Vrijdag 18/06/2021

FILIP JOOS

De trailer was veelbelovend. Een knorrige, wat oudere man in stereotiepe stofjas stond in een helverlichte witgekalkte gang bij een kartonnen doos, die beredeneerd slordig boordevol videobanden zat. Dit zijn de Sneijdertapes, sprak hij. Vol nooit vertoonde beelden van twintig jaar geleden, toen Wesley Sneijder zijn eerste stapjes bij Ajax zette.

Bij archiefmateriaal dwalen mijn gedachten onmiddellijk naar eind vorige eeuw, naar Niet te wissen, het programma van Frank Raes waar grote namen uit de Belgische sport een tiental fragmenten uit het rijke sportarchief van de VRT mochten kiezen. Ik bevolkte er de redactie, samen met Alain Van Driessche. Die was voor het programma ongeveer tien keer belangrijker dan Frank en ik samen. Alain ís simpelweg het sportarchief. Hij kent blind de weg in het steekkaartenbos en laat zich niet afschrikken door de muffe geur van een kelder vol vergeeld papier en half vergane filmspoelen. Hij zet die om in bruikbare beelden, zijn geheel eigen fotosynthese. Bovendien, en zeker niet onbelangrijk in een tweekoppige redactie: Alain Van Driessche is ook nog eens én de rechtlijnigste én de fijnste én de slimste mens onder de Omroeptoren, een heerlijke combinatie.

We gingen bij grote gasten op bezoek, van Jan Mulder over Raymond Goethals tot Fred Deburghgraeve, maar het strafste verhaal kwam van good old Louis De Pelsmaeker. Die vertelde ons met pretlichtjes in de ogen dat hij ooit in zijn dorp Erembodegem een kermiskoers had moeten verslaan, en dat dat faliekant was afgelopen. Louis had de start en de eerste ronde gefilmd om zeker een beeldje van grote vedette Jacques Anquetil te hebben, maar was dan zijn stamkroeg ingedoken, en had er niet beter op gevonden dan net zoveel steentjes in zijn linkerzak te stoppen als de renners rondjes moesten rijden. Telkens de kleurrijke bende voorbijflitste, verhuisde er een steentje van Louis linker- naar zijn rechterzak. Linkerzak leeg betekende: snel naar buiten om de aankomst te filmen.

Waterdicht bleek het systeem niet, want Louis De Pelsmaeker miste de solitaire aankomst van Willy Donie, uit Sint-Maria-Oudenhove. Maar Louis wist er een mouw aan te passen. Hij onderbrak de ceremonie, sleurde Donie opnieuw naar zijn fiets en gebood hem de aankomst over te doen. Deze keer mét de cameraploeg in de aanslag. Bijna beet hij de winnaar toe dat het geen manier van doen was, zo snel fietsen.

Na een opwindende speurtocht van een paar dagen vond Alain Van Driessche de bewuste filmspoel. Weer vier overzetdagen later bleek het subliem materiaal: Donie ontwijkt nog net een spelend kind dat de straat over loopt (de koers was immers gedaan) en rijdt, tersluiks in de camera kijkend, met een besmuikte glimlach over de meet. Een hele slechte C-acteur had het overtuigender gedaan, maar Louis had zijn beeld, en de kermiskoers van Erembodegem had een plaats in het televisiejournaal.

Daarbij vergeleken vielen de Sneijder-tapes zwaar tegen. Niet één verbluffende actie van kleine Wesley was gefilmd. Eigenlijk zag je hem vooral veel balverlies lijden, eerlijk is eerlijk. Om de docu toch een beetje te rekken, was de NOS naar Milaan getrokken, waar Sneijder in zijn loft zat te wachten. Zijn jonge zelf was op een schijfje geperst dat hij zou gaan bekijken. Wesley nam het dankbaar in ontvangst, en stapte op de dvd-speler af, die verstopt zat achter een reuzenvideowand.

Het volgende uur zagen we Sneijder voortdurend verwoede pogingen doen om zijn tv naar zijn afstandsbediening te doen luisteren. Dat bleek enkel te lukken als hij zijn arm in een bepaald ongemakkelijke hoek hield via weerkaatsing van een spiegel aan de wand. Als daar maar geen schouderblessure van komt straks op het EK, dacht je als kijker onwillekeurig.

De woorden waarmee de volwassen Sneijder die van de jonge overschouwde, waren doorspekt met clichés. Tja, er waren jongens met meer talent, maar hij had het gehaald dankzij zijn ijzeren wil. Kleine Wesley wist dat je na balverlies niet mocht blijven staan, maar moest terugknokken. Als ze de docu ooit in Italië uitzenden, krijgt elke coach van Inter na Mourinho een hartaanval bij die laatste woorden, maar soit.

Nog zo'n klassieker: Sneijders oudere broer kon echt beter voetballen, maar een blessure gooide roet in het eten. En jawel, mama en papa hadden meer dan één autootje versjteerd om hun zoon haast dagelijks van Utrecht naar Amsterdam en weer terug te rijden. Wesley was ze er ontzettend dankbaar om. Geeuw.

Neen, Willy Donie was veel en veel straffer. Jammer overigens voor Arjen Robben, Sneijders ploegmaat bij Oranje, dat Louis De Pelsmaeker intussen met pensioen is. Als Louis bij de Champions League-finale was geweest, had Robben die strafschop tegen Chelsea vast nog eens mogen overdoen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234