Woensdag 23/10/2019

#fitmoms

Er bestaan mensen, en ze zijn met velen, die op een bepaald moment in hun leven vaststellen dat er iets in hen groeit dat stampt en burpst en dat daar ongeveer negen maanden zal zitten en dat dan hun lichaam wil verlaten via dezelfde weg als waarlangs het negen maanden geleden enthousiast zwemmend is binnengekomen.

Het besef dat die prachtige weg geen drievaksbaan is en daar dus eigenlijk niet voor gemaakt is, wordt helemaal duidelijk op de bevallingstafel.

Koning, keizer, admiraal: epiduraal kiezen ze allemaal.

Het dragen van een kind is geen wonder, maar een constructiefout waaraan wij mannen gelukkig ontsnappen. Geen gemaltraiteerde onderkant, geen hernia's of eeuwig brandend maagzuur: kinderen kopen is voor onze soort een fluitje van een cent.

Een zwangere vrouw is als een Russische matroesjkapop: een omhulsel rond een andere pop. Er zit gedurende negen maanden een andere mens in u en die wordt steeds groter en dikker en lastiger: ik ken geen man die niet van het idee alleen al gaat hyperventileren. Wij kunnen nog niet eens normaal een suppo opsteken, laat staan zo'n fremdkörper huisvesten voor 40 weken.

Vrouwen steken gewoon een tandje bij en winnen, zeker als ze Serena Williams heten, op een drafje ook nog een grandslamtoernooi.

Een zwangere vrouw is een vuurtoren: zij straalt van licht en kracht en schoonheid.

Het dragen van die paar kilo nieuwe mens heeft ook andere positieve kanten: je hormonen gaan met je aan het pogoën alsof het 's nachts drie uur is op een fuif waar niemand je kent en je eindelijk nog eens loos kunt gaan op 'Too Drunk to Fuck' van Dead Kennedys.

Tjokvol oxytocine, gelukkiger dan na tien orgasmes tijdens tantrische seks. Waar je na de bevalling even geen zin meer in hebt.

Want dan wordt seks een militair maneuver zoals die van Kim Jong-un: veel pogingen tot lancering van de kernkop, maar dikwijls een slag in het water.

De planning van de daad is ingewikkelder dan de landing van de geallieerden in Normandië in 1944: alles moet gebeuren in functie van borstvoedingsmomenten en fruitpapsessies, poussette en pamper, crèche en triptrap.

Een ongestoord moment suprême wordt zeldzaam want de kleine, die voor alle veiligheid - want ge weet maar nooit - bij de ouders slaapt, krijgt het liefst last van reflux als de daad halverwege is.

Als mede-eigenaar van vier kinderen weet ik perfect hoe het dan verder gaat.

Berusting volgt. "Zal ik gewoon tegen u komen liggen en gij tegen mij? We zullen wel zien waar we dan eindigen voor onze Kiriander wakker is. Of nee, neem hem al tussen ons in, dan hou ik gewoon efkes uw hand vast. Ik ben toch te moe."

Ornithologie

Ten einde raad gooien we ons op andere hobby's: ornithologie, het inplakken van onze oude Playboy-foto's in een neutrale verzamelmap, en zetelsurfen met de zapper Clint Eastwood-gewijs in de aanslag. Of we gaan naar de fitness.

Tot voor kort, want ook daar zijn we nu niet meer veilig: talloos zijn de getuigenissen van jonge vaders die in tranen uitbarsten als ze het hebben over een nieuw fenomeen. Vroeger konden ze met lotgenoten aan de fitnessbar over het lot van de jonge stamvader peroreren tot ze een ons wogen en de macrobiotische pompoentonic hun oren uit kwam.

Dat is allemaal voorbij. En het is allemaal de schuld van de fitmoms.

Fitmoms.

Het woord is eruit.

De nieuwe trend waait ons toe vanuit het verre Amerika via Instagram. De hashtag #fitmoms resulteert in 13 miljoen foto's.

Fitmoms zijn moeders met spierballen en een sixpack. Ze wrijven zich in met te veel 'bruinen zonder zon' en hullen zich in sportkleding die vacuümgetrokken lijkt: elke heuvel is geprononceerd. Geen spoor van vet, alleen maar spieren. Drie dagen na het bevallen liggen ze weer op de benchpress. Eentje liep een marathon terwijl ze aan het bevallen was. Jax Holland uit Sydney Australia meldt bescheiden: "Everyone is different and I was totally one of the lucky ones who had my 6 pack back within three days of giving birth."

"In elke mama zit power! Als je wil dan kan het! Geen excusses meer en be a power mommy!", kwekt iemand anders met lichte taalachterstand overspannen.

Hun enthousiaste berichtgeving over voeding en stoelgang en fitheid sluiten ze af met duizenden hashtags, waarmee ze een zo groot mogelijk vrouwelijk publiek een depressie willen bezorgen: #fitmum #fitmama #strongmom #fitmums #fitnessmom #healthblogger #igfitmom #igfitmoms #fitmomsinspire #fitnessinspiration #fitnesstips #fitgirlsguide #momswithmuscle #mumsthatlift #mumblogger #fitmom #postpartumbody #fitmoms #fitmomsofig #healthymom #healthymum #healthymoms #postpartumfitness #mommyblogger #fitmommy #fitnessblogger #mummyblogger.

En dat dan 13 miljoen keer na elkaar.

Als je al geen postnatale depressie had, krijg je die zeker door een halfuurtje naar die foto's te kijken. Al zie je in die selfies natuurlijk ook de waanzin van de hongerlijdster, het krampachtig de adem inhouden en het handige gebruik van schaduwen die een of andere onvolmaaktheid moeten verdoezelen.

De combinatie van zelfhaat, controledwang en perfectionisme leidt op de digitale snelweg tot een file van hologige zombies, willoze slachtoffers van sociale druk, geofferd op het altaar van de zielige magerte.

Vloek

Dat fitmomgedoe bewijst dat sociale media niet alleen een zegen zijn, maar soms ook een vloek: studies wijzen uit dat twee derde van de vrouwen vinden dat sociale media slecht zijn voor hun zelfbeeld. Ze worden onzeker door de niet-aflatende stroom van positieve berichten die andere vrouwen plaatsen op Facebook, Twitter en Instagram. Het ergste voor dat zelfbeeld zijn blijkbaar schandalig zonnige vakantiefoto's, met te veel cocktails, al dan niet bijgekleurde selfies en protserige mededelingen over sportieve prestaties.

Een fitmom die een selfie vanuit Ibiza post terwijl ze powerlift met een daiquiri in de ene en de kleine in de andere hand, is dus dodelijk voor de moraal.

Met open ogen in die marketingval trappen: wat doen wij dat toch allemaal graag.

Heel die fitmomtrend is gewoon een uitvinding van de fitness- en gezondheidsindustrie, die een slag wil slaan via de onzekere lijven van pas bevallen vrouwen.

"Are you a mom? Do you love Spartan Races or have you always wanted to train for a Spartan Race? This is the page for you! Let's train, motivate, and inspire!"

De mantra is zoals steeds: 'Je kunt het als je het wilt.' Zes weken na de start van zo'n fitmomprogramma zit 90 procent van die vrouwen gelukkig weer op een terrasje aan de Häagen-Dazs. Er zijn al religies genoeg die op ons schuldgevoel inwerken, daar moet geen onzin over gezondheid bij. En onzin is het.

Er zijn al mensen genoeg die lijden aan orthorexia nervosa: de ziekelijke fixatie op gezond eten die bonenstaken als Gwyneth Paltrow hebben gepromoot als was het het volgende slechte album van hun ex (die bij Coldplay speelt).

Op haar site - Goop, te bezoeken op eigen risico - staat het zo vol met gezondheidsmantra's en regeltjes en recepten van glutenvrije matzoballensoep dat slechts een bezoek aan de Quick ("twee Giants Andalouse en een maxi-cola, ja een echte, en rap, graag") enig soelaas kan brengen.

Voor je het weet kunnen de psychiaters een nieuwe afwijking noteren: fitmama nervosa. Vrouwen in de fleur van hun leven die ten onder gaan aan overspannen verwachtingen over de vorm van hun lijf en leden, hen aangepraat door perfide verkopers van proteïneshakes en yogamatten.

Terwijl simpele dagelijkse huis-, tuin- en keukenactiviteiten (in huis, tuin en keuken), volgens de wetenschap al ruimschoots genoeg zijn.

Een beetje gezin managen brengt zo veel fysiek gehannes met zich mee dat het niet nodig is om na de uren nog te gaan blazen in een zaaltje met veel oud ijzer en slecht licht.

Non-exercise activity thermogenesis (NEAT) heet dat. Staat allemaal in het uitstekende en aan iedere voedings- en bewegingsgestoorde aan te raden nieuwe standaardwerk van dokter Hendrik Cammu: Wat moet ik nu geloven, dokter?

Don't believe the hype, alvast.

Fitdads

Naast de fitmoms duiken er, als rupsen in de buxussen alom, de fitdads op.

Niet alleen moet een verse vader vechten voor aandacht omdat de moeder - contractueel verplicht - verliefd is op haar nageslacht, nu zit die in haar schaarse vrije tijd nog in de fitness ook.

Dan is het beter om samen te gaan, denkt de finaal aan het einde van zijn Latijn rakende man. Quod non.

Veel te veel foto's van krampachtig lachende fitmoms en fitdads, gezamenlijk gehuld in tenenkrullend lycra, staan op mijn netvlies gebrand en bewijzen het tegendeel. Gedeelde smart is dubbele smart, in dit geval. Zeker visueel.

Toch moet dat een spindoctor van de N-VA op een idee hebben gebracht.

Naast de fitmom en de fitdad is immers de fitpolitician trending.

Sinds Bart De Wever een loopband kocht om zijn marathons voor te bereiden tijdens de raadsvergaderingen in het stadhuis wordt er daar alleen nog gemaald over tussentijden, intervaltraining en zalf voor ontstoken tepels.

Gek worden ze er van op het Schoon Verdiep.

Heel het partijbureau kreeg het aan zijn achillespezen omdat het boze oog de meetings op maandag verving door een doorgedreven bostraining.

Alleen Siegfried ging niet mee, die stuurde zijn chauffeur.

Overschot van gelijk. Mannen van stand hullen zich niet in spandex.

"Als ik het kan, kan iedereen het", sprak de leider eenvoudig. Jaja.

Een recente enquête van de mutualiteiten wees uit dat drie kwart van de patiënten met het iliotibiaal frictiesyndroom of chronische tendinitis aan het stuitbeen in het UZ van Antwerpen op de N-VA stemmen.

Of stemden, want of ze dat nog gaan doen in 2018 hangt af van hun ziekenhuisfactuur.

We weten trouwens nu al wie die verkiezingen in Antwerpen gaat winnen: hij met de beste conditie.

Zouden ze bij de N-VA weten dat Kris Peeters een Marathon des Sables plant (250 kilometer op blote voeten door de woestijn in Marokko) in het vroege najaar van 2018?

Wouter Van Besien gaat naar verluidt eind september 2018 de Stelvio beklimmen op een elektrische bakfiets.

En Peter Mertens gaat surfen in Cuba.

Daar kan geen confederalisme tegen op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234