Dinsdag 18/05/2021

Eygalières ziet Wout Bru graag vertrekken

null Beeld photo news
Beeld photo news

Sterrenchef Wout Bru mag zich dan op de borst kloppen dat hij 'dit hol van Pluto' op de kaart heeft gezet, berichten over zijn nakende vertrek ontlokken in Eygalières vooral een zucht van opluchting. Zullen ze die drommen Belgische toeristen dan niet gaan missen?

"Vroeger was Eygalières een slapend Frans gehucht van dertien in een dozijn. Tot ik en mijn restaurant er neerstreken."

Vraag aan Wout Bru waarom er elk jaar zoveel Belgen afzakken naar Eygalières, en hij noemt één reden. Met name: zichzelf. Bijna twintig jaar geleden opende de kok zijn eerste zaak in het hartje van het dorp. Net stage gelopen in Luberon en op zoek naar een eigen stek in Frankrijk. Het werd Le bistrot d'Eygalières, in een verlaten apotheek. Een tip van Bru's tuinier, die wist dat veel bemiddelde Franse sterren een buitenverblijf hadden in de nabije omgeving.

Melkwitte benen
"Ik heb even getwijfeld of ik me wel zou begraven in zo'n godverlaten gat. In die tijd telde Eygalières twee cafés en drie platanen. Meer was er niet. Maar kort na de opening kreeg ik al Caroline van Monaco, acteur Jean Reno en Formule 1-piloot Alain Prost over de vloer. Ik kreeg een ster, en de Belgische toeristen volgden. Ik kan zonder schroom zeggen dat Wout Bru Eygalières op de kaart heeft gezet, of daar alleszins een zeer groot aandeel in heeft gehad."

Al kreeg hij ook wat hulp van de openbare omroep: het was pas toen Felice - de betreurde Dré Steemans - voor zijn talkshow Als God in Frankrijk Bru bezocht, dat de Belgen pas echt begonnen toe te stromen. Zeker toen bleek dat Felice zelf een optrekje in het dorp had gekocht.

Sindsdien is de 'invasie' nooit meer gestopt. Elk jaar rond Pasen zetten de 1.800 inwoners van Eygalières zich schrap voor de vakantie-intocht. Britten, Amerikanen, Zwitsers, maar bovenal Belgen. Nu nog mondjesmaat, straks bij bosjes. "In juli en augustus is één op de drie zinnen die je hier hoort Nederlands."

Een uurtje rondslenteren in de vijf straten tellende dorpskern en je weet: het is al begonnen. De eerste melkwitte benen in belachelijk bonte shorts. Porsches en Audi's, pal voor de deur van de fromagerie. Schrille Gentse klanken boren zich in je oor, net wanneer je rustig op een terras van het zonnetje probeert te genieten. "Zoveel keuze aan rosé, jong. De max!"

Transformatie
Het dorp heeft sinds de komst van Bru een heuse transformatie ondergaan. De twee cafés zijn er nog altijd. Maar inmiddels zijn er een boel bijgekomen. Samen met zo'n tien hotelletjes en een achttal restaurants. Steeds meer buitenlanders zagen hun kans schoon om een graantje mee te pikken van de groeiende populariteit. In en rond het dorp tellen we maar liefst vier Belgische brasserieën of restaurants. Ook Bru zelf heeft uitgebreid. Naast de bistro in het dorpscentrum opende hij enkele jaren geleden in de rand van de gemeente een groot restaurant-hotelcomplex met zwembad en lounge.

Eygalières heeft vandaag een winkeliersassociatie met 65 handelaars. Met, in tegenstelling tot vroeger, ook een wijnshop, winkel met streekproducten en enkele schoonheidsinstituten. "Toeristen zijn natuurlijk goed voor de commerce", klinkt het bij de lokale kruidenier. "Zeker Belgen. Dat zijn bon vivants: die eten, drinken, leven graag."

Vraag is wat er met het dorp gebeurt als al die bon vivants straks zouden verdwijnen? Felice is vierenhalf jaar geleden overleden, en het schijnt dat Wout Bru nu ook uit het straatbeeld van Eygalières zal verdwijnen. Wout en zijn vrouw zullen hun zaken naar verluidt binnenkort verkopen. Berichten die inmiddels ook de lokale bevolking hebben bereikt. De Vlaamse boekskes worden kennelijk ook in het zuiden van Frankrijk gelezen. Dat het restaurant nog altijd gesloten is en de 'verwachte heropening' al van april tot mei is uitgesteld versterkt de geruchtenmolen enkel.

"Als wij ooit weggaan, valt alles hier dood", zei Bru ooit. Maar van enige paniek in Eygalières is alvast niets te merken. Eerder integendeel. "Ons dorp staat of valt niet met de Belgen", klinkt het bij de handelaars. "Het zou tamelijk arrogant zijn zoiets te denken. Eygalières zat al vol leven vóór de Belgen, en dat zal niet veranderen."

Sommige inwoners hopen zelfs stiekem dat het vertrek van Bru een einde zal maken aan de 'invasie van toeristen'. Dorpelingen klagen al langer dat ze de plaats waar ze zijn opgegroeid niet meer herkennen. "Ik voel me soms een vreemde in mijn eigen dorp", vertelt Louis (78). Net zoals elke ochtend is hij op weg naar de librairie voor de streekkrant en een pakje sigaretten. Vroeger, zo zegt hij, was Eygalières nog één grote familie. "Iedereen kende iedereen. Nu ken ik hier bijna niemand meer. Iedereen is vertrokken. Te druk. In de zomer ziet het hier zwart van het volk. Overwegend correct volk, dat zich netjes gedraagt. Al heb je ook een bepaald type dat veel dorpsbewoners liever kwijt dan rijk zijn."

Lees: jetsetters en sterrenjagers die met hun Ferrari's en Maserati's de dorpskern bezetten en "de kalmte komen verstoren". La Maison Bru wordt in de volksmond ook wel 'Le Bordel' genoemd. Wie lang genoeg op het terras van Café de la Place blijft zitten, krijgt verhalen over de meest wilde feestjes toegefluisterd. "Halve orgieën, quoi."

Dat Brad Pitt, Rod Stewart en koning Albert hun voeten al eens onder tafel schuiven bij Bru zal menig dorpeling worst wezen. Hun rust is hun dierbaarder. Daar komt nog bij dat al die sterren of rijke toeristen alle grond opkopen en de woningprijzen de hoogte injagen. Eygalières telt vandaag bijna evenveel immobiliënkantoren als straten.

Eén blik op hun aanbod zegt genoeg: optrekjes van 2 miljoen euro of meer zijn tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. Verhalen over rijke toeristen die typische Franse huisjes afbreken om nieuwe, protserige villa's te bouwen, zijn dat al evenzeer. "Sommige dorpelingen hebben veel geld verdiend door hun huis te verkopen", vertelt een makelaar. "Anderzijds kan de volgende generatie hier bijna geen huis meer betalen en worden ze gedwongen te verhuizen. Ouders worden van hun kinderen gescheiden. Dat zet kwaad bloed."

In de 31 jaar dat Felix Pelissier burgemeester was in Eygalières heeft hij er naar eigen zeggen "alles aan gedaan om de toeristen zo veel mogelijk weg te houden". "Schrijf maar op: iemand als Wout Bru heeft weinig of niets gedaan voor de ontwikkeling van dit dorp. Om te beginnen: niemand van het dorp gaat daar eten. Veel te duur. Lokale, kleine ondernemingen en petanquebanen: daar hebben de inwoners iets aan."

Aanvragen voor grote parkings en vakantiehuizen worden ook door het huidige bestuur vakkundig afgewezen. Alles om te vermijden dat Eygalières een tweede Les-Baux-de-Provence of Saint-Tropez zou worden. Waar de plaatselijke bevolking in het vakantieseizoen noodgedwongen op de vlucht moet. En het leven volledig stilvalt in de winter. "De vakantiegangers die komen, worden goed opgevangen, maar we gaan het toerisme zeker niet aanmoedigen. We willen in de eerste plaats dat de mensen in dit dorp nog kunnen leven. Als buitenlanders hier komen wonen en zich integreren, is dat natuurlijk een andere zaak."

De kwieke vijftigers Jan en Daniëlle, uit het Leuvense, zijn op een boogscheut van de dorpskern volop aan het bouwen. "Bescheiden, hoor. Drie slaapkamers, drie badkamers. En een zwembad, natuurlijk."

Zelf voelen ze zich "meer dan thuis in Eygalières". Al willen ze toch liever niet met hun echte naam of foto in de krant: "Het klopt dat sommige dorpsbewoners de Belgen niet graag zien komen. Maar dan eerder de Belgen die het breed laten hangen in hun Bentley of Porsche. Een sportmodel hè, geen gewone Porsche als de onze. Wij worden wel gerespecteerd. De bakker zegt zelfs goedendag als we passeren. De truc is: je onderdanig opstellen. Zeg niet: 'Ik wil hier bouwen', maar: 'mag ik hier bouwen?' Daar zijn ze hier om een of andere reden gevoelig voor."

Jaloezie
Ondertussen doet Wout Bru zijn uiterste best om iedereen te overtuigen dat hij wel degelijk zal terugkeren naar Eygalières. Ook al wil hij deze zomer ook in Antwerpen misschien een nieuwe pop-up beginnen. "Het enige wat verandert, is dat Maison Bru enkel een hotel wordt, om personeel uit te sparen. Het restaurant verhuist weer naar het dorp", zegt hij aan de telefoon vanuit Antwerpen. "Waar ik achter het fornuis kruip, ja. Waarom zouden we een bloeiende zaak sluiten? Er zijn veel mensen in Eygalières die mij op handen dragen. Dat geroddel is het werk van enkelingen. Pure jaloezie."

Hoe het ook zij: Jan en Daniëlle, verliefd op het dorp sinds Felices reportage, maken alvast geen aanstalten om te vertrekken. "Intussen zijn er genoeg andere restaurants waar we terecht kunnen. De zon, de rust, de centrale ligging: als je hier eenmaal woont, wil je niet meer weg. Bovendien is er geen betere plek om je oude dag door te brengen. Dankzij de mistral: die wind zou alle ongemakken wegblazen en ervoor zorgen dat iedereen hier met gemak honderd jaar wordt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234