Zaterdag 23/01/2021

Filip: 'Ik zou gerust in de schaduw kunnen staan' An: 'Ik niet'

Zevenentwintig jaar geleden kwamen ze elkaar tegen op de Antwerpse Modeacademie. De hoepelrok en groene legging van toen zijn verdwenen, de liefde voor elkaar is gebleven. Het koppel achter A.F. Vandevorst maakt mooie kleren en is daar trots op. 'Een goed idee mag geld kosten. Niet alles hoeft voor de massa te zijn.'

Eerst zie je hem. De bravoure waarmee hij binnenkomt. De oorringen, het lederen pak. Dan zie je haar. Elegant en opvallend stiller.

Eerst hij, dan zij, zo denk je dat het zit tussen hen. Een half uur later blijkt van die gedachte niet veel over te blijven. Om op het einde van de avond compleet aan diggelen geslagen te zijn. Dan is zij degene die het laatste woord heeft.

1987 was het. Zij was achttien, hij ook zoiets. Zeker weten we dat niet, want Filip Arickx weigert zijn exacte leeftijd mee te delen. Onnodig, vindt hij. "Alsof mijn uitspraken meer of minder geldig zouden zijn als mensen weten hoe oud ik ben."

Maar het was dus 1987. Zij kwam uit Hulshout (een dorp in de Kempen), hij uit Aalter (een gemeente in Oost-Vlaanderen). Was An Vandevorst heel haar jeugd uitgelachen geweest omdat ze 'anders' was, dan was het nu alsof ze thuiskwam in Antwerpen. En die eerste dag op de Modeacademie zag zij hem en hij haar. Een klein jaar later werden ze een koppel, zoals dat heet.

An Vandevorst: "We waren allebei heel expliciet gekleed. Ik had Dr. Martens aan."

Filip Arickx: "En een hoepelrok. Je zag er heel Londens uit."

An: "Ik was helemaal in het zwart. Met een dotje vooraan, en ook een achteraan."

Filip: "Voor je begint te vertellen wat ik droeg: ik kwam net van de Broeders van Liefde, had daar jarenlang opgesloten gezeten, en ineens lag in Antwerpen de wereld aan mijn voeten. Verzachtende omstandigheden dus. (lacht)"

An: "Hij had een groen gestreepte legging aan, en legerbottines met groene veters."

Filip: "Nee, groene linten."

An: "Je had lang haar. En een riem met parels."

Filip: "Van die Afrikaanse parels. Afschuwelijk."

An: "En ook een groen hemd met zwarte borduursels."

Had die verschillende esthetiek te maken met het nest waarin jullie zijn opgegroeid?

An: "Ik kom uit een serieus, kunstzinnig gezin, waar alleen maar goede smaak mocht heersen. Dat kon heel ver gaan. Als een zwarte radio een rood knopje had, dan werd dat knopje zwart geverfd."

Filip: "(grinnikt) Bij ons zou daar nog een rood knopje bij aan gezet worden."

An: "Filip komt uit een bourgondische familie. Er werd plezier gemaakt, op tafel gedanst. Er was ook altijd zo veel lawaai bij hen. De radio én de tv stonden op. Tegelijk. Heel luidruchtig was het er!"

Dat An op haar achttiende naar de Modeacademie ging, klinkt dan logischer dan de keuze van Filip.

An: "Pas op, ik heb ook een periode gehad waarin ik anti-esthetiek was. Toen ik ongeveer tien jaar was, wilde ik non worden. Ineens had ik mijn roeping gevonden, zo leek het. Elke dag ging ik naar de mis. Mijn moeder was verbijsterd. Zij was niet echt gelovig, en begreep niet waar dat vandaan kwam. En ik was kwaad op haar, omdat zij niet wilde geloven dat Jezus echt had bestaan. Gelukkig was het maar een korte periode.

"Ook daarna heb ik lang niet geweten wat ik wilde studeren. Over theologie of filosofie heb ik een tijdje nagedacht. Maar toen zag ik op tv een uitzending over de Zes van Antwerpen, en ik wist meteen dat ik dat ook wilde. Dankzij de tv dus, want in mijn dorp was er geen sprake van om mode te gaan studeren. Als je er zelfs nog maar een beetje anders uitzag, zoals ik, werd je daarop aangesproken. Ook mijn moeder zag er anders uit. Zij was dan ook nog eens de eerste vrouw in het dorp die gescheiden was."

Filip: "Ik was vijftien toen ik een artikel las in Mode, dit is Belgisch over hoe de jongeren van mijn leeftijd geen persoonlijkheid hadden, omdat we allemaal Chipie, La Gaviotta en Millet droegen. Zo onjuist, vond ik, en dat schreef ik ook naar de redactie. Gevolg van die brief: twee weken later mocht ik naar de VRT om er een interview te geven aan Ghislaine Nuytten voor Blikvanger. Daarna moesten we een styling van onszelf doen met behulp van enkele klerenrekken die ons werden toegeschoven. Dirk Bikkembergs was te gast in dat programma, en hij beoordeelde de stylings. Mij gaf hij een score van 200 procent. Achteraf vroeg hij me of ik al wist wat ik wilde doen met mijn leven. Wat nogal een vraag was voor een jongen van vijftien uit Aalter. 'Ik denk dat er voor jou maar één weg is', zei hij, 'en dat is de Modeacademie in Antwerpen.'

"Kleren ontwerpen zat dus niet van kindsbeen af in mijn hoofd. Toen ik zeven jaar was, wilde ik balletdanser worden. Maar dat was uit den boze voor mijn ouders. Eerlijk gezegd vind ik dat nog altijd jammer. Op mijn zeventiende nam ik eens de trein naar Londen om er te gaan kijken naar Rudolf Noerejev (een Russische balletdanser en choreograaf, red.). Tegenwoordig gaan we nog amper naar het ballet. Het is te moeilijk. De tranen springen in mijn ogen als ik er te lang naar kijk."

Ondanks jullie stijlverschillen beginnen jullie in 1997 samen een collectie.

An: "We hebben elkaar geholpen in onze esthetiek. Ik heb hem veel geleerd over kunst, hij heeft mij leren relativeren. Door hem ben ik gaan houden van het goud, de glitter, en de kitsch, en zitten er grapjes in onze collectie. Filip is er ook voor de praktische zaken. Toen ik pas van de Academie kwam, dacht ik er bijvoorbeeld niet aan om ook zakken in een jas te voorzien. Ik was bezig met de vorm en het materiaal, maar hij moest me erop wijzen dat er geen jaszakken waren."

Filip: "In het begin deden we alles samen: kleuren kiezen, stoffen selecteren, de pr verzorgen. Maar als je elk doet waar je het beste in bent, kun je samen veel productiever zijn. En sta je steviger in het verhaal dat je wilt brengen. Ik ben nu veel meer bezig met het imago en de uitstraling van A.F. Vandevorst, en Anneke is gefocust op het ontwerpen van de collectie."

An: "Maar alles wordt overlegd. Er zal geen collectie op het podium gaan voor Filip elk model heeft gezien en mee heeft goedgekeurd."

Het klinkt toch alsof An in de luwte werkt, en de schijnwerpers op Filip gericht staan.

Filip: "Ik kan begrijpen dat het zo overkomt, maar het klopt niet. Wat je op het podium ziet, is het werk van Anneke, en over dat eindproduct hebben we allebei evenveel te zeggen."

An: "Er zijn nog steeds mensen die het zo naar voren willen schuiven: ik achter de schermen en Filip in de spotlights. Leuk is dat niet."

Filip: "Anneke is iemand die stil binnenkomt, maar als je haar tijd geeft, zal ze helemaal openbloeien. Ik ben net het tegenovergestelde. Groot lawaai in het begin, maar ik klap dicht naarmate de gesprekken vorderen."

Wij vinden het soms al moeilijk om samen een interview te doen, wat moet het zijn om met z'n tweeën telkens een collectie te ontwerpen?

Filip: "Simpel: het is zalig!"

An: "Van het moment dat ik op de Academie zat, wist ik dat ik ooit een eigen collectie zou hebben. Nadat ik afgestudeerd was, heb ik zes jaar als eerste assistente bij Dries Van Noten gewerkt, en toen ik het juiste moment gevonden had om zelf naar buiten te komen met mijn ontwerpen, zei Filip: 'Ja, laat ons dat doen!' Maar ik dacht: 'Ons?' Het overviel me, ik wist niet goed wat ik ermee moest doen. Uiteindelijk heb ik dan toch ja gezegd. Maar laat het duidelijk zijn: bijna elke ontwerper is een duo of een team, ook al is er maar één naam die de buitenwereld kent. Bij Dries Van Noten is dat zo, bij Ann Demeulemeester ook. Bij ons komen de twee namen naar buiten, dat is het enige verschil."

Het moet toch gebeuren dat de ene een bepaalde stof geweldig vindt, en de andere er voor geen geld ter wereld mee wil werken?

An: "Dat gebeurt. En soms kan dat heel intensief zijn. Maar als ik echt overtuigd ben van die stof, dan vecht ik ervoor als een leeuwin."

Win je die discussies meestal ook?

An: "Euh..."

Filip:(was al heftig aan het knikken bij die vraag) "Ja, zij wint meestal. Nee, Anneke, ik heb er geen moeite mee om dat toe te geven. Kijk, wij zijn zesentwintig jaar samen, ik lees haar als een boek. Ik weet wanneer zij een stof verdedigt gewoon om de discussie te winnen, of omdat ze die stof echt nodig heeft om haar verhaal te kunnen vertellen. Soms ben ik gewoon ook nog niet mee in haar verhaal. Pas op, dat is heel interessant voor mij. Zo blijft het spannend."

An: "Uiteindelijk is het ook een vrouwencollectie. En we moeten daar niet flauw over doen: ik zie de dingen vanuit het oogpunt van een vrouw, terwijl Filip alles met mannen-ogen bekijkt. Soms is dat goed, maar soms snapt hij het gewoon niet."

Wat snappen mannen bijvoorbeeld niet?

An: "Mannen willen meestal dat een decolleté heel diep is. Maar een jurk kan evengoed sexy zijn als ze hooggesloten is. Het lichaam van een man is gemiddeld gezien ook meestal hetzelfde gebouwd, terwijl vrouwen erg verschillend zijn van bouw. Je moet daar rekening mee houden. Je kunt ook niet voor álle vrouwen ontwerpen."

Voor welke vrouwen ontwerp jij dan?

Filip: "Onze vrouw is een heldin."

An: "En een nomade. Iemand die veel reist, maar dat wel in schoonheid doet. Niet in een driekwartbroek, bijvoorbeeld. Een vrouw die ook heel vrouwelijk is, en iets van alle culturen heeft. Ze staat ook voor iets. Ze is een vrouw die vecht voor haar visie."

Sterke vrouwen, dus?

An: "Sterk heeft vlug de connotatie van een machovrouw, vind ik. Een vrouw kan ook heel breekbaar zijn, zonder dat ze zwak is. Wat de vrouw voor wie wij tekenen wel heeft, is een verhaal. Een verleden. Ik vind het ook belangrijk om zelf met iemand een verleden te hebben. Filip heeft dat niet. Die zou direct van iedereen afscheid kunnen nemen en met mij vertrekken naar een eiland."

Filip: "Ik ben inderdaad geen nostalgicus. En als ik voel dat ik het word, dan loop ik weg van mezelf."

An: "Weet je, alleen maar kleren, dat interesseert ons eigenlijk niet. Wel heel de wereld rond onze collectie, en het proces ernaartoe. Dat verhaal, dat totaalconcept, dat is het belangrijkste. Als ze morgen zeggen dat we alleen nog met onze kleren op beurzen mogen staan, dan stop ik direct."

Het miezert in Dranouter. Heel de dag al. Voor de eerste keer sinds we hier een satellietredactie hebben opgezet, wordt het eten binnen geserveerd. En moet de fotograaf het zonder zon doen op zijn beelden. Het haardvuur in de kamer is te behaaglijk om door weien en velden te ploeteren. De schoenen te mooi. Maar de fotograaf zit op zijn honger, en de hoofden hongeren naar lucht. Buiten zet Filip dan toch zijn zonnebril op. Ach, zegt hij, natuurlijk zijn we ijdel. En hebben we een imago hoog te houden.

Er is ook iets met zijn oog. Vier jaar geleden, bij een auto-ongeluk, vloog hij door de voorruit die in duizend stukken was versplinterd. Zijn rechterooglid bleef achter een splinter hangen en scheurde af. Het is hersteld nu, maar helemaal tevreden is hij niet. "Iedereen zegt dat het nauwelijks te zien is, maar ik word er liever niet mee geconfronteerd. Een litteken kan karakter hebben, zeker, maar dan het liefst bij iemand anders, niet bij mij. (lacht)"

De vrouwen bibberen en vloeken, de mannen trekken zich niks aan van weer waartegen zomeroutfits niet bestand zijn. Zo eenvoudig is het soms. Maar vrouwen trekken meestal aan het langste eind, en dus wordt het gesprek binnen voortgezet.

Jullie zeiden daarstraks dat jullie vooral een verhaal willen vertellen. Maar jullie vertellen ook een droom. Die van het ideale lichaam bijvoorbeeld. Een model heeft nooit meer dan een maatje 36. Er wordt vaak gezegd dat dat mee het lichaamsbeeld van vrouwen beïnvloedt.

Filip: "Mode moet ook doen dromen. Stel dat wij alles in een maat 44 maken, zou dat dan nog beantwoorden aan je droombeeld? Je zou kunnen tegenwerpen dat die meisjes daar geweldig voor moeten afzien, maar het hoort ook bij hun job. Hannelore Knuts zegt zelf dat haar lichaam haar bedrijf is, en dat ze ervoor moet zorgen dat dat bedrijf draait. Als je model bent, dan is je beroep kleren showen, en dus moet je zorgen dat je de tools hebt om dat te doen. Natuurlijk vind ik het ook vreselijk als je hoort dat meisjes watten eten om hun lichaam zo mager te houden. Maar ik weet niet of je de modewereld daar verantwoordelijk voor mag stellen."

An: "Het vertrekt inderdaad altijd bij een 36. Zelfs de de schoenmaat is altijd een 37. Omdat het als de ideale proportie wordt gezien."

Waar komt die fixatie op dunne lichamen vandaan? De meeste mannen worden eerder aangetrokken door een vrouw met rondingen.

An: "Ongetwijfeld. Maar tijdens een show gaat het om de kleren. Dan moet de vrouw de kleren versterken, niet omgekeerd. En een fijner lichaam overheerst de kleren niet. Een show is ook een andere, abstractere wereld. Een cartoon bijna."

Filip: "Ik snap wel dat wij daarover aangesproken worden, maar volgens mij is die fixatie toch ook vooral bij de vrouwen zelf te zoeken. Het is misschien gemakkelijker om de verantwoordelijkheid in de schoenen van de mannen te schuiven, maar als ik met vrienden over de ideale vrouw praat, zal niemand de maten van een fotomodel noemen. Maar vraag aan een vrouw op wie ze wil lijken, en je krijgt gegarandeerd Claudia Schiffer of Naomi Campbell als antwoord."

Terug naar jullie kleren. Een outfit van A.F. Vandevorst is niet bepaald goedkoop. Vinden jullie het erg dat jullie iets maken dat niet voor iedereen bereikbaar is?

An: "Dat geldt toch niet alleen voor mode? Je hebt toch ook duurdere auto's, duurdere huizen, of duurdere restaurants?"

Filip: "Dat geldt zelfs voor de journalistiek. Waarom schrijven jullie niet voor De Streekkrant, die gratis te verkrijgen is? Omdat jullie denken dat jullie iets beters maken. Is dat erg? Ik vind van niet. Ik vind niet dat mode altijd betaalbaar moet zijn. Ik zie in een reisbrochure soms ook bestemmingen die ik niet onmiddellijk kan betalen, en waarvoor ik zal moeten sparen."

An: "Wij maken ook niet opzettelijk dure kleren. Wij zijn duurder dan sommige anderen omdat we niet zoveel verkopen dat we het tegen een lage prijs kunnen produceren. We zijn dan wel onze goedkopere, tweede lijn A Friend gestart, maar tegen H&M en Zara zullen wij nooit op kunnen.

"Dat is het belangrijkste verschil met vroeger. Toen had je geen goedkope mode. Goed, er was iets als E5-mode, maar daar kocht je niet als je enigszins modebewust was. Zara en H&M zijn echte fashion geworden. Fashion die op zo'n grote schaal geproduceerd wordt dat je daar nooit mee kunt concurreren. Voor de prijs die wij betalen voor één rits, maken zij één stuk."

Zouden jullie, zoals Martin Margiela, in zee willen gaan met H&M voor een collectie?

Filip: "Als ze het vragen, zou ik het wel overwegen."

An: "H&M is internationaal. Een samenwerking zou ons zichtbaarheid geven in de hele wereld. Bovendien heeft die winkel een publiek dat voor een deel overeenkomt met het onze. Vrouwen die onze kleren graag zouden kopen mochten ze er het geld voor hebben."

Filip: "Margiela is er door zijn samenwerking met H&M ook in geslaagd om mensen in aanraking te doen komen met wat hij maakt."

An: "Ja, maar ik vind wel dat Margiela daar nogal ver in is gegaan. Uiteindelijk heeft hij zijn collectie gewoon opnieuw gemaakt, maar dan in een veel goedkopere variant. Daar heeft hij veel kritiek voor gekregen, en dat begrijp ik ook. Mensen die ooit veel geld hebben betaald voor een stuk van hem, zagen plots datzelfde stuk in de H&M-collectie liggen, maar dan voor een fractie van de prijs.

"Natuurlijk zal het origineel beter zijn van kwaliteit, maar zelfs ik heb het verschil tussen de twee niet gezien. Onlangs had een van onze stagiairs een prachtige handtas bij zich. Bleek dat een handtas van Margiela voor H&M te zijn. Leuk voor onze stagiaire natuurlijk, dat ze zo'n mooie handtas kan betalen. Maar eigenlijk was ik gechoqueerd. (verontwaardigd) Zo'n fantastisch idee, zo'n geniaal ontwerp, en dat gooi je voor een habbekrats te grabbel."

Een goed idee mag dus niet voor iedereen toegankelijk zijn?

An: "Misschien zeg ik dat wel, ja. Een goed idee mag toch iets kosten? Toch niet alles hoeft voor de massa te zijn? En iets wat uniek is, mag geld kosten. Er is al zoveel betaalbare mode, meer dan ooit. Als een vriendin tegenwoordig iets tofs aanheeft, zegt ze altijd dat het van H&M komt."

Filip: "Ik begrijp wat Anneke wil zeggen, maar ik schrik er ook wel van. Zij heeft destijds de allergoedkoopste afstudeercollectie ooit gemaakt. En daar heeft ze ook de meeste punten ooit voor gekregen."

An: "Dat trekken we toch nog door? De dure broek in het exclusieve materiaal dat voor ons speciaal ontwikkeld is, bieden we ook aan in een meer betaalbaar materiaal."

Filip: "Ik vind het vooral belangrijk dat iemand beséft wat hij draagt. Ik kan niet verdragen dat iemand zomaar dure kleren koopt omdat hij ze kan betalen, maar eigenlijk niet begrijpt waar het voor staat."

Kopen jullie zelf wel eens iets bij H&M?

Filip: "Mijn kleren heb ik bijna allemaal gekregen."

An: "Ik draag alleen mijn eigen ontwerpen. Gaan winkelen doe ik zelden. Nooit graag gedaan."

Filip: "Ik kijk ook liever naar een defilé dan dat ik kleren moet gaan kopen. Een stuk krijgen van een kameraad, dat is voor mij het beste wat er is. Het zou trouwens ook raar zijn als Anneke een ontwerp van iemand anders zou dragen. Ik heb Dries Van Noten of Ann Demeulemeester ook nooit gezien in kleren die niet van henzelf zijn."

Vorig jaar stonden jullie in alle kranten met een paar diamanten laarzen. Waarom hebben jullie die gemaakt?

An: "We kregen de vraag van het Flanders Fashion Institute. In Hongkong was er een designweek en België was er het gastland. Het FFI vroeg of wij het fashionluik wilden verzorgen, samen met de diamantsector. Dus hebben wij voorgesteld om die laarzen te maken, volledig in diamant, van boven tot onder."

Laarzen die een 'misselijkmakende' 2,4 miljoen euro kostten, zeiden sommigen.

Filip: "Wat was daar dan misselijkmakend aan?"

Dat je met zo'n bedrag veel armen kunt voeden, bijvoorbeeld.

An: "Als je zo begint te redeneren, kun je niks meer doen. Dan moet iedereen nu naar Afrika vertrekken om daar aan ontwikkelingssamenwerking te doen. Dat zou nobel zijn, maar onmogelijk. Ik denk dat iedereen zijn plaats heeft in de samenleving. Jullie schrijven over wat er in de wereld gebeurt, wij zijn bezig met schoonheid. En schoonheid is belangrijk. Ik denk zelfs dat je zonder niet kunt leven. En wat kost een Van Gogh? Voor dat geld kun je zelfs een heel land redden.

"Natuurlijk waren die laarzen erg duur. Maar niemand schrijft over de werkgelegenheid die je met dit project creëert. Niemand heeft berekend hoeveel die aandacht heeft opgeleverd voor de diamant- en modesector. Sommige media schreven dat die laarzen met overheidsgeld gemaakt zijn. Compleet uit de lucht gegrepen. Het enige waar overheidsgeld in zat, was de persconferentie. Bovendien was die persconferentie er niet alleen voor onze laarzen, maar voor alle Belgische deelnemers aan die designweek."

Filip: (fel) "Die reacties in de pers, dat is zó typisch Belgisch. Je zag exact hetzelfde tijdens het WK. Dan hebben we eens een elftal dat drie wedstrijden op rij wint, krijg je achteraf toch weer dat gezeur over 'het matige spel'. Zou er nog een land bestaan waar een prestatie van dat niveau zo schaamteloos wordt afgebroken? Waarom kruipen wij toch altijd in die underdogpositie? Wij zijn een land met kunstenaars van wereldniveau. Waarom zeggen we dat zo weinig? Er is te veel angst om goed te zijn, en om daar ook voor uit te komen."

Voor het bedrag dat de persconferentie kostte, had je een jaar lang zes gehandicapten kunnen verzorgen, werd gezegd.

Filip: "Als we in plaats van kritiek te hebben allemaal aan dezelfde kar hadden getrokken, waren die laarzen misschien wel aan iets of iemand verkocht voor 2,4 miljoen, terwijl ze nu nog altijd in Hongkong staan. Reken maar eens uit hoeveel hulpbehoevenden je daarmee kunt helpen. Trouwens, wij dóén dingen in Afrika. Maar moeten we er daarom ons levenswerk van maken?"

An: "Uiteindelijk was het ons hier maar om één ding te doen. Om de schoonheid. Iedereen is met schoonheid bezig. Ook de armste stam in Afrika. Maar schoonheid is voor de ene iets heel anders dan voor de andere. Dat is wel duidelijk. Wat wij mooi vinden, vindt maar 20 procent van de mensen ook mooi. Ik ben dus onbekwaam om voor 80 procent van de mensen iets te ontwerpen. Dat vind ik niet erg, nee. Ik zou niet weten hoe ik eraan moet beginnen."

Het is zo'n avond waarop de metropool tot in Dranouter reikt. Terwijl er even tijd genomen wordt om buiten af te koelen (en voor sommigen om een sigaret te roken), lopen An en Filip een bevriend Antwerps koppel tegen het lijf. De omhelzing is hartelijk, het bewieroken van de chef een evidentie. En de jurk, die is van A.F. Vandevorst.

"Dat doet mij veel", zegt Filip even later. "Je ziet dat die vrouw zich heeft herkend in de kleren die wij maken. Omdat onze kleren bijdragen tot wie zij is."

An: "Er zijn zoveel kleren in de wereld. Dat ze voor deze gelegenheid bewust gekozen heeft voor een ontwerp van ons vind ik heel bijzonder."

Filip: "Dat is toch het mooiste wat je als ontwerper kunt meemaken? Dit is waarvoor wij het doen."

Niet voor de onsterfelijkheid?

Filip: "Nee. Onsterfelijkheid is eerder iets voor kunstenaars. Mensen zeggen ook wel eens dat we geen kinderen hebben omdat onze collectie ons kind is. Ik denk niet dat dat klopt. Ik ken in elk geval toch niet veel mensen die om de zes maanden hun kind verkopen."

Jullie zijn bewust kinderloos gebleven. Waarom?

An: "We hebben vijftien heel intense jaren gehad, met weinig tijd voor onszelf. Want het is niet omdat we voortdurend samenwerken dat we veel tijd hebben voor elkaar. Hadden we op het moment dat het moest ook nog beslist om kinderen te krijgen, dan zou die tijd er weer niet geweest zijn."

Filip: "We hebben wel vijf petekinderen en we proberen een belangrijke rol in hun leven te spelen. We stimuleren ze om hun grenzen te verleggen en andere richtingen te verkennen dan de richting die ze gewoon zijn. Wij proberen de mensen te zijn die hen zeggen: als je altijd naar hetzelfde kijkt, mis je wat er rondom je gebeurt."

An: "En ook: als je echt iets wilt, kan alles. Elke mens heeft het talent om iets te doen. Maar bij alles wat je doet, moet je denken: ik ga naar het beste streven. Of het nu gaat om foto's nemen, kleren maken, stukken schrijven voor de krant of kinderen opvoeden: wat je doet, moet je goed doen. Zo zijn wij ingesteld."

Wat heeft jullie al die tijd bij elkaar gehouden?

Filip: "Respect."

An: "Respect is een basisregel voor ons. Voor elkaar, voor onszelf, voor iedereen. Iemand met een scheef oog bekijken omdat hij of zij er anders uitziet, daar kan ik woedend van worden. (glimlacht) Zeker als zulke mensen zelf hawaïhemden dragen met papegaaien op. Respect voor elkaar betekent ook dat je de andere laat zijn wie hij is. De andere proberen te veranderen, daar zijn wij nooit mee bezig geweest."

Filip: "Het heeft er zeker ook mee te maken dat wij een passie delen. Wij zijn dag en nacht met ons beroep bezig. Dat verbindt ons. Door zo'n intense samenwerking ben je ook verplicht om het binnenste van jezelf te tonen. An weet ongelooflijk veel over mij, en vice versa. Wellicht is dat bij ons veel meer dan bij een koppel dat elke dag zijn eigen weg gaat, en voor de rest van de dag ook nog voor de kinderen moet zorgen."

An: "Waar ik ook ben, ik kan altijd iets delen met iemand die mij volledig begrijpt. Ik moet het nooit uitleggen of verantwoorden. En omdat we uiteindelijk heel erg verschillend zijn, wordt het nooit saai of routineus. Zelf staan we er ook vaak bij stil. Rondom ons zien we veel koppels bij wie het niet lukt. Iedereen vraagt het ook aan ons: hoe kun je nu een koppel zijn én ook nog eens samenwerken?"

Filip: "Zeg, ik voel me nu precies Nicole en Hugo. (lacht) Ik had het vooraf nog gedacht: zou ik niet beter mijn snor afdoen voor ik naar hier kom?"

An: "Met Kerstmis zijn we naar de Malediven geweest. Op vraag van Filip. Eerst had ik er mijn twijfels bij, tien dagen en nachten samen weg op een klein eiland. Maar het was een topreis. Achteraf zei Filip dat hij het wel zou zien zitten om de rest van ons leven op een onbewoond eiland te wonen. Dat weet ik toch niet goed. (lacht) Dat eiland zou dan toch op drie kilometer van New York moeten liggen. Ik heb impulsen nodig om te weten wat er leeft in de wereld."

Als er ooit een haar in de boter komt tussen jullie, verdwijnt dan ook het modelabel A.F. Vandevorst?

Filip: "Wat wij nu vertellen en verkopen, is het verhaal van twee mensen. Als je dat alleen vertelt, is het een ander verhaal. Ik zou in elk geval niet alleen verdergaan. Als het misloopt tussen ons, komt er geen Filip Arickx-collectie. Maar Anneke zou wel voortdoen, denk ik."

An: (knikt) "Ik denk het wel, ja."

Filip: "We hadden het daarstraks over in de schijnwerpers staan. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, heb ik die helemaal niet nodig. Ik zou perfect hetzelfde kunnen doen op de achtergrond."

An: "Ik zou daar wel moeite mee hebben. Nee, ik kan niet in de schaduw staan."

---

1987 An en Filip ontmoeten elkaar tijdens hun eerste jaar aan de Antwerpse Modeacademie

1991 An gaat aan de slag als assistent van Dries Van Noten, Filip wordt freelance designer en stylist

1997 Ze stellen hun eerste collectie onder de naam A.F. VANDEVORST voor in Parijs

2001 Hun werk wordt voorgesteld in het Metropolitan Museum in New York

2013 Ter ere van de Hong Kong Design Week maakt het duo een laars met ingelegde diamanten

2014 Hun eerste eigen flagshipstore zal in augustus de deuren openen in Antwerpen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234