Maandag 26/10/2020

Firenze's stokebrand op Broadway

cd klassiek

door stephan moens

Kurt Weill: HHHII 'The Firebrand of Florence' Capriccio 60 091 (2 cd's)

Wat Na niets dan successen op Broadway (onder meer Lady in the Dark, One Touch of Venus) was The Firebrand of Florence Kurt Weills eerste flop. Misschien lag het eraan dat het 'format' niet overeenstemde met de verwachtingen van het publiek. The Firebrand of Florence is een middending tussen musical en operette, daarenboven nog op een historisch thema (de geschiedenis van de renaissancebeeldhouwer Benvenuto Cellini, zoals door hemzelf verteld in zijn autobiografie; dat was ook al het thema van een opera van Hector Berlioz). Dat was niet meteen wat men op Broadway verwachtte. Daarenboven was er veel kritiek op het libretto van Edwin Justus Mayer, dat naar het heette te nauw zou aanleunen bij het toneelstuk waarop het was gebaseerd en bijgevolg te veel dialoog zou inhouden. Dat heeft men op deze opname (die de neerslag is van een concertante opvoering door de BBC) trachten op te lossen door een verteller in te schakelen. De 'lyrics' van Ira Gershwin konden wel op bijval rekenen. Wie Het BBC-koor en -orkest staan onder leiding van Sir Andrew Davis. In de Engels-Amerikaanse cast zitten enkele kleppers, zoals Rodney Gilfry als Cellini en vooral de onnavolgbare Felicity Palmer als de hertogin. Ons oordeel Het oordeel van toen was niet helemaal onterecht. De openingsscène, waarvan de tekst helemaal van Gershwin is, heeft een onweerstaanbare 'drive'; daarna is de spanningsboog niet altijd volgehouden en dat ligt inderdaad aan de onevenwichtige voortgang van het verhaal. Dat is zelfs met de vertelleroplossing te merken; die verteller, Simon Russell Beale, vertelt overigens wat te veel flauwe grappen en dan nog op dat 'betekenisvolle' toontje. Dat neemt niet weg dat het stuk een aantal glorieuze momenten bevat, uitstekend is georkestreerd (de opname gebruikt Weills originele instrumentatie en houdt geen rekening met zijn en andermans vereenvoudigingen tijdens het productieproces) en handig met stijltegenstellingen speelt. Zo zijn de rollen van Cellini en zijn lief Angela bijna volledig in een opera-achtige stijl gecomponeerd, terwijl die van het hertogpaar veel populairder en komischer zijn: een leuke omkering van de sociale verhoudingen. Anderzijds kun je er ook niet omheen dat de musicalsongstijl Weill beter ligt dan de pure opera. De uitvoering is soms niet meer dan correct en soms erg bevlogen (vooral Felicity Palmer). Beter is zeker denkbaar maar inmiddels zijn we blij met deze wereldpremière. Vergelijkbaar met De wereld van de 'Songspiele' en de 'hedendaagse' musicals is ver weg, die van Kalmán en Robert Stolz al evenver. Weill zelf zag The Firebrand of Florence als een reactie op volgens hem minderwaardige werken als Carmen Jones (Hammersteins bewerking van Bizets Carmen voor zwarte acteurs) en Oklahoma! (ook van Hammerstein).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234