Dinsdag 11/05/2021

Exclusief Het vorige leven van Rob Van de Velde, de nummer 2 van Lijst Dedecker

Welkom bij de bvba

Sterfhuisconstructies & Co.

Als het Jean-Marie Dedecker menens is met de strijd tegen sjoemelaars en zakkenvullers, dan hoeft hij misschien helemaal niet zo ver te zoeken. De man die naast hem zit in het parlement hielp in 2003 en 2004 met de organisatie van een reeks frauduleuze faillissementen. Exclusief: het vorige leven van Rob Van de Velde, nummer 2 bij LDD. door Douglas De Coninck

Zelfs toen artdirector V. voor de zesde opeenvolgende maand geen salaris had ontvangen, vond ze het een lastige beslissing om te vertrekken. "Het was het leukste reclamebureau waar ik ooit werkte", zegt V. "Allez, de beginjaren toch."

Het bureau heette eerst Grapa, daarna De Fabriek en vanaf 2000 Tou-Can. Joris Van Heukelom (TMF, MTV, Ilse Media) en Wim Weetjens (4FM) zetten er aan de zijde van Joris Pollers en Werner Spranghers hun eerste stappen in de mediawereld. Het bureau was gevestigd in de oude gebouwen van de Marie Thumasfabriek aan de vaart in Wilsele, in die tijd Silicon Valley aan de Dijle. Hier stond ook de wieg van het Belgische webdesign, met Men@Work. Nadat de interneteconomie in 2001 als een zeepbel uit elkaar was gespat, kreeg Tou-Can het even lastig. Redder in nood was de toen 37-jarige zakenman Antoon Van den Putte. Hij bracht eind 2001 vers kapitaal aan en verwierf 75 procent van de aandelen van Tou-Can.

Per 1 januari 2003 stelde Van den Putte het personeel van Tou-Can voor aan de nieuwe commercieel directeur. Hij heette Rob Van de Velde en we kennen hem vandaag als Kamerlid en begrotingsspecialist bij LDD. Of, zoals Wetstraatwatchers zeggen: de enige serieuze mens daar. De LDD-kamerfractie bestaat voor het overige uit 1 ex-judocoach, 1 ex-judoka en 1 dochter van de ex-burgemeester van Aalst.

NIETS WORDT NOG BETAALD

2003 kondigt zich voor Tou-Can aan als een topjaar. Er is een vijf jaar durend contract beklonken met De Lijn, waarvoor het bureau eerder de 'Busy Pass' bedacht. Tou-Can heeft voor drie jaar het reclamebudget voor de Benelux binnengehaald van lampenfabrikant Osram, goed voor een omzet van 500.000 euro per jaar. Daar kwamen nog campagnes bij voor het Europees Sociaal Fonds, Dunlop, Storage Tek, de Vlaamse Watermaatschappij... Er lopen onderhandelingen met LG Electronics, Komatsu, Budweiser en Proximus. En in 2003 zijn er verkiezingen.

Het eerste wat Van de Velde doet, is Luc Van Oost ontslaan, het hoofd van de sales. "Op mijn ontslagvergoeding, 8.000 euro, wacht ik nog steeds", zegt Luc Van Oost. "Maar als ik hoor hoe het mijn ex-collega's bij Tou-Can is vergaan, klaag ik niet."

Er wordt met ingang van 1 januari 2003 een buitengewoon eenvoudige besparingsmaatregel ingevoerd bij Tou-Can. Lonen worden niet of nauwelijks meer betaald. Na enkele weken geeft de account manager haar ontslag, en vanaf dat moment is er buiten Van de Velde helemaal niemand meer op de commerciële dienst. Facturen worden door Tou-Can wel geïnd, niet betaald. Sociale bijdragen worden niet betaald. Btw wordt niet betaald. Niets wordt nog betaald.

Op maandag 26 mei 2003 ontvangen alle klanten van Tou-Can deze e-mail: "Geachte, facturen voor onze prestaties en alle verdere administratieve afhandelingen zullen voortaan (concreet vanaf 1 juni 2003) gebeuren via Exemplaar, Kolonel Bégaultlaan 15, 3012 Leuven. Met vriendelijke groeten, Rob Van de Velde." De mail vermeldt de drie rekeningnummers van de bvba Exemplaar. Exemplaar is een ander reclamebureau in handen van Antoon Van de Putte.

Op een bijzondere algemene vergadering op vrijdag 20 juni 2003, vier weken later, beslist de raad van bestuur van Tou-Can om alle aandelen te verkopen. De bvba, zegt het Belgisch Staatsblad, heeft een nieuwe eigenaar: "Tot nieuwe zaakvoerster wordt mevr. Jenny v.E. benoemd, wonende Sumastraat 109a LT Amsterdam." De maatschappelijke zetel wordt overgebracht naar een ander adres: Sint-Annadreef 68 in Laken, Brussel.

We gingen eens kijken. Op dit adres huist een bedrijvencentrum dat logistieke hulp biedt aan startende kmo's. Ze kunnen er kantoorruimte huren, of een postbus. "Maar voor we een bedrijf toelaten, gaan we het even screenen", zegt zaakvoerder Michel Vanstallen. "Doen we altijd. Wij willen malafide bedrijven absoluut weghouden. Daarom hebben wij de verhuizing van Tou-Can geweigerd."

Geweigerd? De verhuizing is genoteerd in het Belgisch Staatsblad.

"Ik weet het, maar dat komt doordat die mensen documenten hebben vervalst. Ik zie die dame hier nog staan, vergezeld van die man. Het was in één oogopslag duidelijk dat deze dame, alleen al door hoe zij eruit zag, niet de zaakvoerster van een groot reclamebureau kon zijn. Wij vroegen of we de jaarrekeningen konden zien. Ze leek amper te begrijpen wat een jaarrekening was. Ze heeft ons nog een paar keer gebeld, ze was heel nerveus. Het was dringend, zei ze."

Heette die mevrouw toevallig Jenny v.E.?

"Zo heette ze, ja. U bent niet de eerste die me daar iets over vraagt. Ze hebben hier allemaal voor de deur gestaan: deurwaarders, ex-personeelsleden die hun loon wel eens wilden zien, de politie, de curator. Zéér leuk, moet ik u zeggen."

216.411 EURO WEG

Begin juli 2003 zijn de websites van Tou-Can en Exemplaar versmolten tot identieke kopieën, en even later is de klantenportefeuille van Tou-Can enkel nog terug te vinden op de website van Exemplaar. Op 11 juli 2003 worden de kantoren van Tou-Can tot het laatste potlood geledigd. Alle activa worden overgebracht naar de kantoren van de bvba Exemplaar.

Het is het sluitstuk van een operatie die al even aan de gang is, zo is te concluderen uit stukken uit het faillissementsdossier bij de rechtbank van Koophandel in Leuven die De Morgen kon inkijken: "Uit de neergelegde balans 2002 blijkt dat inmiddels reeds de immateriële activa t.b.v. 216.411 euro boekhoudkundig 'verdwenen' waren." Het is eenvoudig. Het bedrijf wordt van binnen uit vakkundig geplunderd. Alleen al in 2001 heeft iemand meer dan 200.000 euro in eigen zakken gestoken. Als Tou-Can op 23 september 2003 failliet gaat, bedraagt de financiële put 579.800 euro.

Laten we eens kijken wat voor iemand Jenny v.E. is.

BENEN NIET GESPREID

Het adres Sumastraat 109a in 1094 LT Amsterdam bestaat niet. Er is wel een Sumatrastraat, het nummer 109a verwijst naar een sociaal woonblok. Daar heeft in 2003 inderdaad een Jenny v.E. gewoond. Niet lang, want de buren vonden dat ze overlast veroorzaakte. Jenny v.E. is een prostituee die wel eens aan huis ontving, iets wat volgens het bewonersreglement niet mocht.

Joris Pollers was de enige onder de young creatives van weleer die in 2003 nog een klein pakketje aandelen had in Tou-Can. Op de vergadering van 20 juni was hij afwezig. "Ik weet zelfs niet of er een vergadering geweest is", zegt hij. "Antoon vroeg een volmacht, ik heb hem die gegeven. Stom, ja. Iedereen klaagde over achterstallige lonen. Antoon zei: 'Rob heeft een overneemster gevonden in Amsterdam.' Dat was dus Jenny v.E."

Vanuit haar oogpunt was Antoon Van den Putte een zoveelste klant met een bizar fantasietje. Ze hoefde niet uit de kleren te gaan, ze hoefde zelfs de benen niet te spreiden. Al wat ze moest doen, was handtekeningen zetten onder documenten. Ze kreeg daar 1.500 euro voor.

"Schandelijk weinig", zegt advocaat Guy Michel, die Jenny v.E. eind vorig jaar verdedigde voor de correctionele rechtbank in Leuven. "Mijn cliënte is er zich nooit van bewust geweest dat ze zaakvoerster was van een groot Belgisch reclamebureau. Zij zag het als makkelijk verdiend geld. Ze is zelfs fysiek bedreigd om naar Laken te rijden om de adreswijziging op tijd rond te krijgen."

Op 25 november 2008 velde de rechtbank in Leuven een vonnis dat zegt: "Door het geheel van omstandigheden waarin de overdacht van bvba Tou-Can plaatsvond, is afdoende bewezen dat het hier een sterfhuisconstructie betreft." Van den Putte werd bij verstek veroordeeld tot één jaar effectieve gevangenisstraf, Jenny v.E. kreeg opschorting van straf. De man die volgens ex-personeelsleden van Tou-Can normaliter als derde beklaagde op het bankje had moeten zitten, zat daar niet. Dat kan ook niet. Rob Van de Velde is Kamerlid voor LDD en is dus parlementair onschendbaar.

Rob Van de Velde kan (en zal) zeggen dat hij uit te voeren had wat zijn baas hem opdroeg. "Ja", zucht Pollers, lurkend aan een sigaret. "Hij kan dat zeggen. En dan liegt hij. Je stuurt geen e-mail naar al je klanten om alle betalingen af te leiden naar een ander bedrijf zonder te weten wat je doet."

Van de Velde kan ook aanvoeren dat hij niet verplicht was om na te denken bij het uitvoeren van bevelen van zijn baas. Wat hij níét kan zeggen, is dat hij zich na het (helpen) organiseren van deze flagrante fraude gedistantieerd heeft van Antoon Van den Putte.

ZE DEDEN HET OPNIEUW

Op 8 augustus, dat is zes weken voor het faillissement van Tou-Can, richtten Rob Van de Velde en Antoon Van den Putte samen een nieuw bedrijf op, de bvba Beau Monde. Ze brachten elk de helft van het startkapitaal, 25.000 euro, in. De vraag kan gesteld waar dat geld vandaan kwam, als het niet afkomstig is van het leegzuigen van Tou-Can.

De eerste commerciële handeling van de bvba Beau Monde was de overname van de herenkledingszaak Nicholson in de Leuvensestraat in Tienen. Later werden nog vier winkels overgenomen: twee in Leuven, één in Diest en één in Tienen. Beau Monde plaatste massaal bestellingen bij grote merken als Tommy Hilfiger, Ralph Lauren, Natan, Mer du Nord, Donaldson. Bij elk van de leveranciers werd de eerste factuur stipt betaald, daarna geen enkele meer.

Lonen werden na een tijdje niet meer betaald. Bijdragen voor de sociale zekerheid werden niet meer betaald. Btw werd niet betaald. In de winkels van Beau Monde waren vaak koopjes te doen. Nu en dan werd de dure merkkledij voor 30 procent van de winkelwaarde in stockverkopen van de hand gedaan. Wat telt, is cash, cash en nog eens cash. En snel. In de winkels werden de betaalterminals losgekoppeld. Het is niet de bedoeling sporen achter te laten.

Op 15 maart 2005 meldt het Belgisch Staatsblad dat alle aandelen van Beau Monde zijn verkocht aan de 24-jarige Gunter B., bewoner van een zolderkamertje aan de Antwerpse Luchtbal. Als B. kinderen had en de leraar zou vragen naar papa's beroep, dan zou het juiste antwoord zijn: stroman. In ruil voor wat drugs leende B. zijn naam en adres aan de georganiseerde misdaad. Op 8 december 2005 werd hij door de Antwerpse correctionele rechtbank veroordeeld als 'zaakvoerder' van tientallen bedrijfjes waarmee een gigantische zwendel met telefoonkaarten is opgezet. De fiscus werd opgelicht voor 21 miljoen euro.

Als op 14 november 2005 het faillissement van bvba Beau Monde wordt uitgesproken, bedraagt de put 1,7 miljoen euro. Een van de grootste gedupeerden was Tommy Hilfiger Europe, met een berg onbetaalde facturen ten belope van 155.617 euro. Ook nu ontspringt Rob Van de Velde de dans. Volgens het Staatsblad van 12 juli 2004 heeft hij zijn aandelen in Beau Monde snel genoeg verkocht om enige verantwoordelijkheid te worden toegedicht.

EN OPNIEUW

Op zijn website beschrijft Van de Velde zijn loopbaan onder de slogan: 'The only way is up'. Hij schrijft in sms-stijl, met zo weinig mogelijk lidwoorden: "Met reclamebureaus gewerkt en gezien dat dat beter kan. Dus zelf reclamebureau gestart. Eerste opdrachten in 2003 met o.a. Daems en de VLD-jongeren, Marleen Vanderpoorten en Marc Van den Abeelen." Rob Van de Velde heeft inderdaad een reclamebureau, dat heet RRco en is opgericht op 7 juni 2005. Maar hoe kun je in 2003 campagnes doen met een bedrijf dat pas twee jaar later ontstaat?

Hallo, Marc Van den Abeelen?

"Eén keer heeft Rob Van de Velde bij mijn campagne geholpen. Hij woonde toen in Aartselaar. Hij zat hier in het VLD-bestuur. Hij heeft toen wat folderkes helpen maken. Dat was bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2000. Daarna is hij verhuisd. Ik heb verder nooit met hem gewerkt."

Hallo, Marleen Vanderpoorten?

(via woordvoerster Annemie Nys) "Dat zegt ons totaal niks."

Hallo, Rik Daems?

"Eén keer heeft hij voor ons een streamerke gemaakt, dat was voor de Vlaamse verkiezingen van 2004. Er is toen gefactureerd op naam van de bvba Exemplaar."

EN OPNIEUW

Na het frauduleuze faillissement van Tou-Can ging Van de Velde voor de bvba Exemplaar werken.

Dinsdag staat bij de Leuvense correctionele rechtbank de inleidende rechtszitting op het programma over het frauduleuze faillissement van... de bvba Exemplaar. Ook dit bedrijf is vakkundig leeggezogen, net voor het op 19 januari 2006 failliet werd verklaard. Het gros van de activa is overgeheveld naar de bvba Rex Communications, alweer een andere bvba van Antoon Van den Putte. Exemplaar liet een put achter van 777.338 euro. In dit verhaal is Rob Van de Velde uit beeld verdwenen.

Van den Putte lijkt van zijn kant weinig hinder te ondervinden van wat hij aanrichtte. Hij rijdt nog steeds rond in een dure wagen, hij kreeg een baantje bij de firma Celis in Wilsele en tot een goed jaar geleden was hij nog voorzitter van Open Vld in Holsbeek. "Pijnlijke zaak", zegt huidig voorzitter Jack Thijs. "We riskeerden een gerechtelijk beslag op onze lokale partijkas."

Van den Putte zelf laat ons weten dat het "allemaal larie en apekool" is en dat hij altijd heeft getracht een respectabel zakenman te zijn. Waarvan akte.

Op 6 februari 2007 volgde het faillissement van Rex Communications. Ook dit bedrijf werd vakkundig leeggezogen. De put bedroeg deze keer 139.684 euro. Enkele dagen voor dat faillissement werd uitgesproken, werd Rob Van de Velde door Jean-Marie Dedecker voorgesteld als zijn eerste "sterke figuur" voor de toen pas opgerichte LDD. Deze "marketeer", aldus Gazet van Antwerpen, wordt logischerwijze de Antwerpse lijsttrekker van LDD. Commentaar van Van de Velde, toen: "Ik moet dit avontuur kunnen combineren met mijn job, ik zet mijn klanten niet in de kou."

De Antwerpse lijsttrekker werd uiteindelijk Jurgen Verstrepen, maar intern was afgesproken dat die zijn via het VB verworven zitje in het Vlaams Parlement zou behouden en dat de eerste opvolger in zijn plaats zitting zou hebben. Die eerste opvolgersplaats, de kortst mogelijke weg naar het parlement, was voor Rob Van de Velde.

ONSCHENDBAAR

In het gerechtsgebouw in Leuven heeft het parket begin 2007 nog niet beslist wie het gaat dagvaarden voor het faillissement van de bvba Tou-Can. Het onderzoek heeft lang aangesleept, vooral doordat hoofdbeklaagde Antoon Van den Putte zich een jaar lang administratief onzichtbaar wist te maken.

Het duurde tot 20 augustus 2008 voor de rechtbank in Leuven de dagvaardingen verstuurde. Tegen die tijd zat Rob Van de Velde in het parlement. "Er is geaarzeld om ook hem te vervolgen", zegt een gerechtelijke bron in Leuven. "Maar er wás al zoveel tijd verloren, en Van den Putte was de centrale pion. Hij bleef maar doorgaan met het opzetten van nieuwe sterfhuisconstructies. We spreken nu al over een put van 3 miljoen euro. Van de Velde was ook geen aandeelhouder, tenzij bij Beau Monde, maar heeft vrij snel zijn aandelen verkocht."

Was het anders gegaan als Van de Velde geen Kamerlid was geworden? Enkele documenten uit het dossier wekken op zijn minst die indruk. Zo zijn er de conclusies van de curator, neergelegd bij de Brusselse rechtbank van Koophandel, 15 december 2006: "Voor zover men nog twijfels zou kunnen hebben aangaande de ware toedracht van de gebeurtenissen, neemt volgende e-mail van commercieel directeur Rob Van de Velde alle twijfels weg."

We publiceren de reactie van het LDD-Kamerlid hiernaast.

De man die volgens ex-personeelsleden van Tou-Can normaliter als derde beklaagde op het beklaagdenbankje had moeten zitten, zat daar niet. Dat kan ook niet. Rob Van de Velde is Kamerlid voor LDD en is dus parlementair onschendbaar

n Het is eenvoudig. Tou-Can werd van binnen uit vakkundig geplunderd. Alleen al in 2001 heeft iemand meer dan 200.000 euro in eigen zakken gestoken. Toeval of fraude? Op 20 juni 2003 wordt Tou-Can verkocht aan Jenny v.E.,

een nietsvermoedende prostituee.

n Toeval of fraude? Op 26 mei 2003 mailt Rob Van de Velde alle klanten van de bvba

Tou-Can dat betalingen voortaan moeten gebeuren op de rekening van een ander bedrijf.

gestoken. Als Tou-Can op 23 september 2003 failliet gaat, bedraagt de financiële put 579.800 euro

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234