Maandag 28/11/2022

Feestje bouwen bij koning Cavalli

De kans is groot dat Roberto Cavalli op dit eigenste moment lekker ligt te zonnebaden. De Italiaanse modekoning doet namelijk niks liever dan rustig dobberen op de zee met zijn imposante, paarse plezierboot. Nu en dan gooit hij de trossen uit voor een fancy feestje aan wal. Al begint de leeftijd wel te wegen, merkten we bij de voorstelling van zijn nieuwste parfum.

Roberto Cavalli heeft afgelopen maand de ontwerpersfakkel aan Peter Dundas doorgegeven. Na het laatste Cavallidefilé voor komende winter schreef moderecensent Tim Blanks van Style.com: "Cavalli heeft het geluk dat hij een cliché van zichzelf geworden is. Beoordeel je hem in zijn eigen termen, dan was deze collectie een succes. Verbreed je het referentiekader, dan krijg je de indruk dat er iets moet veranderen." Een vrij stekelig besluit.

Een paar weken later volgde het persbericht dat Peter Dundas, voorheen ontwerper bij het Italiaanse huis Emilio Pucci, op de ontwerpersstoel van Cavalli zou komen te zitten. Met geen woord werd er evenwel gerept over het pensioen van Roberto Cavalli, hoewel de man op z'n 75ste afstevent. Zakelijk blijft Cavalli dus wellicht nog een tijd aan het roer staan, al is het maar de vraag hoeveel hij zich nog met de gang van zaken in zal laten. We hebben namelijk zelf de indruk dat Cavalli liever op zijn paarse boot rondhangt dan in zijn ateliers.

Begin oktober 2014. In het kader van de lancering van Paradiso, het nieuwe parfum van Roberto Cavalli, heeft men een hoopje perslieden van over de hele wereld bijeen gevlogen naar Sorrento aan de Zuid-Italiaanse kust, tussen Napels en Amalfi. Meneer Cavalli zelve zal de pers in kleine groepjes te woord staan. Althans, dat is toch de bedoeling. Wanneer puntje bij paaltje komt en Roberto verschijnt voor zijn serie interviews, krijgt een deel van de journalisten na een halfuur het spijtige nieuws dat Roberto moe is en met de interviews stopt. En dat hij even wil gaan rusten. Maar dat hij wel voor de foto wil poseren.

Roberto zet tussen duim en wijsvinger zijn donkerblauwe bril juist op zijn neus. De dames schuiven bij voor de foto. Ik heb een doosje Belgische pralines voor de man meegebracht, en hij reageert warempel oprecht blij. Vervolgens duwt hij het pakje in de handen van een jonge kerel en gaat in het midden van het groepje vrouwen staan, zijn armen rond ons middel. Ik was al gewaarschuwd: Roberto laat bij het poseren zijn handen graag rusten op de derrières. Zo geschiedde. Ik vermoed dat de vrouwenkont zijn favoriete handrustplek is, al kan ik er nog meteen een paar andere verzinnen als ik zijn blik volg wanneer hij een paar fraaie dames monstert.

Experimenteer met leer

Roberto houdt simpelweg van vrouwen. Hij stamt nog uit de tijd dat naar seksualiteit neigend gedrag nog geen naam had. Buitensporige aandacht voor vrouwen is bovendien Roberto's persoonlijke handelsmerk. Zijn hele imago is dat van een womanizer. Een alfamannetje. Een charmante en ongevaarlijke vrouwengek. Niemand maalt erom als hij zijn blik of hand een paar seconden te lang laat rusten.

Roberto is immers Cavalli, een van de ongekroonde koningen van Italië, met een goede pedigree nog wel. Zijn grootvader Giuseppe Rossi was een schilder uit de Macchiaioli-groep uit Firenze, die ongeveer tegelijk met de impressionisten in Frankrijk furore maakte. Roberto had van meet af aan het artistieke in zijn bloed. En vrouwen nog mooier maken dan ze al waren, was Roberto's roeping.

Toen hij naar de kunstschool ging, legde de jonge Roberto zich meteen toe op textielprints. Hij maakte bloemmotieven van breiwerk die meteen de aandacht van fabrikanten trokken. Maar Cavalli wilde meer en kón ook meer. In het begin van de seventies begon hij met leder te experimenteren. Hij vond een techniek om prints op leder te maken en nam er een patent op. Hij maakte patchwork van verschillende soorten materialen, waarmee hij naar Parijs trok. Daar kreeg hij al heel snel opdrachten van Hermès en Pierre Cardin. Niet lang daarna stelde hij zijn eerste eigen collectie voor in Parijs.

Maar zijn roots lagen in Italië, en hij keerde terug naar Firenze. Cavalli ging steeds verder in het zoeken naar nieuwe technieken en materialen. Hij lanceerde denim met een print, leder met inlegwerk, brokaat en ging zich toeleggen op wildedierenprints. Begin jaren'90 was hij de eerste die jeans liet bewerken met een zandstraalmachine. Stonewashed: het was Cavalli die het verzon.

Klik klik. Na de foto met de dames-journalisten verdwijnt Roberto in de donkere koelte van de villa, samen met zijn assistent en mijn doos pralines. Erg veel vrouwenharten zal hij nu niet meer doen sneller slaan. Me dunkt dat hij een beetje acht moet slaan op zijn eigen tikker. Hij lijkt moe, afwezig. Of heeft hij gewoon een slechte dag?

Het gerucht gaat dat Roberto op zijn eigen landgoed in Firenze in een apart huisje woont, los van het hoofdgebouw. Is het door zijn vermeende losbandigheid (of loshandigheid) dat hij een straf uitzit in een of ander tuinhuis? In werkelijkheid leeft Cavalli in een van de gastenverblijven. Zo klein en krakkemikkig zal het daar ook niet zijn. Misschien is er ook een simpele reden voor zijn verbanning, en heeft hij een snurkprobleem, bedenk ik. Misschien heeft hij een of andere hobby die gevaarlijk is, of luistert hij graag naar keiharde Italiaanse heavy metal? Het kan simpelweg ook zijn dat hij graag alleen is. Om zijn geest wat rust te gunnen, weg van die duizenden tijgerstreepjes en pantervlekken en slangenprints, weg van de verkoopcijfers, de licenties en de marketingstrategieën.

Ontwerpen doet hij zelf allang niet meer, zo wordt ook nog gefluisterd. Al geruime tijd is er een team van ontwerpers die, onder supervisie van Eva, zijn vrouw, de machine draaiende houdt. Cavalli is een merk en een naam, maar de man achter het gouden embleem lijkt zich steeds meer op de achtergrond te houden. Zeker als hij de lokroep van een sofa hoort.

De glamour en de geur

Van over de baai zijn we 's ochtends per boot hierheen gebracht, hoog boven de rotsen aan de Middellandse Zee. Hier, dat is een villa op een paar honderd meter in vogelvlucht van ons hotel in Sorrento. De villa behoort niet toe aan Cavalli zelf, maar het had gekund. Voor de gelegenheid hebben ze het pand een paar dagen gehuurd van een Russische magnaat, die het een paar jaar geleden kocht om het cadeau te doen aan zijn dochter voor haar 18de verjaardag. La dolce vita.

Beneden op de aanlegsteiger worden we geholpen door twee beminnelijke jongemannen. Bruingebrand, donker haar, galanterie in de genen. Er zijn ergere manieren om uit een voertuig te sukkelen. Door de keldergewelven en via trappen (stuk voor stuk besprenkeld met goudpoeder en glinsters - welke kabouter kreeg in godsnaam die onhebbelijke taak?) gaat het vervolgens richting terrastuin, halverwege de rotsen, met een kleine versnapering en een slok water voor de amechtigen onder ons.

Helemaal boven prijkt de imposante Italiaanse villa, met een illustere tuin vol tropische planten en bomen. We worden in groepjes rondgeleid door een labyrint van geënsceneerde kleurrijke en geurende decors die het verhaal van de nieuwe geur van Cavalli moeten versterken.

Paradiso, zo heet het parfum, en het is een ode aan een zorgeloze, vrije, hedonistische levenswijze, aan het geluk, de vriendschap, de zon en het leven. Een illusie in de vorm van gouden vocht, in een flacon met een dop als een geslepen diamant. De geur is door en door Italiaans, met een sprankelende vleug citrus en zwoelere bergamot, vermengd met een hart van wilde jasmijn en akkoorden van cipres, roze laurier en pijnboom. Fris, een klein beetje zoet, wat wild en ietwat houtachtig. Zomer in een fles. Zorgeloosheid in een fles. Imaginaire rijkdom in een fles. 'Badend in de gouden gloed van het mediterrane licht vond zij Paradiso, daar waar het plezier nooit ophoudt...', zo legt de brochure uit. Het ingebeelde gebottelde lusthof van Cavalli belooft dus veel meer dan simpele verfrissing. Het belooft een heel nieuw leven van vrijheid en plezier.

In de tuin staat de zon inmiddels hoog aan de hemel. Het is nog steeds erg warm voor de tijd van het jaar, en her en der staan mooie jongens en meisjes met gekoelde dranken, dessert en ijsjes opgesteld. We worden op het domein langs een pad hoog boven de rotsen naar een schaduwplek geleid. Daar zit Roberto's vrouw Eva Düringer ons op te wachten. Ze is 56, heeft lange, asblonde haren, een brede glimlach en een zachte, rokerige stem.

Of ze hier vaak naartoe komt, vraagt iemand. Ze aarzelt. "Ik ga meestal naar Corsica, Sardinië of Spanje, omdat onze boot hier niet in de buurt ligt, maar meer naar het noorden. Ik heb wel een vriendin die een huis heeft in Amalfi waar ik geregeld kom. Ik heb de zee en de zon nodig om mezelf terug op te laden. Dit is voor mij echt een paradijs. Het doet me iets, dit uitzicht. Ik ben afkomstig uit de bergen, en alleen als ik ga skiën en op de top van een berg sta, heb ik dat gevoel ook."

Cavalli ontmoette zijn Oostenrijkse Eva Düringer toen ze 18 was en hij in de jury van een schoonheidswedstrijd zetelde waar zij aan deelnam. Ze werd eerste eredame, maar schoot hoofdvogel Roberto af. Ze trouwde met hem, evenwel na drie jaar vrijage.

Toch was het niet Roberto's eerste huwelijk. Hij was tien jaar getrouwd geweest met Silvanella Giannoni, zijn jeugdliefde, met wie hij twee kinderen heeft. Helaas werd Roberto's jetsetleven Silvanella te veel en het koppel scheidde. Met Eva kreeg Roberto drie kinderen. Hoewel hij vóór Eva ook al zijn strepen in de mode had verdiend, begon Roberto pas echt internationaal potten te breken toen Eva aan zijn zijde begon mee te werken in het bedrijf.

Het huwelijk en het tuinhuis

Ook al is Eva Düringer Oostenrijks, ze voelt zich meer verwant met Italianen, zo verklaart ze: "In mijn hoofd ben ik helemaal veritaliaanst. Ik woon intussen al 36 jaar in Firenze en ik hou ook van de Italiaanse mentaliteit. Italianen weten hoe ze van het leven moeten genieten. Ze blijven het ook doen, wat er ook gebeurt, politiek of economisch. Het zijn boven alles familiemensen, en ze uiten de liefde voor hun familie ook voortdurend en zonder schroom. Daar zijn ze nooit terughoudend in. Ook voor mij en voor Roberto is onze familie erg belangrijk."

Cavalli's modebedrijf ontplooide zich de jongste tientallen jaren tot een waar lifestyle-imperium. De firma Cavalli omvat intussen een tiental divisies (waaronder een lijn met babykleren, brillen, een made to measure extra luxecollectie, handtassen, horloges, lingerie en ondergoed...). Een paar jaar geleden verruimde de Cavalligroep zelfs haar actieradius naar decoratie en interieurvormgeving. Geen onlogische stap, aangezien Roberto tijdens zijn rijk gevulde carrière ook huizen, boten, winkels en clubs had ingericht, allemaal in zijn typische Cavallistijl.

Los van de creatieve kant van de zaak, wie zal Eva en Roberto opvolgen, wanneer zij er niet meer zijn? Düringer haalt de schouders op. "Of onze kinderen ons in het bedrijf zullen opvolgen, dat weten we nog niet. Ze zijn nog relatief jong. Onze dochter van 30 werkt op de accessoire-afdeling. Onze zoon Daniele was een tijd hoofd van onze afdeling mannenmode, maar nu legt hij zich meer toe op fotografie en artdirection. Mijn jongste zoon studeert nog.

"Als ze er zin in hebben, kunnen ze bij ons werken, maar we willen hen niet dwingen. Ze moeten vooral hun eigen weg vinden. Ik vind het belangrijk dat ze vandaag gelukkig zijn met wat ze doen, en dat ze bovendien nog dromen hebben om iets bijzonders te doen later."

Het blijft even stil. Ze zoekt naar haar woorden. "Het verleden is belangrijk omwille van wat je bereikt hebt, en dat bepaalt wie je bent, maar ik hou niet van terugdenken. Ik wil alleen vooruitkijken. Misschien moet ik wel leren om meer in het 'nu' te leven."

La Femme Cavalli lijkt een stressvol leven te leiden in het midden van het bedrijf van haar en haar man. Hoe gaat ze daarmee om, met de druk om Cavalli als merk toch nog vernieuwend te houden, na al die jaren?

"Het is niet eenvoudig om jezelf heruit te vinden om de zes maanden", geeft ze toe. "Het is verdraaid moeilijk soms. Maar we reizen veel, en uit die ervaringen halen we veel inspiratie. Ook uit de natuur. Uit grootsteden, en uit plekken waar veel jonge mensen samentroepen. Ik hou ervan ze te observeren. Via het internet heb je nu uiteraard sneller een zicht op de wereld. Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker dan vroeger."

Wat doet een parfum voor een vrouw, wil een Russische journaliste weten. Eva wikt haar woorden. "Een parfum moet iets toevoegen aan een vrouw. De Cavalli-vrouw is immers een vrouw die wil opvallen tussen de rest. Ik ben ook een Cavallivrouw, ja. Ik hou van vrouwen met een bepaalde houding. De attitude maakt een vrouw sexy. Hoe ze met mensen omgaat. Hoe ze inspeelt op situaties. Voor een deel is dat ook 'acteren', die zelfbeheersing kunnen opbrengen. Dat maakt een vrouw veel aantrekkelijker dan bijvoorbeeld haar make-up."

Cavalli moet bij Eva vast op meer gevallen zijn dan haar lange benen en haar prachtige gezicht, lijkt mij. Ze komt over als een intelligente vrouw die bewuste keuzes heeft gemaakt in haar leven, waarbij het bedrijf en haar familie voorop zijn komen te staan.

"Roberto en jij leven en werken al 35 jaar samen. Wat is het geheim van jullie relatie?", zo wil de Russin nog graag weten. In mijn kop springt meteen het woord 'tuinhuis' op, maar ik probeer te luisteren. Eva reageert laconiek: "Het geheim van mijn huwelijk? Heel veel geduld. (lacht luid) Maar ook plezier en intelligentie zou ik zeggen. De intelligentie om een evenwicht te vinden. Weten wat belangrijk is en wat niet."

Spaghetti please

Na het interview worden de journalisten terug naar hun hotel gereden. Wanneer de duisternis valt, worden we weer verwacht in de villa voor een feest. Ook inkopers en belangrijke klanten zijn voor het grote Paradiso-feest uitgenodigd. De lange oprijlaan is inmiddels verlicht met honderden kaarsen. Het diner heeft plaats aan de andere kant van de villa, met zicht op de zee.

Ik zit met mijn Nederlandse collega's naast de familietafel van de Cavalli's, waar het er hartelijk en luid aan toegaat. Roberto heeft zelfs voor Eva's verjaardag een verrassing: op bootjes midden in de baai wordt voor haar verjaardag vuurwerk afgestoken. Werkelijk magisch. Dit stukje van Italië is verrukkelijk, het voedsel is heerlijk, de wijn vloeit overvloedig.

Wanneer Roberto na de voorgerechten, het hoofdgerecht en het dessert nog om spaghetti vraagt, wordt de ober gesommeerd. Hij zal zijn zin krijgen. Roberto Cavalli is aan tafel op dit uur nog slechts opa en pa, geen wereldberoemde ontwerper, geen modemagnaat. Opa heeft zin in spaghetti zonder saus, en uit sympathie eten een paar van zijn tafelgenoten dan maar wat sliertjes mee.

Wanneer de dj de muziek harder zet en de genodigden beginnen te dansen, blijkt Cavalli plots verdwenen. Niemand weet waar hij gebleven is. Hij is in stilte het huis uit gesmokkeld, want het is weer tijd om een dutje te gaan doen. Ook in het paradijs moet er geslapen worden.

Roberto Cavalli Paradiso - Eau de Parfum, 50 ml, ong. 71 euro

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234