Maandag 26/10/2020

Review

Fat White Family in La Madeleine: fat and furious

Beeld Alex Vanhee

Een publieke meltdown. Daar stevende Fat White Family op af in La Madeleine. Op het podium zweette de Britse groep een kwade dronk uit, terwijl voldoende roes-en-pep door hun aderen stroomde om een olifant om te leggen. Ondanks die bachanale bezetenheid beleefde je een meeslepend concert, waarbij de middelvinger strak gespannen bleef.

Na een ruzie over drankzucht zouden ze hun voormalige bassist ooit aan de Botanique in Brussel hebben achtergelaten, beweerde Fat White Family. "Nooit meer gezien," klonk het onlangs in Focus Knack. Zou hun gitarist na vrijdagnacht eenzelfde lot beschoren zijn? In La Madeleine hield die laatste het al bij de tweede song, 'Auto Neutron', voor bekeken. Deze snarendrijver - gehoed met een Stetson en een apocalyptisch rothumeur - zouden we de rest van de show niet meer zien. Na de eerste schok, zag je de rest van de groep bizar genoeg "business as usual" denken. Nauwelijks onder de indruk hoorden we de tweede gitarist alleszins iets in de microfoon mompelen, wat vaag klonk als "cranky" en "bastard".

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Die Family-vete had begrijpelijk een prematuur eind kunnen breien aan het blitzoffensief van dit Britse schorremorrie. Maar zelfs met een man overboord, leek niets in de weg te staan van een opwindend concert. Goed, de subtielere details die hun platen zo'n fascinerende trip maken, bleven achterwege in Brussel: zonder tweede gitarist merkte je bijvoorbeeld amper dat er in hun betonmix van krautrock en psychedelisch gestoorde herrie ook al eens een flard disco, rockabilly of zelfs een ziek walsje durft op te duiken. En in tegenstelling tot Pukkelpop klonk de set ook beduidend minder dansbaar. Zonde.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Maar in ruil kwam deze furieuze groep aan als een handgranaat zonder slagpin, die onverhoeds in je schoot belandde: adrenaline, angst en een aan doodsverachting grenzende opwinding maakten zich afwisselend van ons meester. Live bleek Fat White Family meer dan ooit een ongeleid projectiel van de vernielzuchtigste soort, zoals The Birthday Party of The Fall dat ook ooit waren.

Beeld Alex Vanhee

Over die laatste band gesproken: tijdens een schuimbekkend 'I am Mark E. Smith' leek frontman Lias Saoudi verdwaald in zijn eigen waanidee dat hij de krankjorum leider van The Fall was. Dat hersenspinsel werd getoonzet met een sinistere gitaar die op een schoolbord leek te krassen, terwijl Saoudi de eigen woorden kracht bijzette door de zijn microfoonstandaard herhaaldelijk tegen het podium te rammen - in de hoop een opening naar de onderwereld te vinden, veronderstellen we. In de als songtitel vermomde vraag 'Is it raining in your mouth?' gaf hij dan weer schijnbaar te kennen dat voornoemde druppels uit etter, bloed en rochel aan elkaar kleefden.

Voortdurend blikte de zanger daarbij de zaal in, met een blik die radeloze, maar ook dionysische bezetenheid verried. Je werd bepaald ongemakkelijk van zijn intensiteit, maar tegelijk maakte hij het je vrijwel onmogelijk om je ogen af te wenden. Slag om slinger zocht hij ook de moshpit vooraan op, om zijn lijf méé in de strijd te gooien. Tijdens 'Satisfied' bietste hij tegelijk een biertje bij iemand uit de zaal.

Net als aan het rookverbod, bleken de Family-leden overduidelijk lak te hebben aan bovenkledij. Tegen het eind van de set stond het leeuwendeel van de band alleszins in drijfnat bovenlijf zijn kwade dronk uit te zweten. Wie zich tegen die drassige lichamen wilde aanschurken, kon dat tijdens de uitsmijter 'Bomb Disneyland'. Die song leek vooral bedoeld om die arme drommels van de security de daver op het lijf te jagen. Zo mocht iedereen doodleuk mee het podium op, om te pogoën, te zingen of tenminste iets op het podium naar de filistijnen te helpen.

Van donker en destructief naar vrolijk gestoord: het bleek slechts één song van elkaar verwijderd bij Fat White Family. Voldoende voor u om zich spontaan op te geven voor adoptie.

Achteraf niet komen klagen, wanneer u ergens langs de kant van de weg zou ontwaken, naast een verweesde bassist en een gitarist met een cowboyhoed.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234