Dinsdag 18/01/2022

EX-BONDSVOORZITTER Pierre-Paul De Keghel over toen en nu in het Belgische tennis

'McEnroe vertelde me dat hij maar twee mensen kent met zo'n mooie backhand: Justine en hijzelf''Dat Belgi� in 2003 de Fed Cup finale niet in eigen land mocht organiseren, komt door de Russische maffia'

'België had de Fed Cup vijf keer moeten winnen'

Noem hem gerust de opperbobo van het Belgische tennis, Pierre-Paul De Keghel (69). In maart zwaaide hij af als voorzitter van de tennisbond, die hij een kwarteeuw gediend heeft. De Keghel wandelt terug in de tijd en belicht de Belgische tennispiek, op een moment dat de parels Kim Clijsters en Justine Henin weer samen de Fed Cup spelen. 'We beseffen niet hoe verwend we zijn.'

Bart Fieremans

Pierre-Paul De Keghel mag dan zowel nationaal als in de Internationale Tennisfederatie (nu zetelt hij in het Fed Cupcomité) hoog aanzien hebben, in de jaren tachtig schuwde hij het veldwerk als Davis Cupkapitein niet. Eerder behoorde hij tot de Belgische A-spelers. Zijn naam staat net als die van Henin en Clijsters op de erelijst van de Bormancup, het BK voor de jeugd. De Keghel won die in 1951 en 1954, meer dan vijftig jaar geleden dus.

Werd er toen nog getennist in lange broeken?

"Ikzelf deed dat toch niet. Het is wel de tijd van de houten rackets. België had toen met Philippe Washer en Jacky Brichant twee toppers. Ik behoorde tot de beste jongeren. Bij de junioren heb ik nog op Wimbledon getennist. Een ongelooflijke ervaring. In de eerste ronde verloor ik van Coo- per, later nog top vijf in de wereld. Niet dat je het Wimbledon van toen kunt vergelijken met nu. En Roland Garros was toen de helft zo groot. Je kon er kaartjes kopen zoals in het voetbalstadion."

Maar tennis was toen toch een elitaire snobsport?

"Zeker. Toen ik lid van de 'Gantoise' wilde worden, moest ik een fiche invullen. Die hing een maand uit om te zien of er geen oppositie was van andere leden. Ze hielden drie weken lang mijn gedrag in het oog, daarna was ik aanvaard. De voertaal was Frans. Tja, België had toen slechts 14.000 leden of zo. Nu heeft Vlaanderen alleen al 150.000 leden. Het tennis is enorm gedemocratiseerd."

U noemde Washer en Brichant. Hoe goed waren zij indertijd eigenlijk?

"Washer behoorde tot de top vijftien van de wereld en was een van de fijnste spelers die ik ooit heb gezien. Hij heeft de halve finale van Roland Garros gehaald. Zijn probleem was: zijn mama was een dochter van Solvay, hij was zeer gegoed en heeft nooit moeten werken. Maar er was ook nog Brichant. België had toen het geluk, net als met Kim en Justine nu, twee goede spelers te hebben. Samen wonnen ze de Europese titel in de Davis Cup tegen toplanden. Brichant was een werktype, misschien de eerste speler uit België die professioneel werkte aan zijn fysieke conditie. Washer had een minder goed uithoudingsvermogen, de vijfde set was een probleem. In die tijd hadden de meeste tennissers nog niet de nodige discipline."

Dat geldt nu soms ook nog.

"Dat is zo. Ik zie twee redenen waarom we in Belgie niet nóg beter zijn. Ouders forceren hun kinderen soms te vroeg, zodat ze opbranden. En ze willen allen wel schitteren op een veld, maar het minder plezierige van het lopen, het turnen en je fysieke verzorging blijft op de tweede rang. Hoeveel spelers in België kunnen er vijf sets spelen? Als ik mijn carrière overloop, vond ik bij de mannen Bernard Boileau het meest talent hebben, hij was ondenkbaar begaafd. Maar qua gedrag en fysiek was hij een ramp. Nu hoor je mij niet klagen: Henin, Clijsters en Olivier Rochus zijn voorbeelden van professionalisme."

Als bondsvoorzitter hebt u gelobbyd om Clijsters en Henin weer samen in de Fed Cup te krijgen. Is het een half mirakel dat dat gelukt is?

"Neen, maar het was niet eenvoudig. Ze zijn veel geblesseerd geweest en hun individuele carrière is prioriteit. Ik ben ervan overtuigd dat ze zich, als ze nummer één en twee en blessurevrij zouden zijn gebleven, sneller zouden hebben overtuigen. Het is triest dat de voorbije jaren de sterkste ploeg niet gespeeld heeft. De Fed Cup hadden we al vijf keer moeten winnen. Wij hadden de beste ploeg, zonder discussie."

Eind 2003 wou België de finale van de Fed Cup in eigen land organiseren, met Clijsters en Henin als nummer één en twee van de wereld. Uiteindelijk kreeg Moskou de finale toegewezen en zegden Kim en Justine af. U zat in het Fed Cupcomité. Wat is daar foutgelopen?

"Die boel was verkocht. We hebben ons financieel bod zeer laat ingediend, omdat ik vreesde dat er iets verdachts zou gebeuren. Wij hebben er zeer veel geld tegenaan gegooid, de Russen gaven een miljoen frank meer. De maffia heeft dat betaald. Het ging louter om propaganda voor Moskou. Ik heb me bij de ITF boos gemaakt. In België zou het volle bak geweest zijn, en ik was in Rusland: er kwam geen kat kijken. Het was een gemiste kans voor de Fed Cup."

Sindsdien hebben Clijsters en Henin niet meer samen gespeeld. Ze lagen ook persoonlijk in de clinch.

"Pas op, ik heb dat zelf nooit gemerkt. Wat wel onvermijdelijk is: als je nummer één en twee staat, dan is het voor de ene automatisch een uitdaging om de andere van de troon te stoten. Dat kan voor een negatieve mentale omgeving zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat het niet de meisjes zelf zijn, maar meer de entourage."

En het financiële aspect?

"Principieel vergoeden we Kim en Justine identiek in de Fed Cup, of ze nu één, twee of vijf op de ranking staan. Voorts vond ik als bondsvoorzitter dat wie zich beschikbaar stelt voor een week, ongeveer 1/52ste van zijn gemiddeld jaarinkomen op het circuit moet verdienen. En voor de rest moet het eergevoel spreken om voor België uit te komen. We kunnen het ons als bond niet veroorloven dat 60 procent van de inkomsten naar drie tennissers gaan."

Vreest u het zwarte gat na het 'Kim & Justine-tijdperk?'

"Dat is toch een probleem, ja. Nu zijn we ongelooflijk verwend. Veel mensen houden nu al de zaterdag van de finale van Roland Garros vrij omdat een van de meisjes, of beide, in de finale kunnen staan. En bij de mannen hebben we bijna vijf spelers in de top honderd, dat is haast utopisch. In het begin van mijn periode als bondsvoorzitter waren we zo fier als een gieter met één Belg in de hoofdtabel van een grandslamtoernooi. Ik herinner me een halve finale van Mignot op Roland Garros, dat was een dream story, net als die halve finale van Filip Dewulf. Maar vandaag is het maar normaal als vijf mensen in de hoofdtabel staan en een Belgisch meisje een grandslamfinale speelt."

"Bij de jongens zie ik er toch nog een stuk of drie een aantal jaren meegaan. Ik zie de toekomst voor de Davis Cup positief in. En de Fed Cup: als het waar is dat Kim in 2007 stopt en trouwt en kinderen krijgt... dan weet ik niet of ze ooit nog zal terugkeren."

U hoopt misschien dat Clijsters niet trouwt?

"(lacht) Toch wel. Kim is een zeer positief meisje. Ik hoop dat ze zeer gelukkig is. En ik weet dat ze enorm graag kinderen ziet..."

Begrijpt u haar, dat ze op 24-jarige leeftijd wil stoppen?

"Ik kan niet voelen wat ze denkt. Maar als ze praat over de sleet, haar rug- en kniepijn... Vergeet niet dat ze al zovele jaren aan de top zit en zeer fysiek tennist, meer nog dan Justine. Bij wie jaar in en jaar het circuit doet, met zes rackets onder de arm, vliegtuig in, vliegtuig uit, uit, kan er een saturatie optreden. Aan de top is het altijd met getrokken messen. Dat kan psychisch zeer vermoeiend zijn."

Heeft Clijsters zich in het begin niet kapotgespeeld, te weinig gedoseerd?

"Dat is Kim haar karakter. Als je gedreven bent, ga je tot het uiterste. Kim is van inborst zo: als het moet doet ze een onmogelijke spreidstand en haalt ze ballen terug die niemand haalt. Dat was van jongsaf aan. Haar pa Lei zei me dat als Kim wilde lopen, ze haar zus altijd moest meesleuren."

Henin leed onlangs verrassende nederlagen. Moeten we ons zorgen maken?

"Het is mentaal. In de carrière van elke sporter groeit het zelfvertrouwen zolang je vooruitgaat. Zodra je aan de top staat, waar je zo hard en dicht bij de lijnen speelt, is het geloof in de eigen capaciteiten erg belangrijk. Vooral in het individuele tennis. Daar kun je niet zeggen dat de keeper naast de bal schopte. Neen, het is mathematisch: jij alleen tegenover iemand anders. Als je jaren met 6-1 wint en dan plots met de hakken over de sloot met 7-6, frustreert dat. "

Bekent u eens kleur: ziet u liever Clijsters of Henin spelen?

"(diplomatiek) Ik ben altijd zeer onder de indruk geweest van het persoonlijke enthousiasme van Kim. Ze sleurt je mee in haar tennis. Bij Justine intrigeert me haar complete spel. Ze beheerst echt alles. En iedereen citeert toch haar backhand. John McEnroe vertelde me dat hij maar twee mensen kent met zo'n mooie backhand. Justine en hijzelf (lacht). Ik geef toe: ik bewonderde McEnroe. Ik zag hem als een muzikant op het tennisveld, hij bespeelde de snaren. Als je een sport in fijnheid kunt bedrijven en wint tegen de woeste kracht en opslag van iemand die twee meter groot is, dat is knap."

Dan bent u allicht ook fan van Olivier Rochus?

"Ik loop hoog op met die jongen. Mocht hij een kop groter zijn, hoorde hij bij de vijf beste van de wereld. Zonder twijfel. Dat hij als een lilliputter wint tegen Safin... hoe begaafd moet je dan niet zijn? Ik stel Olivier vaak als voorbeeld voor de jeugd. Toen we vorig jaar in Servië Davis Cup speelden, liet hij een exhibitietoernooi vallen waar hij twee miljoen frank meer kon verdienen. Maar hij zei: 'Ik vind het een morele verplichting om voor mijn land te spelen'."

Malisse zou er misschien anders over denken. Hij heeft al scherp uitgehaald naar de federatie. Na de US Open 2004 wilde hij nooit meer Davis Cup spelen, wegens een gebrek aan respect. 'Als je wint, komen ze bij jou, als je verliest ben je de gebeten hond.'

"Ik zeg: 'Als Malisse wint, kun je erbij. Als Malisse verliest, moet je opletten dat hij zijn racket niet op je hoofd slaat. Zo eenvoudig is het niet. Xavier staat niet altijd met zijn twee benen op de grond. Ik heb het een keer met hem aan de stok gehad in de halve finale Davis Cup in Pau. Wat moet ik zeggen als je hem 's nachts tegenkomt en hij de dag erop de eerste match moet spelen? 'Xavier, proficiat, doe zo verder?' Maar aan de andere kant: Xavier is even begaafd als Olivier en eigenlijk een zeer lieve jongen. Maar het is zeer moeilijk om met hem de dialoog aan te gaan. Als je iets overeengekomen bent, kan dat twee dagen later al veranderen."

Is hij een verguisd talent?

"Mocht hij zich iets beter kunnen beheersen... Hij heeft eigenlijk alles om door te breken: een correct goed spel, groot, krachtig. Alleen mist hij de stabiliteit van Olivier. Je moet ook kunnen afzien. Xavier kan dat voor een match of drie, maar geen heel seizoen. Hij kent veel hoogtes en laagtes.

"Kijk naar hoeveel trainers hij al versleten heeft. Hij gaat zijn eigen weg, ik begrijp dat, maar als je vaak uithaalt, isoleer je je ook. Terwijl een hoop mensen voor hem het beste willen. Ik heb niet liever dan dat Xavier goed speelt. Zijn plaats is ook bij de Davis Cup. Een van mijn mooiste herinneringen is de match van Xavier tegen Roger Federer in de Davis Cup tegen Zwitserland op de Primerose. Ze verkrampten beiden. Xavier sloeg dan op matchbal een ace op zijn tweede opslag. Een absoluut droommoment in het Belgische tennis. Maar zo hebben we er later nog vele gehad."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234