Donderdag 06/05/2021

FAVORIETE LYRICS:

“I am just a man, and every night I shut my eyes so I don’t have to see the light, shining so bright” (Mike Patton, Faith No More) “Hey Ho, Let’s Go” (Joey Ramone, The Ramones) “6-6-6 the Number of the Beast, hell and fire was spawned to be released” (Bruce Dickinson, Iron Maiden)dEUS (Marquee,

) kon de hoge verwachtingen vrijdag slechts gedeeltelijk inlossen. De Antwerpse groep speelt zijn enige concerten dit jaar in Kiewit. Niet op het hoofdpodium, wel twee avonden op rij in het veel intiemere decor van de Marquee. Tom Barman had iets speciaals beloofd, en het kleine, vol micro’s gestouwde podium deed veel goeds vermoeden. Helaas toonde dEUS op zijn eerste avond twee gezichten. De band startte erg ingehouden en vooral Barman was zenuwachtig. Hij zag haast zo wit als Karin Drijer Andersson van Fever Ray, die ‘Slow’ kwam meezingen als een spookachtige verschijning. dEUS gooide vroeg in de set twee nieuwe nummers de wereld in. Gesteund door een vierkoppig vrouwenkoor sprong vooral de tweede voorlopig titelloze song eruit. Subtiel ingezet door Barman en gedragen door een bezwerend riedeltje van Mauro barstte deze progrock tijdens het refrein helemaal open. Maar waarom dEUS een extra gitarist bij zich hadden terwijl ze generaal Pawlowski in de gelederen hebben is ons een raadsel.‘Serpentine’ kreeg een karige, ontkleedde versie mee en ook bij ‘Theme from Turnpike’ had je het idee dat dEUS de handrem was vergeten af te zetten. Pas vanaf een pompend ‘Fell of the Floor, Man’ vielen de maskers echt af en kwam de groove bovendrijven. De verrassingsgasten volgden elkaar naar het einde van het optreden in sneltempo op. Gary Lightbody van Snow Patrol zong - gelukkig als een kind met een lolly - een fraai ‘Hotellounge’ mee. In de bisronde mocht ook Younes Faltakh van The Hickey Underworld vocale steun komen geven bij ‘Sun Ra’. Toen iedereen dacht dat we daarmee alles hadden gezien, ging ‘Suds & Soda’ plots over in een bekend klinkend computerdeuntje en verscheen de Jeugd van Tegenwoordig op het podium om ‘Hollereer’ in te zetten. Het venijn zat bij dEUS vrijdag in de staart.Pukkelpop startte zijn laatste dag met Diablo Blvd. (The Shelter,

). Alex Agnew had een etmaal eerder al in een overvolle Wablief-tent gestaan met zijn stand-upact, maar lokte ook zaterdag opvallend veel vroege vogels. Hier echter geen tijd voor grapjes, enkel stevig beukende metal. Het moet gezegd, Agnew staat er als frontman van een rockgroep. Met zijn zwarte zonnebril straalde de Antwerpenaar een attitude uit, en hij blijkt ook over een goede zangstem te beschikken. Een stem die vooral doet denken aan Glenn Danzig. Agnew is duidelijk fan van de Evil Elvis, want hij zette middenin de set plots ‘Soul Sucker’ van The Misfits in.Ook de overige groepsleden toonden potentieel. In tegenstelling tot op hun ietwat tegenvallende debuutplaat zette Diablo Blvd. op Pukkelpop wel een vol en warm geluid neer. Vooral gitarist Dave Hubrechts speelde verkwikkend. Zijn solo’s gaven nummers als ‘Forsaken’ en ‘Virus’ een meerwaarde. Pukkelpop at het hele optreden lang uit de hand van Agnew. Of hij nu vroeg om een gigantische circlepit te vormen dan wel -alle regels negerend- massaal aan het crowdsurfen te slaan, iedereen deed mee. Enkel zijn bevel om blote borsten te flashen vond geen gehoor. Tot Agnews spijt, maar hij kreeg als beloning wel een tangaslipje naar z’n hoofd geslingerd.Pukkelpop kleurde ‘s middags nog meer Belgisch met Absynthe Minded (Main Stage,

). Het was geen geschenk om de intieme jazzy liedjes van hun gloednieuwe cd in volle zon te komen voorstellen. Toch slaagde de Gentse groep er in. Subtiele gitaarpartijen, viool en contrabas verkleinden het gigantische podium tot een knusse woonkamer, waar het aangenaam warm toeven was rond de honingzoete stem van Bert Ostyn. Voor erg veel festivalgangers was het de eerste keer dat ze liedjes als ‘Weekend in Bombay’ en ‘Envoi’ hoorden. Dat voelde soms nog ietwat onwennig aan en bracht weinig publieksrespons. Maar als beloning voor het aandachtige luisteren stond er een erg mooi ‘My Heroics part One’ tegenover. Toen ‘Dead on my Feet’ aan het einde van de set openbarstte met hawaïaanse gitaren en een heerlijk hammond-orgel wisten we genoeg. Absynthe Minded heeft op zijn nieuwe plaat sterke nummers staan.Over de klereherrie van Rolo Tomassi (The Shelter,

) kan veel gezegd worden, maar muziek was dit niet. De groep uit Sheffield werd aangekondigd als een aparte kruising van jazz, electronica en hardcore. Ons leek bagger een kortere en betere omschrijving. Rollo Tomassi (genoemd naar de fictieve slechterik uit de film L.A. Confidential) speelde met dissonante gitaren, overgoten met valse synths en blaffende vocalen van Eva Spence, een meisje dat dacht dat ze Brigitte Bardot was. Wie een frietje smulde vroeg zich spontaan af waarom de mayonaise plots begon te schiften. In het Verenigd Koninkrijk is Rollo Tomassi een kleine hype, maar we begrijpen absoluut niet waarom. In hun experimentele brij viel geen song te ontdekken. Aan het einde van het concert was iedereen de tent uitgevlucht. De zon scheen immers, en het leven is al zo kort.Ook Enter Shikari (Marquee,

) is groot in Engeland. Groots kon je hun concert echter niet noemen. De metalcore met toetsen van de vier Britten is en blijft erg puberaal. Leuk om op te hossen, vonden zowel zanger-toetsenist Roughton Reynolds als het jonge volk in de Marquee. Maar meer dan dat was het ook niet.Dinosaur Jr. (Main Stage,

), sinds twee jaar terug actief, surfte vijftig minuten op een zee van gitaren. Oud maar nog lang niet versleten snerpte het powertrio J. Mascis, Murph en Lou Barlow zich door het optreden. Ze bewezen dat hun indierock in wezen heel melodieus is. Nummers als ‘Freakscene’ en ‘Just Like Heaven’ blijven popdeuntjes, gedrenkt in een saus van gruizige fuzztones. Zonlicht is echter geen natuurlijke habitat voor dinosaurussen. J. Mascis’ stem was zaterdag op Pukkelpop nauwelijks verstaanbaar, en hij verborg zich de hele tijd als een grote barbapapa achter zijn lange grijze haren. Maar toch ontlokte de slacker met de ogen toe verschroeiende riffs van zijn gitaar en stonden de songs als een huis. Over een maand mag de band Leffingeleuren afsluiten. In het donker, een aangenamere atmosfeer.50 Cent (Main Stage,

) mag dan een superster zijn, live is de Amerikaanse rapper amper een halve euro waard. Vergezeld van twee collega-rappers en met één dj achter de draaitafel zwaaide Curtis Jackson zich een uur lang door zijn optreden. Eigen hits als ‘P.I.M.P’ en ‘Candy Shop’ werden afgewisseld met korte flarden Snoop Dogg en Bob Marley. De bastonen stonden de hele tijd bombastisch luid. 50 Cent haalde ook ‘Ayo Technology’ boven: zijn samenwerking met Justin Timberlake, bij ons beroemd in de hertimmerde versie van Milow. Een leuke gimmick om de enorme massa voor het hoofdpodium mee te plezieren, maar dit optreden was bovenal slaapverwekkend. Als er niet af en toe een geweerschot door de boxen kwam geknald waren onze ogen vast en zeker dichtgevallen. Met Life of Agony (The Shelter,

) werden we gelukkig snel terug wakker. De alternatieve metalgroep kuiste meteen je oren uit met ‘Rivers Runs Red’, en ook ‘This Time’ en ‘Method of Groove’ klonken al even woest en puisterig. L.O.A. heeft sinds vier jaar niets nieuws uitgebracht en hun laatste plaat verkocht voor geen meter, maar toch blijft de band een fenomeen. The Shelter stond zaterdagavond afgeladen vol met springende en massaal meeschreeuwende fans. Zanger Keith Caputo (die er met zijn lange haren tegenwoordig uitziet als een mini-versie van Ozzy Osbourne) liet het tempo na veertig minuten even zakken. Maar het New Yorkse kwartet eindigde even smerig en snedig als ze begon, met ‘Through & Through’ en een overrompelend ‘Underground’. Als Life of Agony zo blijft spelen mag het wat ons betreft elke zomer naar België komen afzakken.Pukkelpop wil graag de vinger aan de pols houden en nam de gedurfde zet om Arctic Monkeys (Main Stage,

) het festival te laten afsluiten op het hoofdpodium. Die eer komt echter te snel voor Alex Turner en zijn troepen. Muzikaal vuurwerk werd het nooit. ‘Crying Lightning’ en het vol tempowisselingen gestoken ‘Pretty Visitor’ zorgden niet voor een verhoopt pogofeest. Met Humbug ligt er weliswaar een volwassen derde cd in de winkel, deze jonge honden missen spankracht en ervaring om een grote menigte te begeesteren. Je kunt het de garagerockers uit Sheffield moeilijk kwalijk nemen, wetende dat ze nog geen vier jaar geleden pas hun eerste wapenfeit de wereld instuurden. Maar toch, de rechttoe rechtaan cover van Nick Caves ‘Red Right Hand’ was overbodig. Het hielp ook niet dat Alex Turner nauwelijks communiceerde met het publiek. Het trio ‘I Bet You Look Good On The Dancefloor’, ‘Brianstorm’ en ‘This House Is A Circus’ bracht even vuur aan de lont, maar door de lange pauzes tussen de nummers zat ook hier nooit tempo in. Arctic Monkeys toonde kortweg te weinig om de massa na een lange, uitputtende driedaagse te blijven boeien. We zijn benieuwd of ze dat dit najaar in het Sportpaleis wél kunnen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234