Zaterdag 10/04/2021

Fiksen wat kapot is

undefined

k hou meer van gesukkel dan van perfectie, meer van de bochtige weg dan van de rechte lijn, meer van de kleine tristesse dan van de grote waanzin, meer van de onverwachte comeback dan van het eeuwige succes. Onder meer daarom is het, denk ik, dat ik niet zo van Darren Aronofsky’s alom geprezen nieuwste hit Black Swan hou, maar veel meer van zijn voorlaatste film The Wrestler.

Pas op, het balletepos is wel goed gemaakt, natuurlijk. Het verhaal heeft alles om meeslepend te zijn: Nina (de Oscarwinnende Natalie Portman) krijgt de kans om prima ballerina te worden van een New Yorks gezelschap. Ze moet in Tsjaikovski’s Zwanenmeer de ongenaakbare witte zwaan dansen én de wulpse, passionele zwarte. Ook al wordt ze versmacht door haar moeder, beperkt door haar uitgebleven seksuele ontplooiing, tegengewerkt door jaloerse collega’s en verlamd door haar hardnekkige streven naar perfectie, toch overwint ze stap voor stap alle problemen, om uiteindelijk - u raadt het reeds - te schitteren. Al betaalt ze daar een wat lugubere prijs voor. Hollywood met een schaduwkantje. Maar toch, te proper naar mijn smaak, te vergezocht in zijn ontsporing, te veel clichés ook (de choreograaf die meer aan opvrijen, flirten en schaamteloos manipuleren doet dan aan waarlijk choreograferen, de balletwereld als alleen-maar-bikkelharde-arena-voor-haat-nijd-en-afgunst, de mama die haar eigen gerateerde dromen wurgend projecteert op de dochter). De film zit ook vol figuren die mij eigenlijk niet aanspreken. Nina niet, met haar beverige faalangst en haar ziekelijke controledwang. Haar zogenaamde vriendin Lily niet, zo doorzichtig ambitieus en huichelachtig als ze is. Haar moeder irriteert met haar strengheid en haar verstikkende zorgen. En Thomas, een ijdeltuit met een godcomplex, daar word ik ook niet vrolijk van.

Nee, doe mij maar Randy The Ram uit The Wrestler, gespeeld door Mickey Rourke. Ooit professioneel worstelkampioen met naam en faam, maar ondertussen twintig jaar ouder en veroordeeld tot slecht betaalde klussen in achterafzaaltjes. Wat een wereldje. Met steroïden opgepompte kleerkasten in lelijke leggings doen keurig afgesproken dansjes in de boksring en laten dat op een wedstrijd lijken. Alleen de pijn is echt. Ronduit akelig zijn de varianten op het thema waarbij ze ook nog attributen gebruiken: prikkeldraad, glas, nietjespistolen, alles mag. Het bloed spettert alle kanten op, de menigte joelt.

Ook al zegt die sport mij minder dan niks, toch kan Randy The Ram mij tien keer meer ontroeren dan prima ballerina Nina op haar meest kwetsbare kwartieren. Dat heeft met zijn eeuwige neiging tot optimisme te maken. Met zijn zachte verzet tegen wat onontkoombaar lijkt. Met zijn onhandige zoeken naar liefde en aandacht. Met zijn voorzichtige pogingen om zijn geluk te keren, om te fiksen wat kapot is.

Wat een figuur, die Randy. Verlaten door alle vrouwen. Opgegeven door zijn dochter die hij lang geleden in de steek liet. Buitengesloten uit zijn trailer omdat hij de huur weer eens niet kon betalen. Maar hij heeft zijn kapotte edoch indrukwekkende lijf nog (ook Mickey Rourke moest meer dan twintig kilo extra spieren kweken voor deze rol). Dus worstelt hij. Dat is nu eenmaal wat hij kan - de mens is een gewoontedier. En teren op de glorie van weleer is beter dan helemaal geen glorie.

Maar dan krijgt hij een hartaanval. En opeens wordt Randy The Ram de man die met schort en haarnetje bedient in de traiteurafdeling van de supermarkt: ‘Honderdvijftig gram eiersalade alstublieft. Nee, een beetje minder.’ Hij kan niet anders dan het echte leven proberen. Hij waagt zijn kans bij de vrouw die hij kent van zijn favoriete striptent, hij zoekt opnieuw aansluiting bij zijn dochter, hij speelt Nintendo met een buurjongetje dat Playstations en Wii’s gewend is. Eenzaamheid is de gevaarlijkste aller tegenstanders.

Deel van de ontroering zit hem ook in het feit dat Mickey Rourke die rol speelt. In de jaren tachtig de heldenstatus verworven met films als Nine ½ weeks, Rumble Fish en Barfly, maar later van zijn voetstuk gedonderd. Hij zou onmogelijk zijn om mee te werken, waardoor hij minder kansen kreeg. En hij gokte meer dan eens verkeerd: hij weigerde een paar rollen in films die grote successen bleken. Uiteindelijk probeerde hij op late leeftijd de bokscarrière van zijn jeugd weer op te nemen, maar ook dat mislukte. En dan, na jaren van persoonlijke en professionele ellende, is hij opeens helemaal terug. Eerst als Marv in Sin City van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino, maar vooral als Randy in The Wrestler, een figuur die om meerdere redenen dicht bij hem staat. Hij verdient er een Golden Globe mee. Omdat hij met ongeziene breekbaarheid speelt, denk ik. En omdat kijkers dat stukje realiteit meenemen in de fictie. En zo eindigt een pijnlijke film op een bepaalde manier toch nog een beetje goed, in het echte leven dan. Ik geef het toe: de emokip in mij heeft dat graag.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234