Woensdag 23/06/2021

Feest

Kerstmis net voorbij, nieuwjaar voor de koude deur. De herinnering aan de rode wijn nog op de tong, maar alvast de champagne koel gezet. Het ene feest verdringt het andere, kussen en beste wensen van hier en van daar, het kan niet op. Ook in de sport, waar december gelijk staat aan prijzen. Zo mocht Ulla Werbrouck de wat stoffige Nationale Trofee voor Sportverdienste thuis bijzetten, kreeg Tom Steels een Kristallen Fiets te pakken, bekronen Fred Deburghgraeve en Dominique Monami hun campagne met een terechte titel van sportman en sportvrouw van het jaar (bovengetekende plaatste Monami op één, Deburghgraeve op twee). Ook in het buitenland staan de sportprijzen in solden. Zinedine Zidane is Europees voetballer van het jaar, Haile Gebrselassie en Marion Jones de 'wereldsportmensen van het jaar'.

De namen van die laatste laureaten zullen in België wel verrassend geklonken hebben. In een referendum naar 's werelds beste onder Belgische journalisten alleen had Marco Pantani had altijd gehaald op Gebrselassie. Atletiek staat in dit land ongewoon laag aangeschreven. Vandaar dat Renders nauwelijks op kon tegen Monami, en dat het alleen 'gewenning' is bij de prestaties (dit jaar 'slechts' Europees kampioen) van de judoka's dat ze kan concurreren met Vandecaveye en Werbrouck. Toptien in de WTA heeft meer weerklank, punt uit.

Al beschikt iedereen natuurlijk over argumenten om zijn keuze te verantwoorden. Atletiekfans betogen dat de winst van Renders in Berlijn, een van de 'grote' marathons, gelijk staat met Johan Museeuw die imponeert in de Ronde van Vlaanderen. Appelmans en Monami zouden daar minimaal een zege in Queens of Key Biscayne tegenover moeten kunnen stellen, of een halve finale op Roland Garros of een andere grandslam. Dat dat niet gebeurd is, is voor hen een aanduiding dat de Belgische tennistop internationaal gezien (goede) subtop is. De tennisdames repliceren dat marathon voor vrouwen een recente sport is, nog niet volwassen. De vrouwelijke marathontop is niet groot, zelfs klein, piekt zorgvuldig en ontwijkt liever rechttoe-rechtaanduels. Tennis voor vrouwen is een volwaardige sporttak, met brede internationale concurrentie, misschien de enige populaire sport waar de vrouwen minstens evenveel aandacht krijgen als de mannen, en in sommige (mediagenieke) gevallen ook minstens zoveel verdienen. Die vrouwelijke publiciteit leidde overigens al tot scherpe, jaloerse reacties van de mannelijke tennissers, die meesmuilen dat het spelletje van de vrouwen niets voorstelt, dat er buiten Hingis en Graf en misschien Novotna in feite geen enkele vrouw aan topsport doet, dat Monica Seles succesvol zou kunnen solliciteren als Michelin-vrouwtje, enzovoort.

Zo'n discussie is misschien nuttig, klinkt soms amusant maar blijft immer steriel wegens onoplosbaar. Je kunt geen sporten vergelijken, laat staan individuele prestaties met ploegsporten. En wat met de gemotoriseerde sporten? De paardensport? De takken die staan of vallen met één man of vrouw? In de vroege jaren tachtig was Annie Lambrechts sportvrouw van het jaar. Een rolschaatster. Weten de sportredacties vandaag nog dat rolschaatsen bestaat? Kent er iemand de naam van de huidige Belgische kampioene rolschaatsen? Is er misschien nog een Belgische van Europees of wereldniveau? Zo ja, who cares? En wat met Muriel Sarkany, zesde in het referendum om de sportvrouw en Belgische hoop in het muurklimmen? U leest het goed: muurklimmen. En toch zou Sarkany wel een blijver kunnen zijn. Sarkany oogt, alleszins op foto, mediageniek - dat is de politiek correcte omschrijving van 'een knap ding'. Samen met andere outdoor- en adventuresporten zit muurklimmen aardig in de lift, bij jongeren is muurklimmen populairder dan het klassieke rolschaatsen (niet als skaten, natuurlijk). Bovendien covert Eurosport de klimkampioenschappen. Als Annie Lambrechts de prijs ooit gegund werd, waarom Sarkany bij voorbaat uitsluiten? Natuurlijk volgde ook de onvermijdelijke opmerking 'dat Waalse journalisten haar stemmen toestoppen omdat zij Waalse is', en dat komt dan vaak het eerst van Vlaamse journalisten die vaak liever doodvallen dan Bart Veldkamp, bronzen medaille op een van de koninginnennummers van de winterspelen, met een punt te bedenken, alleen omdat hij een tot Belg genaturaliseerde Nederlander is. Geen enkele beroepsgroep is vrij van debiliteit.

Maar al te veel tegenspraak wordt niet geapprecieerd in deze kerstdagen, zo lijkt het wel. Beleefd applaus, dat wel, en champagne en hapjes en hoofse glimlach, zo gaat dat op prijsuitreikingen waar de favorieten het halen. Dominique Monami en Frederik Deburghgraeve zijn sportvrouw en -man van het jaar, en niemand die het dit gefêteerde duo misgunt, op een mopperende Ivan Sonck na. Maar omdat Ivan zo vaak moppert ('s mans voorbeeld speelt een charmante rol in Disney's Snow White and the Seven Dwarfs) kijkt ook daarvan niemand meer op.

Niemand keek nog van wat dan ook op, zo lijkt het trouwens soms wel. De doorgaans zo scherpe tongen bleven binnen, in plaats daarvan werden de feestelingen afgelikt dat het soms niet mooi meer was. Om geen misverstand te creëren: niemand verwacht dat een sportman van het jaar moet antwoorden op domme onbeleefdheden als: 'Eigenlijk stelt die schoolslag toch niet veel voor, hé Fredje?' Maar evenmin is het aangewezen om Deburghgraeve overdreven te bewieroken met zijn wereldrecord kortebaan, en dat gebeurde wel. Terwijl kortebaanzwemmen ongeveer evenveel voorstelt als het indoorcircuit bij de atletiek, namelijk om de opbouw naar de echte topevenementen lucratief te maken: even een piekje inlassen voor het serieuze werk. Dat blijft de zomer (voor de atletiek) en de lange baan (voor het zwemmen). Zijn schitterende race tijdens het WK in Perth, dát telde, daar - en daar alleen - mag Deburghgraeve zijn titel verdienen.

Bij Monami was de journalistieke onderdanigheid in de regel nog opvallender. Tot de chefs van de sportrubrieken toe, het was een klef foezelen en flemen met de (overigens terechte) sportvrouw van het jaar. Bovendien liet de sportvrouw zich bij haar verkiezing verleiden tot het afrekenen met Fedcup-coach Steven Martens, en zo op subtiele wijze 'collega' Sabine Appelmans nog een beetje meer te destabiliseren. Dat paste niet. Echte sportvrouwen dwingen hun plaats af door eigen prestaties, niet door het aan de kant schuiven van anderen. Monami heeft het talent voor haar sport, nu nog de maturiteit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234