Maandag 20/01/2020

FILIP JOOS

Alles went, behalve een vent. Een kleine vijfentwintig jaar geleden sloeg het boek van de Nederlandse Yvonne Kroonenberg in als een bom. Het ging over man-vrouw-verschillen, een onderwerp dat sindsdien gekaapt is door ontelbare stukjesschrijvers en -schrijfsters, overigens vaker zonder dan met succes.

Alles went, en zeker elf venten. Zelfs al spelen ze bij Barcelona. Erger nog: zeker als ze bij Barcelona spelen. En toch ook weer niet, dat laatste. De wedstrijden tegen Milan onlangs waren fantastisch. Omdat Barcelona de eerste hulpeloos verloor, en omdat ze in de return de scheve situatie weergaloos rechttrokken. Maar Barcelona-Getafe? Barcelona-Valladolid? Barcelona-Valencia zelfs? Dat Camp Nou dan niet volloopt, heeft zo zijn redenen. Het zijn wedstrijden die je ook op je smartphone kunt volgen: je opent de app livescore, zo tegen de rust aan, 'huh, Messi heeft nog niet gescoord, ai, was ik toch beter thuis voor de buis gebleven in plaats van dit etentje met vrienden, 0-0, gek, het zal toch niet'..., om dan een half uur en een coupe brésilienne later te merken dat Messi er drie heeft gemaakt, en de centrale verdediger van Deportivo La Coruna met rood van het veld is gestuurd. 's Avonds voor je gaat slapen bekijk je de samenvatting en wat je dan nog gemist hebt, kan je er inmiddels zo bij dromen: bedwelmend balbezit, vele tikjes achteruit ter voorbereiding van die paar beslissende vooruit, en medelijden met het kanonnenvoer. Big deal.

Wat niet went, maar integendeel steeds meer ergernis oproept, zijn de ploegen die Barcelona proberen te kopiëren. Ze spelen op balbezit, ze spelen achteruit, ze spinnen een ragfijn web waarover de bal heen en weer reist, maar de dodelijke beet, die vergeten ze, of erger, daar zijn ze niet toe in staat. Voorbeelden te over, zoals Frankrijk op het voorbije EK. Ergerlijk slecht en slaapverwekkend voetbal, verpersoonlijkt door Samir Nasri. Balletje krijgen, balletje strelen, balletje inleveren, een eeuwige loop van het journaal is boeiender.

Het is een gevaar dat ook voor de Rode Duivels dreigt. We hebben een benijdenswaardig aantal punten en spelen lang niet slecht, de thuismatch tegen Schotland was pure propaganda. Maar we moeten opletten dat we niet, net als de Nasri'tjes van deze wereld, tijdens het voetballen voortdurend in de spiegel kijken om te checken of er al blauw-rode strepen over ons shirt beginnen te lopen. Niet doen. Saai voetbal. En, als je Barcelona niet bent, ook vaak onproductief voetbal.

De Rode Duivels mogen dan al geboondoggeld zijn tot het perfecte merk, een ecolabel hoeft echt niet, onze nationale ploeg is beter af zonder start-stopknop. Tegen Macedonië, wanneer de kans op een zeldzame tegenaanval zich aanbod, leek het alsof de Belgen pas op de plaats maakten, even beleefd wachtten tot de tegenstander zich hergroepeerde. Zo, staan jullie weer goed, arme Macedoniërkes, want het spreekt vanzelf dat we pas willen scoren nadat we jullie allemaal één voor één hebben uitgetikt, anders is er geen kunst aan. Denkfout. Of is het toeval dat Hazard scoorde na een lukraak en blind getrapte en nog veel lukraker en blinder weggekopte voorzet?

Gek genoeg komen de tegenvoorbeelden voor het kijkeensindespiegelvoetbal momenteel uit Italië, het vermaledijde voetballand voor wie al te clichématig denkt dat het catenaccio daar nog altijd hoogtij viert. Napoli was vorig seizoen met voorsprong het meest opwindende elftal uit de Champions League, en dit seizoen verschaft Juventus het meeste plezier: het zijn ploegen die vooruit proberen te voetballen, maar die ook schaamteloos durven verdedigen en counteren, die nooit aan zeventig procent balbezit zullen geraken, die meer zwoegers dan artiesten in hun rangen hebben, maar o mijn god, wat zijn ze ouderwets meeslepend om naar te kijken! In tennistermen: je ziet Jimmy Connors kreunen op een echt toernooi, en je kijkt niet naar de absolute perfectie van Federer tijdens een exhibitiematch om een zoveelste Porsche Panamera.

Kroatië, waarde landgenoten, is Jimmy Connors. De hartstochtelijke Kroaten schakelden op een haar na Spanje uit op het voorbije EK. Spanje is het Barcelona der landenteams en dus het origineel. Als we ons beperken tot een epigoon te willen zijn van dat Spaanse origineel, spelen we barrages.

Dat weet Marc Wilmots als geen ander. Hij was zelf een speler met een enorme CO2-uitstoot. Hij was zelf Jimmy Connors.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234