Dinsdag 22/10/2019

extremen opzoeken

"Dan kan ik nu mijn bril weer opzetten", lacht Gunter wanneer ons gesprek ten einde is. "Praten met onscherpe mensen voelt iets comfortabeler." En dat voor de comedian die zo'n beest is op de bühne, vaak grappen spuwend die zelfs een Alex Agnew niet in zijn set zou durven opnemen. Maar nee, déze Gunter laat vandaag niet één vunzige grap over zijn lippen komen. "Ja, dat is raar, ik ben precies twee verschillende mensen."

De deur vliegt open en bam, daar staat een bóóm van een vent. Voeg daar nog eens Gunters wilde krullen en donkere ringbaard aan toe en eigenlijk staan we voor een man die we liever niet in een duister steegje tegen het lijf zouden lopen. Maar die eerste impressie doet de comedian snel teniet. Niet alleen door hoe hij ons beleefd door zijn prachtige huis gidst - een oude bakkerij die hij zelf renoveerde - met klein keffertje Billy vrolijk blaffend op de achtergrond. Ook door hoe hij na ons gesprek komt aandraven met een Softie-dvd, omdat we vertelden hoe jammer we het vinden dat we die show nooit zagen. "Hier, kun je hem thuis rustig eens bekijken." Een crème van een mens, noemen we dat, ook al zegt hij zelf meermaals dat zijn sociale skills nagenoeg onbestaande zijn.

Ben je altijd al zo introvert?

"Al van kinds af aan. Ik groeide op in Oostende en ja, voor een kind is opgroeien aan de zee fantastisch - ik moest de straat maar oversteken of ik zat op het Klein Strand. Maar ik was allesbehalve een strandjongen: ik zat liever op mijn kamertje, mezelf bezig te houden. Dat klinkt zieliger dan het is, hoor. (lacht) Als je opgroeit aan zee, heb je het na een tijdje wel gezien."

Waar hing je dan wel uit als kind in Oostende?

"In de bibliotheek, soms hele namiddagen. Ik heb tot op relatief late leeftijd platen ontleend met sprookjes uit allerlei landen: uit China, uit Hongarije,... Ingesproken met verschillende stemmetjes. En daar zat ik dan 's avonds in bed met mijn koptelefoon naar te luisteren, me er een hele wereld bij voor te stellen."

En Oostendse woorden, zijn die je bijgebleven?

"Ik noem speelgoed soms speelbucht, zoals mijn ouders altijd deden. Mijn vrouw vindt dat nogal neerbuigend klinken, maar in Oostende is dat een neutraal woord. En de eerste keer dat mijn vrouw, toen nog mijn lief, kwam overnachten, vroeg mijn moeder haar of ze haar slaapkapote bijhad. Dacht mijn lief dat ze condooms bedoelde, terwijl het gewoon een badjas is." (lacht)

Is de ontvangst anders in West-Vlaanderen?

"Ik heb er natuurlijk altijd een voetje voor. Niet dat ik in West-Vlaanderen sowieso een enthousiast publiek heb: soms krijg ik hier nul respons, terwijl het in Antwerpen, waar ik me toch altijd wat nerveuzer voel, dikke ambiance is. Maar in West-Vlaanderen voelt alles makkelijker: het publiek ziet me als een van hen, er is een 'wij onder elkaar'-gevoel."

Wanneer dacht je dan: 'ik wil leven van de humor en dat zal me lukken ook'?

"Best snel, eigenlijk. (denkt na) Ja, als student al. Bij iedere stap die ik zette dacht ik: 'Ja! Na deze verwezenlijking gaat het lúkken.' Dat heb ik nu ook nog. Op dat vlak ben ik nog altijd een naïef, klein kind."

Uiteindelijk waagde je je in '99 voor het eerst aan stand-up comedy, helemaal alleen op een podium in de Gentse Charlatan. Dat was sterven?

"Ja en nee. Ik móést dat doen: ik had wel een diploma van televisieregisseur maar wilde verder gaan. En ik wist dat ik het in mijn eentje zou moeten doen. Ik had nul connecties, kon mezelf ook niet goed verkopen, dus ik besloot mee te doen aan een showcase van een managementbureau dat op zoek was naar talent. Ik deed een set van een halfuur: over mijn zogezegde bezoek aan een Antwerpse darkroom en een familiemoorddrama. En dat ging best goed. Ik kon me nog geen pose aanmeten op het podium, maar ik had grappen die wérkten. Het publiek was trouwens allesbehalve gemakkelijk: de showcase was last-minute verplaatst naar de Charlatan. De oude gasten die daar aan de toog zaten te zuipen trokken rare blikken."

Misschien omdat je humor niet 'licht verteerbaar' is. Heeft je publiek het daar soms moeilijk mee?

"Ik denk dat de mensen die nu naar een show komen, weten waar ze zich aan kunnen verwachten. Ik zoek trouwens niet per se die extremen op, ik wil gewoon met iets fris komen. Ik sleep een perceptie met me mee die mensen zich vormden toen ze me iets 'extreems' zagen doen, terwijl ik ook shows maak die lief en vriendelijk zijn. Ach, ik weet dat wat ik op het podium doe, niet gelijkstaat aan wie ik ben. Ik geloof niet in die leuze 'blijf altijd jezelf'. Oké, je moet integer zijn, maar mezelf zijn op een podium? Daar ben ik veel te saai voor."

No worries, je hebt ook fans die houden van wat je doet, 18.000 op Facebook, bijvoorbeeld. Vind je dat soms raar?

"Ja, soms wel. Vooral wanneer jong volk me aanklampt en dan keihard begint te blozen. Ik begrijp dat wel, ik was in mijn jeugd ook grote fan van Madness, je weet wel, die Britse band. (rolt glimlachend met de ogen) Een paar jaar geleden, toen ze in België waren, kon ik mezelf binnenloodsen backstage en een babbeltje slaan. Dat was zot: ik voelde me op slag terug twaalf jaar."

Voor Kan u de vraag nog eens herhalen spitte je zo veel tv-archieven uit dat je een maand aan elke aflevering werkte. Maar eens uitgezonden is zo'n aflevering - poef! - weg, vergeten. Pijnlijk?

"Awel ja, zeker omdat we met een hittegolf zaten tijdens de uitzendingen. Je maakt dan iets waar je achterstaat en werk in steekt en hup, iedereen doet een terrasje. 'Shit, fuck, waarom kan het niet gewoon sneeuwen?', vloek je dan." (lacht)

Maar je hebt je programma wél in primetime op vtm gekregen, dat is toch mooi.

"Ja, dat is heel fijn, en uiteindelijk hebben veel mensen uitgesteld gekeken, hoor. Ideeën heb ik altijd genoeg, maar je moet ze telkens weer kunnen verkopen. En dat is soms vrij frustrerend."

Is het knokken, de job die je doet?

"Het is een fantastisch leuke job, maar je moet vaak op veel deuren durven kloppen. Ik ben niet de Grote Naam die alles kan doen wat hij wil. Moest die onzekerheid wegvallen, had ik het perfecte leven. Wanneer ik alleen maar tegenwerking of onbegrip krijg, denk ik weleens: 'ik ga een gewone kantoorjob doen!' Maar nee, dat zou me ronduit ongelukkig maken. En ook: een beetje tegenwerking is nodig, om alert te blijven."

Grappig zijn, dat komt voor jou vanzelf?

"Ik ben wel altijd al ad rem en ondertussen weet ik hoe ik iets moet brengen om een snaar te raken. Maar als ik gewoon bij vrienden of familie ben, ben ik eerder een stille toevoeging. Als ik iemand niet ken, vind ik het beangstigend om met die persoon een gesprek aan te gaan. In die zin gebeurt er echt iets met mij wanneer ik op het podium sta, dan durf ik alles."

Je hebt een tienerzoon en -dochter. Herken je dingen van jezelf in hen?

"Mijn zoon kan weleens iets grappigs uit zijn botten slaan. Mijn dochter is meer zoals mijn vrouw, zij heeft alles onder controle. Mijn zoon is precies nog wat achter, zoals ik vroeger." (lacht)

Zien we je binnenkort met een nieuwe show op het podium?

"Nee, dat luik ga ik even laten rusten. Er zijn nu zó veel comedians dat culturele centra niet meer weten wie te boeken. Ik blijf wel nog optreden in gecombineerde line-ups. Zo blijf ik het gewoon om op een podium te staan. Toen ik na jaren aan Superstaar te werken opnieuw ging optreden, stond ik daar met knikkende knieën, hoor."

Mogen we tot slot nog een oude Bevergemse koe uit de gracht halen? Als we nu écht willen weten wat nurfen is: waarmee kunnen we je omkopen?

(denkt na) "Met tijd. Tijd om al die boeken te lezen die ik nog wil lezen, al die obscure dvd's te bekijken die ik maar blijf oppikken in kringloopwinkels. Keuzestress dat ik heb, man! Ik zou echt een cursus mindfulness moeten volgen om daar niet zot van te worden."

"Als ik op een podium sta,

durf ik alles"

Is oorspronkelijk van Oostende, maar is "een beetje een

verrader" want hij woont nu met zijn vrouw, tienerzoon en -dochter in Zwijnaarde bij Gent.

Brengt stand-upcomedy met theatershows als Uw Beste Vriend, Softie en Flinke Jongen, entertaint op tv met

programma's als Superstaar en Kan U De Vraag Nog Eens Herhalen en acteert in Bevergem als lid van de beruchte Bende van de Roste.

Droomt er stiekem van een onehitwonder te zijn: één hitsingle scoren en daarna weer verdwijnen. Eventueel met het bandje uit zijn studentenjaren: De Dokters in de Zaal.

Mag je alleen wakker maken wanneer zijn huis in brand staat.

GOESTING IN ...

SIMPEL DINEREN

"Met mijn gezin ga ik nu en dan in De Kombuis eten, mosselen, frieten of een stuk vis. Het is een no-nonsense restaurant dat grote, smakelijke porties serveert, zelfs al ziet het er aan de buitenkant als een veredeld frietkot uit."

Van Iseghemlaan 24, Oostende. Kombuis op Facebook.

GOESTING IN ...

een Oostendse lekkernij

"Ik wandel in Oostende graag al eens langs de Visserskaai bij het station, langs al die kraampjes. Oké, ze verkopen er van die synthetische krabbullshit en zo, maar de droogvis daar is heerlijk en koop ik er altijd."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234