Woensdag 02/12/2020

Films kijken en fuiven afschuimen

Margarita Happy Hour is niet enkel de titel van Ilya Chaikens film over een groepje jonge, alleenstaande moeders en hun bohémien-levensstijl in Brooklyn, maar kan evengoed de algemene sfeer omschrijven van de prijsuitreiking van het indie-filmfestival Sundance.

Park City / Van onze medewerkster ter plaatse

Kaat Cleenewerck

Sundance is het belangrijkste Noord-Amerikaans filmfestival voor de (Amerikaanse) onafhankelijke film, in het leven geroepen door Robert Redford en zijn Sundance Institute, en vindt jaarlijks plaats in Park City, Utah, eind januari. Na het officiële gedeelte van de avond (het toekennen van de verschillende prijzen, een weinig glamoureuze bedoening in een ijskoude zaal) volgde een feest in pseudo-latinostijl. Goedkope hapjes, typisch voor een happy hour-buffet op zijn Mexicaans, opgevrolijkt met de zuiderse tonen van salsa en merengue. Samen met de cocktails hielp het wel de temperatuur de hoogte in.

Toch stak de hele bedoening af tegen de meer exclusieve en excessieve (privé-)feestjes van de afgelopen tien dagen. Want naast het filmkijken zijn het afschuimen en/of crashen van de vele fuiven en recepties voor vele festivalgangers een belangrijke, zo niet de belangrijkste bezigheid. Voor de festival- en filmsponsors bepalen en verstevigen de feestjes nu eenmaal mee hun imago. Marketingstrategieën worden heruitgevonden. Of zoals werd opgemerkt: "Dit is het jaar van de swag" (geschenkjes, vaak prullaria, die men krijgt bij het verlaten van een feestje).

Meerdere redenen dus waarom de festivalganger naar Park City trekt. Naast Sundance zijn er de alternatieve en competitieve 'dances'. Voor vele jonge filmmakers bieden ze dé kans om hun films te tonen in een relaxte omgeving. Voor het eerst sloegen ze ook de handen in elkaar voor het organiseren van de Festival Summit, een wild dansfestijn op de ophitsende ritmes van techno, trance en house. Films, fuiven en muziek, het maakt allemaal deel uit van het popcultuur-event dat Sundance geworden is.

Een prent die pop en film cultiveert, is Hedwig and the Angry Inch, de grote winnaar in de dramatische competitie en een regelrechte hit op het festival. De sprankelende transseksuele rockopera won de Audience Award, terwijl regisseur, scenarist én hoofdrolspeler John Cameron de Directing Award mocht ontvangen. De jonge Cameron maakt alvast een opmerkelijk filmdebuut met deze briljante adaptatie van zijn off-Broadway-succes. Een inspirerende spirituele tocht van een jongen uit Oost-Berlijn, die ervan droomt om een Amerikaanse rockster te worden. Liefdesverdriet in Amerika en een seksoperatie (vandaar de 'angry inch') maken deel uit van de tol. Rockartieste Hedwig Schmidt vertelt haar verbazingwekkend levensverhaal via flashbacks, songs, monologen, animaties en oogverblindende kostuumveranderingen. Met de bruisende acteerprestatie van Cameron (een nieuwe wonder boy) en unieke songs van Stephen Taskm (een perfect huwelijk tussen glam en grunge) neemt de rockprent alvast een verdiende plaats in tussen de cultklassiekers van de generatie X.

Serieuzer van aard is de winnaar van de Dramatic Grand Jury Prize, Henry Beans: The Believer. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal exploreert de film het leven van Danny Balint, die van een religieuze student evolueert tot een gevaarlijk actief lid van een neofascistische beweging. Met een ijzingwekkende prestatie van Ryan Gosling als Danny.

Bij de documentaires ging de Grote Jury Prijs naar Southern Comfort, een intens humaan portret van een transseksueel die lijdt aan kanker van de eierstokken en nog maar enkele maanden te leven heeft omdat veel dokters weigeren hem te behandelen. Cineaste Kate Davis volgt de man, Robert Eads, en zijn transseksuele vriendin en vrienden in hun trailergemeenschap in Georgia op een open, emotionele en soms provocerende manier.

Zien we hier niet een nieuwe trend? Nu homoseksualiteit in de film een aanvaardbaar feit is, krijgen we meer en meer films over transseksualiteit (Boy's don't cry was een van de eerste). Een nieuw taboe dat men wil doorbreken?

Stacy Peralta's Dogtown and Z-Boys was een andere grote winnaar bij de documentaires. Hij kreeg de Directing Award en deelde de Documentary Audience Award met Tom Shepards Scouts Honor, een onderzoek naar het antihomobeleid binnen de Amerikaanse jongensscouts. Dogtown and Z-Boys werpt een boeiende blik op het fenomeen van het skateboarding en gaat terug naar de originele 'Zephyr Boys' uit 'Dogtown' Santa Monica in de jaren '70, een skategroep van jongens uit gebroken gezinnen, waar ook regisseur Peralta deel van uitmaakte. Een schitterende montage van archiefmateriaal en -foto's en nieuw interview/filmmateriaal met muziek uit de respectieve periode, aan elkaar gepraat door Sean Penn. Samen met Scratch, over de wereld van de hiphop-dj's, van Doug Pray (hij maakte eerder Hype, over de grungebeweging) een interessante docufilm en helemaal passend in popcultuur-Sundance.

Een opvallende mengeling van thriller en psychologisch drama is The Deep End, de jongste film van het duo Scott McGhee en David Siegel (van Suture), over de nachtmerrie van een alleenstaande moeder wanneer ze met een mysterieus geheim van haar zoon wordt geconfronteerd. Goed voor de Cinematography Award.

Een andere intrigerende film is Business of Strangers van Patrick Stettner. In dat psychologische drama, opgevat als een 'dance macabre', schetst de cineast heel treffend de angsten en overwinningen van twee sterke, ambitieuze carrièrevrouwen tijdens een nachtelijke odyssee van machtspelletjes en zelfexploratie.

Allemaal films waarvan je hoogstwaarschijnlijk nog zal horen, want nu ze een distributeur in de Verenigde Staten hebben zullen Europese/Belgische filmfestivals en/of verdelers niet op zich laten wachten.

Naast het filmkijken is het afschuimen van de vele fuiven en recepties voor veel festivalgangers de belangrijkste bezigheid

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234