Donderdag 03/12/2020

REVIEW

'Flower Boy' van Tyler, The Creator: Infantiele schoft of teder nimfje?

Hoes van 'Flower Boy' van Tyler, The CreatorBeeld RV

De controversiële cultrapper Tyler, The Creator toont zich op zijn aaibaarst op Flower Boy. Die plaat heette oorspronkelijk Scum Fuck Flower Boy. Tot daar de aaibaarheid.

Ah, daar hebben we Tyler, The Creator weer. Skateboardend straatschoffie uit L.A. Opperhoofd van het rapcollectief Odd Future. Boezemvriend van Frank Ocean. Briljante videoclipmaker. Hiphopmiljonair sinds hij solo ging en samenwerkte met iedereen van Erykah Badu over Pharrell Williams tot jazzgrootmeester Roy Ayers. Maar ook: controversiële vuilbek. Kinderachtig pestjoch. Irritante interviewee die menig journalist wurgneigingen bezorgde. Misogyne idioot. Homofobe ruziemaker. Tyler toonde zich de voorbije acht jaar een meester in het saboteren van zijn eigen carrière. Theresa May verbood hem vorig jaar nog Groot-Brittannië te betreden vanwege zijn teksten, die volgens haar zouden aanzetten tot geweld en homohaat.

Nu wemelt het in de popmuziek van ettertjes die van gratuit choqueren houden en op geheel infantiele wijze de tolerantiedrempel van het poppubliek overschrijden. Tyler mag gerust eens met Eminem en Marilyn Manson een koffieklets houden en terloops ook een stoel reserveren voor Morrissey, die tegenwoordig even schrander uit de hoek komt. Nee, dat zegt niets over de artistieke verdienste van die artiesten, wél over de oncontroleerbare hang naar aandacht. Zo joeg Tyler in zijn begindagen de holebigemeenschap tegen zich in het harnas door homoseksuele artiesten over de hekel te halen. Zoals Tegan & Sara, wier verontwaardiging hij op Twitter beantwoordde met het smaakvolle “If Tegan and Sara need some hard dick, hit me up!” 

Verbaast het u dat de muziekpers en de halve blogosfeer de voorbije dagen geen blijf wisten met hun verbazing nu Tyler, The Creator doodleuk uit de kast komt op zijn vierde plaat Flower Boy? Want de man die in het verleden lustig met scheldwoorden als faggot slingerde, blijkt zelf homo te zijn. Althans, dat moeten we afleiden uit een resem tekstflarden zoals “I've been kissing white boys since 2004” (uit ‘I Ain’t Got Time’), “That I got this car, so I take the scenic / Passenger a white boy, look like River Phoenix” (‘I Ain’t Got Time’), “Garden shed for the garçons / Them feelings that I was guardin' / Heavy on my mind / All my friends lost / They couldn't read the signs / I didn't wanna talk and tell 'em my location” (uit ‘Garden Shed’) of “Shout out to the girls that I lead on / For occasional head and always keeping my bed warm / And trying their hardest to keep my head on straight” (uit ‘Foreword’). 

Yep, Tyler is gay én bovendien een gevoelige, romantische ziel – zo wil hij ons althans laten geloven. Een plaat lang countert hij zijn stereotiepe vuilbekkerij met uiterst openhartige ontboezemingen die een eenzame, getormenteerde ziel onthullen, zoals in ‘911 / Mr.Lonely’: “I'm the loneliest man alive / But I keep on dancing to throw 'em off / I'm gon' run out of moves 'cause I can't groove to the blues / If you know any DJs, tell 'em to call me at 911...”.

Schattig maar schizofreen

Die al dan niet geveinsde zielenpijn (met Tyler weet je maar nooit – hey, hij heeft het zelf gezocht!) stoelt op zijn erg herkenbare productiestijl: een mix van verbasterde achterbuurthiphop en een met jazzy, zoemende synths doorspekte sound à la N*E*R*D . Soul en r&b maken meer dan ooit deel uit van Tylers muzikale universum. ‘Foreword’ mengt prachtig een Sonic Youth-remix van de Can-klassieker ‘Spoon’ met smachtende r&b. ‘See You Again’ (met zangeres Kali Uchis) en het supercatchy ‘Boredom’ (met Anna Of The North achter de microfoon) zijn schattig, verleidelijk maar ook schizofreen: alsof de bad boy en het tere nimfje in Tyler met elkaar aan het bakkeleien zijn. 

In het met metalige distortion dooraderde ‘Garden Shed’ steken soulzangeres Estelle en de hippe Londense nieuwkomer Rex Orange County elkaar de loef af. In de bezopen designersoul van ‘911/Mr.Lonely’ probeert Frank Ocean de show te stelen, A$AP Rocky doet hetzelfde in het aardedonkere ‘Who Dat Boy’. De stotterende afsluiter ‘Enjoy Right Now, Today’ wordt ingekleurd door het woordenloze gecroon van Pharrell Williams. In elke nis en achter elke break huist Tylers liefde voor de jazzfunk van de jaren 70. Het is een fenomenale, bij momenten desoriënterende klankarchitectuur die zijn gelijke niet kent. 

Of Tylers verschroeiende biecht en coming-out oprecht zijn? Tja, does it matter? Behoeft dit exquise staaltje hiphoptheater dan een autobiografisch element? Hoe gewillig laat ú zich in de luren leggen door een popartiest? 

Flower Boy is verschenen bij Columbia.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234