Woensdag 27/01/2021

Feesten onder de kerktoren

Een handvol exclusiviteiten, een hoop vaste en graag geziene waarden en een aanzienlijke vaderlandse vertegenwoordiging: ook deze 27ste editie van Leffingeleuren week niet af van de beproefde formule. Het driedaagse muziekfestival kon bovendien bogen op excellent nazomerweer en 10.000 bezoekers, die zich door de afzeggingen van Zuco 103 en Chris Whitley niet uit hun lood lieten slaan.

Leffinge

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Sympathiek is dan ook de passendste omschrijving van het jaarlijkse dorpsgebeuren onder de kerktoren van Leffinge. Zowat alle inwoners zijn er hetzij als bezoeker, hetzij als medewerker bij betrokken, terwijl de uitgelatenheid van de plaatselijke jeugd de wat bezadigder oudere festivalgangers vaak meesleurt in de feestvreugde. De afsluiter van het festivalseizoen bood traditiegetrouw echter meer dan muziek alleen. Geen tentoonstelling of kunstproject dit jaar, maar wel de competitie genaamd '1 Minuut Film & Sound Awards', met 30 op groot scherm geprojecteerde selecties die zaterdagavond passeerden langs een jury bestaande uit Tom Barman, Daan Stuyven en Kurt Vandemaele.

Toch eiste de alweer evenwichtige affiche uiteraard de meeste aandacht. Naar goede gewoonte mikten de programmatoren op vrijdagavond resoluut op de dansbenen, kwam op een (te) goedgevulde zaterdag pop en rock van divers pluimage aan bod en werd op zondag de rootsvlag gehesen. Dat alles met zin voor kwaliteit en variatie.

Zodoende had Leffingeleuren voor de openingsavond exclusief de New Yorkse Jungle Brothers gestrikt, die funky, ongecompliceerde hiphop van de oude school meebrachten. Met flarden house, drum'n'bass en disco creëerde het trio een onvervalst huppelfeest. In de concertzaal van muziekclub De Zwerver tikte en mepte de drummer van het drum'n'bass-gezelschap London Elektricity aansluitend met een metronomische precisie de hitsige ritmes en complexe breakbeats op een verbluffend hoopje. Je verloor haast uit het oog dat het live spelende sextet ook nog over een vinnige jonge mc en een soulvolle big white mama van een zangeres beschikte, die elkaar perfect in evenwicht hielden. We hoorden weliswaar niets wat ons al niet vroeger ter ore was gekomen, maar inzet en energie zijn ook punten waard.

De eerste verrassing op de zonovergoten zaterdag was in de duisternis van Zaal De Zwerver te vinden. Het Antwerpse Cinérex, nog niet eens zo lang geleden een groep met een wat stroeve podiumreputatie, bleek te zijn opengebloeid tot een frisse act die een uitstekende balans heeft gevonden tussen pittige beattapijten, elektronische textuur en pakkende melodieën. De uit Californië afkomstige zangeres Alissa Kueker, loepzuiver én met veel bravoure zingend, blies verleiding in de gestroomlijnde geluiden die de drie donker geklede heren rond haar aan de gitaar, drums en knopjes ontlokten. Toen dat laatste stuk apparatuur plotseling een tijdlang dienst weigerde, ontstak ze zelfs zonder verpinken in een geïmproviseerde rap.

Terwijl Vive La Fête het dansgrage publiek in de Concerttent - kleiner betekende drie dagen lang duidelijk gezelliger - vermaakte met een elektropopshow die letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf had, verkozen wij een andere festivalexclusiviteit. Het Amerikaanse Karate maakte immers speciaal een West-Vlaamse tussenstop op weg van thuisplaats Boston naar Amsterdam, waar het een zesde cd zal inblikken. Het drietal rond zanger en gitarist Geoff Farina grossierde in bijwijlen jazzy emocore waarin het elk stukje rechtlijnigheid angstvallig vermeed. Desondanks leken de songs zich door het strakke samenspel toch op rails voort te bewegen, zonder dat emotie daarbij onder de wielen terechtkwam. Een bescheiden maar schitterend concert.

Het contrast met het instrumentaal nog onderlegder Living Colour was behoorlijk groot. De zwarte Amerikaanse crossovergroep vergaloppeerde zich zodanig in haar virtuositeit dat nieuwe songs als 'Operation Mind Control', 'Nightmare City' en zelfs de oudjes 'Type' en 'Cult of Personality' roemloos over de hoofden raasden. Rustpunt 'Flying' was een fraaie uitzondering. Ook afsluiter Jon Spencer Blues Explosion sprak minder tot de verbeelding dan verwacht, al kon je zijn optreden bezwaarlijk teleurstellend noemen. De man blijft met zijn devote knievallen, onverhoedse spreidstanden en sexy gehuil een onverzettelijk bluespredikant aan wie je je hoe dan ook vergaapt. Wellicht omdat het trio de massa geen moment adempauze gunde tijdens de voortjakkerende, soms verschroeiende bluesrockpreken, sloeg het daarin gaandeweg steeds grotere gaten.

Met amper 2.000 bezoekers bleef de opkomst op de laatste festivaldag enigszins onder de verwachtingen. De afwezigen hadden ongelijk, want zonder uitzondering kregen we gesmaakte tot sublieme concerten voorgeschoteld. Niet van Chris Whitley evenwel, die - na een drank- en drugsbacchanaal dat hem afgelopen weekend ook van Les Nuits Botanique had weggehouden - in het ziekenhuis moest worden opgenomen. Pieter-Jan De Smet en de zijnen (dat waren voor de gelegenheid bassist Mirko Banovic en gitarist-toetsenist Tom Pintens van Zita Swoon) gooiden als openers afgeslankte maar daarom niet minder verbeten versies van 'August', 'Sister/Brother' en 'No Surprise' te grabbel. De slechts enkele honderden toehoorders reageerden als een roofdier dat bloed had geroken, en dwongen de Gentenaar zowaar voor een bis op het podium. Verrast zette die nog maar eens 'Shape of Things' in. Een juist gedoseerde gitaarklauw, een door Pintens aangedreven basdrum en de onweerstaanbaar stuwende baslijn van Banovic: naar de keel grijpen kon ook met eenvoud. Die was bij de vlammende, overdonderende bluesrockset van Popa Chubby ver te zoeken. De ene meesterlijke gitaarsolo volgde de andere op in pure Stevie Ray Vaughn-stijl, terwijl ook 's mans bassist en pianist op de bekende bluespatronen mochten excelleren. Beresterk, maar het binnendruppelende publiek wou er niet aan, tot luidkeelse ergernis van de zwaarlijvige Amerikaan. Dan viel de vriendelijke, traditionele folkrock van Urban Trad in betere aarde. Niet alle brave walsjes en Ierse jigs en reels konden evenveel enthousiasme opbrengen, maar de zorgvuldig opgebouwde set (compleet met door zonnebrillen opgesmukte discofolk) bracht de feestelijke stemming van de voorgaande dagen wel terug onder het tentzeil. Richard Thompson (zie hiernaast) mocht dan ook een kroon zetten op alweer een fel gesmaakt Leffingeleuren.

Kleiner betekende drie dagen lang duidelijk gezelliger

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234