Dinsdag 24/11/2020

InterviewFamilieklap

Fien en Ludo Troch: ‘Hij was een atypische vader, nu een typische opa’

Fien en Ludo Troch.Beeld Thomas Nolf

De jongste is 42 jaar, bekroond filmregisseur en is net klaar met het scenario van een nieuwe langspeler. De oudste is 67, gepensioneerd docent aan Sint-Lukas in Brussel en monteerde zowat elke Vlaamse film. Fien en Ludo Troch, vader en dochter.

FIEN

“Ik ben niet in een klassiek nest opgegroeid. Dat ik al van kleins af aan mijn vader met Ludo aanspreek, is daar een goed voorbeeld van. Leeftijdsgenoten vonden dat natuurlijk raar, net zoals het feit dat we tot mijn 15 jaar geen tv in huis hadden. Een bewuste keuze van mijn ouders. Onze beperkte schermtijd thuis werd gecompenseerd met vele bezoekjes aan de bioscoop.

“Met mama zagen we wat we graag wilden zien, zoals Disney-films. Ludo verplichtte ons op jonge leeftijd wel al om ook eens een complexere arthousefilm te zien. Mijn broer en ik konden daar dan wel eens over klagen, maar toch keek ik enorm uit naar die bioscooptripjes omdat Ludo anders eigenlijk altijd aan het werk was. Die qualitytime was zeldzaam. Ik heb dat nooit als iets negatiefs ervaren. Integendeel, ik vond zijn job best wel speciaal.

“De band met mijn mama is daardoor wel emotioneler dan die met mijn vader. Niet dat ik ooit liefde of affectie van hem gemist heb, maar Ludo bel ik niet om over koetjes en kalfjes te praten. Hij is niet echt een babbelaar; zelfs over film, onze gedeelde passie, hebben we het haast nooit tenzij het over een eigen project gaat. Onze gesprekken gaan vooral over de boekentips die we uitwisselen – we delen ook een liefde voor Engelse literatuur – of over mijn kinderen. Hij was een atypische vader, maar is nu wel een typische opa. Dat is mooi om te zien.

“Mijn interesse in film werd al vroeg aangewakkerd, maar het werd van thuis uit nooit opgedrongen. Ik mocht volledig mijn eigen pad bewandelen. Op mijn 18de wilde ik actrice worden, maar slaagde niet voor het toelatingsexamen. Mijn ouders hebben mij toen de kans gegeven om een jaar lang uit te vissen wat ik wilde doen. Dat wilde niet zeggen: een jaar lang in de zetel hangen en een beetje ‘nadenken’ over welke richting ik mijn leven wilde geven. Nee, ik moest een studie naar keuze proberen. Beviel het mij niet na een jaar, dan was dat oké.

“Voorzichtig suggereerde mijn vader filmschool. De eerste jaren heb ik serieus overwogen om er mee te kappen, maar ik hield vol omdat ik niet wilde ontgoochelen. Van een college in een dorp belandde ik op Sint-Lukas in Brussel waar er voortdurend out of the box gedacht moest worden. De theorielessen waren heel intens en soms verwarrend. Maar in de praktijklessen ontdekte ik gaandeweg dat ik wel iets kon. Toch was het pas na die vier jaar dat ik besefte: dit wil ik doen en er ook van genieten. Ik voelde meer vrijheid en minder stress.

“Tijdens mijn studies was Ludo zeker een soort mentor voor mij. En nog steeds is hij een belangrijk klankbord. Ludo is een autoriteit op het vlak van montage, en uiteraard doe ik graag een beroep op zijn kennis en kunde. Toch heeft hij enkel mijn tweede film Unspoken (2008) gemonteerd. Om eerlijk te zijn, was ik een beetje bang dat die samenwerking voor een serieuze breuk in onze familieband zou zorgen. Want steek twee verschrikkelijk koppige steenezels in een montagekot en dat leidt gegarandeerd tot klinkende ruzies. (lacht) Maar wonder boven wonder liep het hele proces heel harmonieus.”

Ludo Troch: ‘Fien zal niet toegeven aan de commercie. Die moed siert haar.’Beeld Thomas Nolf

LUDO

“Ik ben op mijn 20ste voor het eerst vader geworden van Fiens broer. Dat was niet gepland, nee, maar wel gewenst. Ik zat in mijn eerste jaar Film op Sint-Lukas in Brussel en ook An (zijn vrouw en Fiens moeder, red.) was nog volop aan het studeren. Ik vond mezelf nog veel te jong om papa genoemd te worden, ook toen vijf jaar later Fien geboren werd.

“We hebben nooit echt stilgestaan bij wat voor ouders we wilden zijn. Daar hebben we ook nooit de tijd voor gehad. We zijn per ongeluk in het ouderschap gerold en zijn eigenlijk blijven rollen zonder vooropgesteld opvoedingsplan. Pas gaandeweg ontdek je samen met je kinderen wat werkt en wat niet. Dat is met vallen en opstaan, maar ik denk dat we het er wel goed van af hebben gebracht. (lacht)

“Het enige waar ik een tijdje spijt van heb gehad, is dat ik Fien heb aangespoord om Film te studeren aan Sint-Lukas. Ik gaf er zelf les, dus ik wist dat haar een enorme prestatiedruk te wachten stond en ook hoe moeilijk het is om in de filmwereld een carrière uit te bouwen. Nu zie je uiteraard dat het de beste beslissing was, maar op de momenten dat ze thuis haar twijfels, onzekerheden, frustraties en verdriet kwam uitstorten omdat ze ongelukkig was op school, dacht ik: ‘Shit, wat heb ik gedaan?’ Ze heeft zich daar gelukkig met verve doorgeworsteld.

“Dat doorzettingsvermogen heeft Fien altijd wel al gehad. Onze kinderen mochten bij wijze van spreken alles doen wat ze wilden op voorwaarde dat school er nooit onder zou lijden. Gaandeweg vonden ze zelf een evenwicht tussen vrijheid en verantwoordelijkheid.

“Een revolterende puber is ze dus nooit geweest, maar feesten en op café gaan deed ze echt elk weekend. Ja, dat heeft ze wel een beetje van haar ouders. (lacht) Maar hoe ruig de avond ervoor ook was geweest of hoe moe ze ook was, op zaterdagochtend zat ze wel paraat in de muziekles. En ook nu werpt die discipline en vastberadenheid haar vruchten af: Fien zal enkel de films maken die ze wil maken, waar ze volledig achterstaat. Ze zal niet toegeven aan de commercie. Dat is een moeilijk pad om te bewandelen. Die moed siert haar.

Gekke gewoontes

Ludo over Fien:  “Ze zegt soms sorry tegen een voorwerp waar ze kwaad op was en dat ze een schop had gegeven.”

Fien over Ludo:  “Ludo is een geweldige kok, maar pimpt gerechten op de gekste manieren, à la een curry met banaan.” 

“Hoewel ik veel aan het werk was, en er fysiek niet vaak was, denk ik niet dat ik mentaal een afwezige vader was. Dat ik wel altijd op de hoogte was van wat er speelde in het leven van mijn kinderen (Fien knikt bevestigend) en hen ook in alles steunde. Vooral haar studies aan Sint-Lukas en later het begin van haar filmcarrière was een deel van haar leven waarin ik haar graag begeleidde. Het is mooi om ze te zien groeien, maar alle kinderen vinden op een gegeven moment hun eigen weg. Dat ze nu sneller haar scenario’s laat lezen door haar man Nico (Leunen, Belgisch topmonteur voor o.a. Brad Pitt en Ryan Gosling, red.) geeft me niet het gevoel dat ik overbodig ben geworden. Het was voor mij een signaal dat ik ze moest loslaten. Dat mijn taak erop zat.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234