say It'. Zelfs wanneer hij die commerciële paradepaardjes de sporen geeft met tegendraadse ritmes, blijven ze dansvloer-en-tienerkamerbestendig.

Beeld kos

Die spreidstand tussen opgefokte weirdness en hapklaar hitvoer vertaalt zich ook naar de wonderlijke gastenlijst: credibele rappers als Vic Mensa en Vince Staples schuiven mee aan, terwijl popprinsesjes als Tove Lo en Aluna Francis (van AlunaGeorge) opzichtig lonken naar de hitlijsten. Beck mag dan weer een zangkoor op zichzelf vormen in een lichtjes psychedelisch 'Tiny Cities', alsof Animal Collective plots de studio kaapte. Het is een bizarre, maar geslaagde hekkensluiter voor deze bizarre, maar geslaagde plaat.

Op zijn best laat Flume zijn beats als voetzoekers exploderen in je borstkas, terwijl alle vitale lichaamsfuncties in een mum ontregeld raken wanneer je het volume de hoogte injaagt. Maar net zo lief overtuigt hij met de downtempo garage van 'Innocence' of met een melancholisch mijmerende song als 'When Everything was New', waarin de atmosferische noise op de achtergrond je zowaar terugvoert naar de speeltuinen uit je kindertijd.

Toegegeven: Skin springt zo vaak van de hak op de tak dat je een best enerverende ervaring staat te wachten. Maar door zijn songs ook meestal vlot verteerbaar te houden en erover te waken dat heupen, kont en billen in hun element blijven, laat Flume je tout feu, tout flamme achter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234