Dinsdag 21/09/2021

Fathia Bader, de vriendin van haar kinderen

Antwerpen

Van onze medewerkster

Hind Fraihi

Een moeder van vijf kinderen die koketteert met woorden als vrije keuze, vertrouwen en vriendschap. Vijf kinderen van een moeder die hen afhaalde van fuiven, hen seksuele voorlichting gaf en de morele lijnen berekend uittekende. De moeder heet Fathia Bader, een vrouw die gruwt van achterbaksheid en hypocrisie. 'Ik wil mijn kinderen niets verbieden dat ze achter mijn rug kunnen doen.'

Drie jaar getrouwd, drie jaar geluk en drie kinderen. Zo vat de 55-jarige Fathia Bader haar beginjaren in België samen. Op 10 december 1966 immigreerde Fathia met haar ouders naar Rupelmonde, nu woont ze in de Klein-Brabantse gemeente Bornem. Haar man Abdelkader stierf in 1969 in een auto-ongeval en liet haar achter met twee dochtertjes en een zoon. Hanan werd geboren in 1967 en een jaar later volgde Myriem. Rachid zag het levenslicht in 1970. "'Een zoontje deze keer!', riep mijn man toen ik hem vertelde dat we een derde kindje verwachtten. De dag nadat Abdelkader zijn vurige wens had uitgesproken, stierf hij tragisch op de weg", vertelt Fathia. Ze trouwde niet met haar grote liefde. "Maar we hielden wel van elkaar. Het korte huwelijk werd nooit ontsierd door een ruzie. Mijn man was vooral gek op zijn oudste dochtertje Hanan. Hij nam haar dikwijls mee naar het voetbal. Abdelkader hield elk weekend vrij voor familietripjes. Hij noemde me de volledige vrouw: ik was zijn moeder, zus, vriendin en echtgenote."

De drie liefdevolle jaren eindigden abrupt. In een oogwenk stond Fathia er alleen voor. "Mijn kinderen en ik trokken in bij mijn ouders. De kleintjes misten hun vader verschrikkelijk. En ik? Ik tuimelde depressief in een put."

Fathia was toen een jonge vrouw van begin twintig. "Mijn moeder aasde op een tweede man voor me. Ze vond me te jong om alleen door het leven te gaan. En ik voelde dat de kinderen een vaderfiguur nodig hadden."

In 1973 volgde een tweede huwelijk met D., een Marokkaanse man die Fathia leerde kennen op de bus naar het werk. Het paar kreeg twee kinderen: Nabila, inmiddels 29 jaar jong en Houria (25). "Hou niet van me, maar van de kinderen", herhaalde Fathia meermaals tegen haar man D. "Aanvankelijk ging hij goed om met de kinderen. Beetje bij beetje lieten ze hem koud. Hij kroop in zijn schulp, leefde in een kroostrijk gezin, maar gaf geen blijk van de minste belangstelling."

Fathia had een man, maar voelde zich weer alleen. ,,Ik was de spil van het gezin, dat leefde volgens mijn regels, niet die van mijn man. Ik zette hem buitenspel, want een vader die zich niet moeit met de opvoeding van zijn kinderen heeft geen wetten te stellen. Ik was geen strenge moeder, want mijn kinderen gaf ik dezelfde vrije opvoeding die ik van mijn ouders had gekregen. Ik haalde mijn kinderen af van fuiven, ik was de vertrouwenspersoon in het huis, ik hield het huishouden draaiende en ik streefde naar een goede relatie met mijn kinderen. Daarin stond en staat vertrouwen centraal. Van achterbaks gedrag moet ik niets hebben. Ik dacht aan en handelde voor mijn kinderen. Het was altijd ik, ik,... nooit 'we' als ouderpaar. Vermoeiend was dat en een gevoel van spanning maakte zich van mij meester. Kalmeringspillen werden mijn toevlucht en later stapte ik over op roken. Mijn oh zo rustige man reikte me het pakje sigaretten aan. Zolang ik maar bedaarde, dacht hij kil."

Het huwelijk met D. strandde na veertien jaar. "Mijn ex wou mijn twee oudste dochters het huis uit. 'Ga hoereren om aan een man te raken', sneerde hij tegen de meisjes. Deze uitspraak was de spreekwoordelijke druppel. Na de scheiding kreeg ik van de kinderen te horen dat ze werden geslagen door hun vader. Ik was woedend om mijn onwetendheid. Vanaf hun veertiende heb ik mijn kinderen geen pak rammel meer verkocht. Op die leeftijd werden mijn kinderen mijn vrienden. Na een zware uitgaansavond kwamen mijn dochters me meermaals vertellen hoe mannen hen het hof maakten.

"En ja hoor, ik sprak met mijn dochters over seks. Ik beval hen niet om maagd te blijven. Dat zou hypocriet van me zijn. Immers, wat beschadigd is, kan genaaid worden. Nee, geen schijnheilige maagdencultus in mijn opvoeding. Ik wil mijn kinderen niets verbieden dat ze achter mijn rug kunnen doen.

"Ondertussen hebben al mijn kinderen een Vlaamse partner en ben ik vier keer grootmoeder. Zoals ik me niet bemoeide met hun studiekeuzes, zo laat ik hen vrij in de liefde. Of die nu bezegeld wordt met een Marokkaan of een Belg maakt niets uit. Een gelukkig leven is wat telt."

'Ik laat hen vrij in de liefde. Of die nu bezegeld wordt met een Marokkaan of een Belg maakt niets uit'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234