Dinsdag 22/06/2021

Review

Feist in de AB: twee uur lang de perfectie nabij

Feist in de AB: de perfectie nabij Beeld Francis Vanhee
Feist in de AB: de perfectie nabijBeeld Francis Vanhee

Kon het concertseizoen fraaier beginnen dan met Feist in Brussel? De Canadese chanteuse scheerde langs de pieken en dalen van de liefde, en benaderde daarbij twee uur lang de perfectie – met dank aan het devote publiek in de AB.

Drie songs, en Leslie Feist (42) had Brussel al volledig ingepakt. Ze kwam in opener ‘Pleasure’ niet één, twee, drie, vier zachtjes aangetrippeld, maar gooide de song meteen recht in je gezicht, rockend als de jonge PJ Harvey, geruggensteund door een vierkoppige band. “It’s my pleasure / and your pleasure”, zong ze, maar de rauwe, afgeknepen gitaarsound suggereerde nog weinig plezier.

‘The Bad in Each Other’ zoog je dan weer wel Feists universum in, een wereld waarin soul, indierock en folk elkaar aantrekken en afstoten in een nooit eindigende draaikolk. Een beetje zoals de twee geliefden in de tekst: twee goede zielen die houden van elkaar, maar toch alleen het slechtste in de ander naar boven halen. Yep, in de liefde kan plus en plus toch soms min worden.

Gelukkig kwam daarna ‘Any Party’, waarin Feist zingt over dat beslissende moment waarop je alles laat vallen, je verliefde kop volgt en op hem of haar afstapt: “You know I’d leave any party for you / ’Cause no party’s so sweet as a party of two.” Amoureus advies tussendoor: vind iemand die over jou denkt zoals Feist zingt over haar lief: “I won’t lead you astray / You know, I’ve got your back any day.”

Jazzy ochtendjam

Drie songs, haar concert was amper gestart, maar Feist had je al meegenomen naar de diepste dalen en de hoogste pieken van de liefde. En toch werd haar concert nóg beter. Alsof ze zelf besefte dat ze nogal moodswingend was begonnen, zalfde ze met ‘Get Not High, Get Not Low’, een jazzy, zomerse ochtendjam met roezig orgel en mooi snaarwerk van haarzelf.

Daarna haalde Feist, die in haar bindteksten charmeerde met gebroken Frans, er het voorprogramma La Force bij, de band van Ariel Engle, een zangeres die bij Broken Social Scene in de voetsporen trad van Feist. In ‘How Come You Never Go There’ schitterden Engle en haar gezellin als ingehouden soulkoortje, en in ‘Anti-Pioneer’ stuwden ze Feist zelf naar grote hoogten. Haar onwezenlijk mooie stem – hees, hoog, krachtig maar nooit snoeverig – droeg de song én leek hem tegelijk van binnenuit aan te vreten. Klasse. Met een prachtuitvoering van ‘The Limit to Your Love’ – dat piano-akkoord! die ternauwernood verbeten ontgoocheling! – claimde Feist haar nummer overtuigend terug van James Blake.

Feist leidde je in de AB in de AB langs de dwaalwegen en slingerpaden van de liefde. Beeld Francis Vanhee
Feist leidde je in de AB in de AB langs de dwaalwegen en slingerpaden van de liefde.Beeld Francis Vanhee

Wat een gewéldige band heeft Feist trouwens rond zich verzameld. De vier muzikanten – netjes vooraan op het podium, naast en niet achter hun frontvrouw – drongen zich nooit op, maar legden de songs wél vaak in de perfecte plooi. Zo flirtten ze met de stilte in ‘A Man Is Not His Song’, en verschenen ze tijdens het door Feist solo en akoestisch ingezette ‘Baby Be Kind’ plots in het spotlicht met harde uithalen, om dan even snel weer in het duister te verdwijnen.

‘When I Was a Young Girl’ gaven ze een bossanovaritme en een Calexico-zwier mee, en in ‘Lonely Lonely’ benadrukten ze de beklemming van die song met een abstracte, kale folksound. Maar evengoed kreeg die soundscape met jankende, aanzwellende viool en synth ineens countrysporen, en liet Feist de sfeer kantelen van treurnis naar kermis.

‘My Moon My Man’ baadde in rood licht, had geen beats van Boys Noize nodig om tot een feestje te komen en bood hoop voor al wie lijdt aan de liefde: haar dwaalwegen en slingerpaden komen altijd wel ergens uit. Feist deelde een kus uit aan iemand op de eerste rij. Meer dan verdiend: het AB-publiek was het dankbaarste dat we in tijden meemaakten.

Feist in de AB: van treurnis naar kermis Beeld Francis Vanhee
Feist in de AB: van treurnis naar kermisBeeld Francis Vanhee

Ook in ‘Sea Lion’ zocht Feist de fans op, terwijl haar band een vonkende groove speelde: een scheut funk, een toefje kraut, wat electro. Het leek wel New York, begin jaren 2000, toen punkfunk daar de partyscene bepaalde. ‘I Feel It All’ zette de good vibes nog meer in de verf, met een zorgeloos rockend ritme en een flard ‘Hey Ya!’ van Outkast.

Tweetalige samenzang

Haar reguliere set sloot Feist af met een onvervalste soulsleper: ‘Let It Die’, het titelnummer van haar doorbraakalbum dat binnenkort vijftien jaar oud is, wat de AB bewoog tot een samenzang van ‘Lang zal ze leven’ én ‘Joyeux anniversaire’. We schreven het al: héérlijk publiek daar in Brussel. Het bleef liever hangen in de bloedhete AB, dan de koele nacht op te zoeken zoals Feist had aangeraden. De Canadese chanteuse moest dus terugkomen voor haar bekendste songs, ‘Mushaboom’ en ‘1234’, allebei uit Let It Die en massaal meegezongen, dat laatste nummer zelfs met aparte zanglijnen voor zaal, tribune en zijbalkons.

Maar het meeste indruk maakte ‘Intuition’, het middelste bisnummer en een wat verborgen parel uit The Reminder (2007). “A map is more unreal than where youve been”, zong ze: een mentale notitie voor wie te vaak denkt ‘had ik maar…’ of ‘was het niet beter geweest als…’.

Wat een vrouw. Wat een concert. Feist in de AB? De beste samenvatting lazen we op een T-shirt van een vrouwelijke fan: c’est la fucking vie.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234