Donderdag 28/01/2021

Concertverslag

Fever Ray in de AB: koortsig carnaval met kale Britney

Fever Ray speelt horror-Britney in de AB.Beeld Francis Vanhee

Met dreunende clubbeats, flitsende kitsch en een feministische feestneus verdeelde en heerste Fever Ray in een uitverkochte AB. Minder vaak dan je had verhoopt, wist ze je midscheeps te treffen met haar ontregelend concert-concept. Maar tegelijk was het werkelijk onmogelijk om je te vervelen in haar sinistere gay club.

I love girls,” lees je op het t-shirt van Karin Dreijer - de Andersson in haar naam werd na haar scheiding geamputeerd. Geen woord van gelogen. Op het podium tref je een exclusief dameskransje aan, met drie zangeressen die ze een show lang steeds intiemer en suggestiever opvrijt. Achter haar: evenveel vrouwelijke muzikanten. In de AB hangen voor het concert ook overal pancartes op, waar gestipuleerd staat dat alle vrouwelijke toeschouwers voorrang krijgen aan het podium. En dan is er nog de coming out-plaat Plunge die centraal staat in de set, en er weinig twijfel over laat bestaan: Karin is verzòt op meisjes. En op vingeren. En op golden showers. En op bondage en SM. 

Fever Ray met een schimmige cabardouche-show.Beeld Francis Vanhee

Cosplay en carnaval

Dat haar wereld niet bepaald beige oogt, mag ook blijken op het podium. De ene zangeres is al excentrieker of uitzinniger opgedirkt dan de andere. Dreijer laat zich flankeren door een vrouw in oranje bodybuilders-pak, en iemand die een dominatrix met diva-allures moet voorstellen. Verder geven Japanse cosplay en carnaval de toon aan op de planken.

Zelf lijkt Dreijer een beetje op de kale Britney Spears na haar meltdown in 2007. Tenminste: als die tegelijk de make-upkit van een gestoorde
goth kid gejat zou hebben. Of wilde de frontvrouw een maniakale, reusachtige baby voorstellen? Met een weinig flatterende outfit - draagt ze nu een pamper of aan elkaar gestikte lakens? - neemt Dreijer alleszins doelbewust afstand van de normatieve ideeën over gender, voorkeur en seksualiteit. Nu ja, dat menen we toch op te maken uit haar dress code. Als Fever Ray een statement zou willen maken, dan doet ze dat toch in bedekte termen. Het normatieve hokjesdenken wordt gesloopt, maar de kleurrijke brokstukken vormen een onmogelijke puzzel. Meer vragen dan antwoorden.

Fever Ray in de AB.Beeld Francis Vanhee

Bang paard 

Opvallend genoeg wordt ook de sterke politieke of sociale visie van Dreijer er niét ingehamerd tijdens de show in Brussel. Zelfs wanneer de groep “Free abortions and clean water / Destroy nuclear” declameert, klinkt het nog alsof ze toch eerst en vooral een feestje willen. Of een orgie: “Lovers got love in a love fest / Every time we fuck we win” klinkt het vlak nadien.

Met luchthartige samba-ritmes, jungledrums en gelikte beats waan je jezelf dan weer in een louche discokeet. De arrangementen klinken bij wijlen ook effenaf plat, niet het minst wanneer de songs uit haar sinistere debuut onder handen worden genomen. In de zaal merk je dan ook meteen dat de meningen verdeeld zijn. Vooraan tref je een devoot legertje aan, dat zich de ziel uit het lijf danst. Wat verderop staat een elite die liever kinnenwrijvend had willen filosoferen over een arty gesamtkunstwerk, maaar nu niet uit de toon wil vallen en dus noodgedwongen danst als een bang paard op een bevroren meer. En dan zijn er de van walging doordrongen blikken in de zaal, van fans die zich beduveld voelen door de kitscherige remixes op het podium.

Fever Ray in de AB.Beeld Francis Vanhee

Middelmatige mindfuck

Wij bevinden ons afwisselend in alle drie de kampen. Het concept van de show is gedurfd en heerlijk absurd, maar de uitwerking middelmatig. Een mindfuck die je nu eens opgewonden en dan weer ongemakkelijk laat voelen, maar dan voorzien van een nogal brave, voorspelbare en soms vulgaire uitvoering. De akelige intensiteit die Fever Ray benadert in de studio, verdwijnt trouwens ook als sneeuw voor de zon in de AB. Met haar eerste plaat lokte ze je nog binnen in een mysterieuze en lugubere wereld, waar elke zekerheid wegzakte onder je voeten. Nu zie je vooral een gestileerde choreografie, die bedoeld lijkt om nuffige kantoorklerken het schaamrood op de wangen te brengen. Muzikaal valt de set evenwel lichter uit dan visueel.

Nochtans kunnen we voor de vuist weg wel een paar hoogtepunten opsommen. De show begint sterk met ‘An Itch’ en ‘Part of Us’ en dwarsliggers van electrobeats. Een song als ‘Wanna Sip’ - die loeiende sirene alléén! - blijft na het concert ook nog lang in je oren nagalmen, net als het agressief dansbare ‘IDK About You’. En het fanlegertje dat “I want to run my fingers up your pussy” meezingt in ‘To the Moon and Back’ klinkt ook geweldig. Maar door de bank genomen is de neonverlichte cabardouche-show van deze bizarre vrouwenkliek gewoon best te pruimen - pun not necessarily intended

Fever Ray speelt 8/7 op Rock Werchter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234